இலங்கிறும் பரப்பின் எறி சுறா நீக்கி…

[துறைவன் நாவல் முன்னுரை: ஜோ டி குருஸ்]

மகிழ்வதற்கான தருணமிது. தென்மேற்கிலிருந்தும், தெற்கிலிருந்தும், நெய்தலே அதன் வீரத்தை, விவேகத்தை, வாழ்க்கைக்கான போராட்டத்தை, கடலாடும் வித்தையை அகவிழி திறந்து பேச ஆரம்பித்திருக்கிறது. வரலற்றுக் காலந் தொட்டு இன்று வரையிலான வாழ்வின் பல்வேறு பரிமாணங்களை துறைவன் என்ற பதிவின் மூலம் ஒருசேர அள்ள முயன்ற தம்பி கிறிஸ்டோபர் ஆன்றனியின் முயற்சியைப் பாராட்டக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

மேலும் படிக்க: http://padhaakai.com/2016/01/10/துறைவன்-நாவல்-முன்னுரை-ஜ/

ஒரு ரசனை…

[துறைவனுக்கு மதிப்பிற்குரிய பாதர் பங்கி எழுதிய அணிந்துரை]

‘நீரின்றி அமையாது உலகம்’ என்பதுபோல் உணவின்றி அமையாது உயிர். உணவுக்கு உழவு எவ்வளவு அவசியம் என்பதையுணர்ந்த வள்ளுவர் கூற்றை பாருங்கள்: ‘உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வர் – மற்றெல்லாம்/ தொழுதுண்டு பின் செல்வர்.’ ஒருவேளை உழவுக்கு முன்னரே மனிதன் கரையில் மிருகங்களை வேட்டையாடியும், நீர்நிலைகளில் மீன்களைப் பிடித்தும், பழங்களை பறித்தும், கிழங்குகளை தோண்டியெடுத்தும் உணவு தேடியிருக்கவேண்டும்.

உணவில் புரதச்சத்தின் தேவையை மீன்போல் மற்றெதுவும் சுலபமாகவும் சுத்தமாகவும் தந்திருக்காது. நமது இன்றைய உலகமயமாக்கல் பொருளாதாரத்தில் அன்னிய செலவாணியின் அவசியம் யாரும் சொல்லி நாம் தெரிந்துகொள்ள தேவையில்லை. அதை கணிசமான அளவுக்கு கொணர்வதில் மீன் ஏற்றுமதி அளிக்கும் பங்கு மிக முக்கியமானது.

இந்த மீனை கரைசேர்ப்பதற்கு கணிக்க முடியாத கடலின் அலைகளை, அதன் சீற்றத்தை, மற்று மாறுதல்களை மீனவர்கள் உயிரை பணையம் வைத்து போராடிக்கடந்து பாடுபடவேண்டியுள்ளது. இன்றைய தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்திலும் மீனவர்கள் ஆழ்கடலில் பாரம்பரிய முறைப்படியே தூண்டில்போட்டு சுறா வேட்டை நடத்துகின்றனர். இதற்கு இணையாக/ நிகராக உலகில் வேறு யாரும் இல்லை எனும் சிறப்பு இவர்களுக்கு மட்டுமே சொந்தம்.

மட்டுமின்றி கடல் எல்லையை பாதுகாக்கும் கடற்படை என்ன, ஆகாயப்படைகூட கண்ணயரலாம்; ஆனால், கண்ணயராமல் கடலிலேயே விழித்திருந்து மீன் பிடிக்கும் இம்மக்களை கண்மூடி நம்பலாம். அவர்களை தாண்டி யாரும் நம் எல்லைக்குள் நுழைய முடியாது.

இத்தகைய மீனவர்களை வரலாறு ‘படைத்தவர்கள்’ மறந்தனர். இதைப்பற்றி கிறிஸ்டோபர் ஆன்றணி இந்த புதினத்தில் ஆதங்கப்படுவதை காணலாம். இலக்கிய படைப்பாளிகளும் இவர்களை பொருட்படுத்தியதாக தெரியவில்லை. இந்த குறை அண்மைக்காலமாக நிவர்த்திசெய்யப்படுவதை பார்க்கிறோம், குறிப்பாக தேசிய விருதுவரை வாங்கிய ஜோ டி’க்ரூசினுடைய ‘கொற்கை’ போன்ற படைப்புகளினூடே. அந்த வரிசையில் அரபிக்கடலோர, கேரளா மாநில எல்லைக்கு அருகாமையில் மலையாள சுவையுள்ள தமிழ் பேசும் ஒரு கிராமத்தின் கதையை, அதன் அனைத்து கோணங்களினின்றும் பார்த்து மிகுந்த அழகியல், அறிவியல் ரசனையோடு நயம்பட சொல்லும் பெருமை கிறிஸ்டோபர் ஆன்றணிக்கே உரித்தானது.

படத்தலோமி எனும் மிகச் சாதாரணமான ஒரு மீனவனை நாயகனாக்கி இந்த கிராம சரித்திர புதினம் படைத்தது அருமையிலும் அருமையே. தாங்கள் இன்றளவும் நம்பிய கிறிஸ்தவம்/ கத்தோலிக்கம் அனைத்தையும் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்து, தங்களுக்கு வெளி உலகை காட்டாமல், கல்வி புகட்டாமல் தங்களை உண்மையிலேயே வளரவிடாமல் வைத்திருப்பதன் ஆதங்கத்தை ‘எல்லோருக்க பேரும் ‘அடிமையும்’ ‘தாசனும்’ தான். எத்தனை காலந்தான் அடிமையாட்டு இருக்கப்போறோம்?’ என்று தாசன் எனும் நீதி, நேர்மைக்கு இலக்கணமான, நீண்டகால பஞ்சாயத்து தலைவரின் வேதனை நிறைந்த வார்த்தைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

இந்த நாவல் களம்/அரங்கு 1880-களிலேயே மதத்தலைமைக்கு ‘ஆமேன்’ மட்டும் சொல்லாமல், தேவையானபோது கேள்வி கேட்கவும் (வள்ளவிளை அல்கந்தர்), அவசியமென்றபோது புரட்சிக்கும் துணிந்த கிராமம் என்பதை பெருமையோடு மட்டுமே நினைக்கத் தூண்டுகிறது. நாவல் காலத்தில் கோயிலின் அருகாமையிலேயே கம்யூனிஸக்கொடி ஏற்றும் அளவுக்கு வளர்ந்திருக்கிறது இந்த கிராமம்! அரசியல் வேறுபாடுகளிருந்தபோதும் ஊர் முன்னேற்றம் மட்டுமே குறிக்கோளாக்கும் தலைமையும் அன்றிருந்ததை இன்றைய தலைமை நினைத்து வெட்கப்படவேண்டும், திருந்தவேண்டும்.

மீண்டும், திருவிதாங்கூர் சரித்திரவுமாக இந்த மக்களுக்குள்ள உறவை, ‘எட்டுவீட்டு பிள்ளை’மார் எனும் தம்பிகளின் துரோக செயல்களும், அதற்கு தண்டனையாக அவர்களை கொன்றதும், அவர்களது பெண்களை கடற்கரைகளில் கைவிட்டுசென்றபோது அவர்களை இந்த மக்கள் (மணக்கரம் நீட்டி) ஏற்றுக்கொண்டதும், குளச்சல் போரின்போது இந்த மக்களின் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைக்கு ஏற்ற வீரசூர ஈடுபாட்டாலும் கிடைத்த வெற்றியும் எல்லாம் வரலாறாக சொல்லிப்போகிறார் கிறிஸ்டோபர்.

தங்களது பெண்களை இழிவுபடுத்தி எழுதியதென்று நினைத்த புத்தகத்தையே கொளுத்திய தன்மானத்தை என்னென்பது! மற்றபடி இம்மக்கள் புத்தகங்களை நேசித்தார்கள், வாசித்தார்கள் என்பது இன்று நேற்றல்ல, 1948 முதலே நூலகம் அமைத்து, அதற்கு அரசு உதவியும் பெற்றார்கள் என்பதுவும் பெருமைப்படவேண்டிய செய்தியாகத் தருகிறார்.

மேலும் முக்குவன் என்ற பெயரையே அலசுகிறார் ஆசிரியர்… முடிவில் ‘துறைவன்’ என்பதையே இந்த நாவலின் பெயராக்கியதும் பாராட்டுக்குரியதே. வரலாற்றைப்பற்றியும் தனது ஆழ்ந்த கருத்தை சொல்லிப்போகிறார்: ‘ஜெயிச்சவன் எழுதிவச்சதுதான் வரலாறு, கள்ள வரலாறு’. ‘எரிப்போம் அந்த தவறான வரலாற்றை… நாமே எழுதுவோம் நம்ம வரலாற்றை’ எனும் சூளுரை விடுக்கின்றார் இந்த மக்களுக்கு.

மீனவர் வாழ்க்கை எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பதை ‘இரவில் படகு என்பது மிதக்கும் கல்லறை’ எனும் கூற்றால் உலகிற்கு சொல்லித்தருகின்றார். இதுகூட இன்றைய தொழில் நுட்ப சூழலிலும் நடக்கின்றதே என்பது கவலைக்கிடமானது. பரம்பரை தொழில் நுட்பத்தோடு சுறா வேட்டையில் இறங்கும் இம்மக்களின் ‘நெஞ்சுர’த்தை ஒரு அதிகாரமாக்கியிருக்கின்றார்!

‘ஆய்’ அரச பரம்பரை பற்றி, அதன் தலைநகரமே நமது பக்கத்து ஊரான விழிஞ்ஞம் என்ற தகவலைத்தருவதும், இந்த நாட்டிற்கும் சாலமன் அரசரின் இஸ்ராயேல் நாட்டிற்குமிடேயே நடந்த ‘குருமிளகு’ எனப்படும் நல்லமிளகு போன்ற வாசனைப்போருட்களின் வர்த்தகம் நடந்ததையும், வள்ளவிளை போன்ற ஊர்களின் பெயர்க்காரணங்களையும் சொல்வதும், இவர் இதற்காக எவ்வளவு ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டிருந்திருக்கிறார் என்பதை தெளிவுபடுத்துகின்றது.

“தாயக்கூறு…தருமக்கூறு…/ பித்தளபித்தள சேரச்சேர/ ரொட்டிக்கு ரொட்டிக்கு என்னப்பளம்… வாளப்பளம்…/ வாளப்பளத்துக்க தோலக்கடி…தட்டில கஞ்சிய…/ பிளா… பிளா… எல்லாம் பிளா…” எனும் சிறார் விளையாட்டு பாடல் மற்றும் மீனவர்கள் வேலைப்பளுவை குறைக்க பாடும் ‘ஏல’ எனப்படும் கீழ்வரும்: “கொண்டையிலே பூவும்சூடி/ கோயிலுக்கு போற பெண்ணே/ அள்ளிவச்ச கொண்டையிலே/ நுள்ளிவச்சா ஆகாதோ” மற்றும் குழுக்களாக பாடும் “பண்டாரம் பரதேசி/ நான் தாந்த பணமெங்கே/ எந்த பணம், ஏது பணம்/ மாதாக் கோவிலில் தந்த பணம்” போன்ற பாடல்களையும் தந்து இன்றைய தலைமுறைக்கு ஒருபோதும் திருப்பிக்கிடைக்க வாய்ப்பில்லாத அரிய பாரம்பரியங்களை தந்ததும் பாராட்டுக்குரியதே…

அல்கந்தர் எனும் வீர நாயகன் புரட்சி கதாபாத்திரமாக வருவது அருமையே. அவர் தம் மக்களின் உரிமைக்காக, சுயமரியாதைக்காக மதத் தலைமையோடு நடத்தும் போராட்டம், நீதி தேடி நீதிமன்றங்களுக்கும், தேவைப்பட்டபோது மேல்முறையீடுக்கும் துணிந்ததும் நம்மவர்கள் எப்படியெல்லாம் திறம்பட வாழ்ந்தார்கள் என்பதன் பெருமைக்குரிய எடுத்துக்காட்டே. இந்த ‘மாவீரன்’ கூற்றை கேளுங்கள்: ‘சிலுவையைத் தவிர கத்தோலிக்கம் இந்த மீனவ மக்களுக்கு தந்தது என்ன?’

‘வானம் மழை வடிவில் கடலில் இறங்கிகொண்டிருந்த’தைப்போன்று வாழ்வும் வளமும் அறிவு வடிவில், அபிமான வடிவில் நம் மக்களின் உள்ளமெனும் கடலிலும் இறங்கவேண்டும், அது சங்கில் தானாகவே முழங்கும் ‘ஓம்’ எனும் சத்தம்போல் நமது சமூகத்திலும் முழங்கவேண்டுமென விழைகிறேன். அதற்கு கிறிஸ்டோபர் ஆன்றணியின் ‘துறைவன்’ ஒரு நிமித்தமாகட்டும். இவரைத் தொடர்ந்துவரும் எழுத்தாளர்களும் இத்தகைய இலக்கிய படைப்புக்களை தந்து தமிழ் மொழிக்கும் நம் மக்களுக்கும் சேவை செய்து செழிக்கவைக்க வாழ்த்தி வணங்குகிறேன். வாழ்த்துக்கள்..! பாராட்டுக்கள்.!! வணக்கங்கள்!!!

(வழக்குரைஞர்) பணி. பங்கிராஸ் அருளப்பன்

(திருவனந்தபுரம் மாவட்ட நீதிமன்றங்கள், வஞ்சியூர்)

குருக்கள் நல வாரிய தலைவர் மற்றும் செனட் ஆப் ப்ரீஸ்ட்ஸ் செயலர்,

திருவனந்தபுரம் இலத்தீன் உயர் மறைமாவட்டம்,

20.09.2015

http://antharankam.blogspot.com/2015/09/blog-post.html

துறைவன் – சாகர் இரயும்மன்துறை

குமரி மாவட்டத்தில் கேரள எல்லையோரம் உள்ள வள்ளவிளை மீனவ கிராமத்தை சார்ந்தவர் கிரிஸ்டோபர் ஆன்டணி ! இவர் தான் அனுபவித்த கடற்கரை கிராமத்து வாழ்க்கையையும் , கடற்கரையில் சொல்லி கேட்ட கதைகளையும் ஒன்றிணைத்து ‘துறைவன் ‘ எனும் நாவலை படைத்துள்ளார். இதுவரை வந்த கடலோர நாவல்களில் ஐயத்திர்க்கிடமின்றி ஆழிசூழ் உலகுதான் சிறந்தது . துறைமுகம் ஒரு பெரும்படைப்பே . அவ்விரு ஆக்கங்களுக்கும் அனைத்து வகையிலும் நிகராக நிற்கும் படைப்பு இது . தமிழுக்கு ஒரு கொடை . . என துறைவன் நாவலை விமர்சித்துள்ளார் ‪#‎ஜெயமோகன்‬ இதற்குமேல் நான் என்ன கூறுவது ?
இந்த நூல் நாம் அனைவரும் வாங்கி படித்து கொண்டாட வேண்டிய பெரும் பொக்கிஷம். நம் சகோதரர் இன்னும் பல நூல் எழுதி நம் மீனவ சமூகத்திர்க்கும், தமிழ் இலக்கியத்திர்க்கும் பெருமை சேர்க்க வேண்டும் .!
வாழ்த்துக்கள் ! ! !

கண்டாலறியும்புள்ளி

“சித்தியே, இந்த உச்ச வெயிலிலி எங்கு போறீ? ரேசங்கடயிலயா?” வீட்டுத்திண்ணையில் எட்டிப்பார்த்து எலிசபெத் கேட்டார்.

“ஆ, உனக்க துண்டு இருக்கேது?” கிளாரா கண்களை கூர்ந்து பார்த்து கேட்டார். இடைப்பாடு கிராமத்தில் எப்போதும் வெயில் சற்று அதிகம்தான். அவருக்கு கூன்விழுந்த முதுகு. வயது அறுபதுக்கும் மேலிருக்கும்.

“ரெண்டு கார்டு இருக்கிது. விமலாளுக்க கார்ட மண்ணெண்ண வேண்ட அவ தந்தா.”

“எனக்கு இந்த நாலு துண்டுக்கொள்ள சாதனங்கள தூக்கவா முடியும்? மண்ணெண்ணச்சு கன்னாசெங்கு?”

“ஐயோ சித்தியே, நீங்க ரேசங்கடையில போமி. நான் பொடியவன சொல்லிவிடுதேன். கன்னாச அவன் கொண்டுவருவான்.”

“அவன சட்டணும் சொல்லிவிடு. எனக்கு அரி அடுப்பிலி போடணும். இப்போ கரமடி ஏறும்.”

“நீங்க போமி. நான் கடப்புறத்தில போயி அவன சொல்லி விடுதேன்”

“அவன் வந்தில்லேங்கி நான் எனக்க அரிய மட்டும் வாங்கிண்டு வருவேன்.”

“ஐயோ சித்தியே, விளிஞ்சத்தில கெடக்க வள்ளத்தில மண்ணெண்ண இல்லையாம். இந்த ரேசன் மண்ணெண்ணையும் கிட்டினா கொள்ளாம். வள்ளத்துக்கு சீசனொண்டு. மண்ணெண்ண இல்லெங்கி தொளிலுக்கும் போவ முடியாலும்.”

“மோளே, நான் ரேசங்கடச்ச கிட்ட இருக்குவேன். அவன பெட்டெந்து வரச்சொல்லு”

“எல்லா கார்டுக்கும் அரியும் பருப்பும் மண்ணெண்ணையும் வாங்குமி.”

“சோப்பு இருக்கிதா மக்கா?”

“ஆ, இருக்கு” என்று சொல்லிக்கொண்டு எலிசபெத் கடற்கரைக்கு சென்றார். ஒரு கரமடியில் மீன்களை ஏலமிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். பல கட்டுமரங்களும் பாய்மரங்களும் கரை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தன. சிறுவர்கள் உடைந்த கட்டுமரத்தின் துண்டுகள் வைத்து கடலில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

கிளாரா பாட்டி நான்கு ரேஷன் கார்டுகளையும் கொண்டு ரோட்டின் ஓரத்தில் நடந்து சென்றார். கூன்விழுந்த முதுகு. செம்மண்ரோடு புழுதிபடிந்து கிடந்தது. பைக்குகள் இரண்டு திசைகளிலும் விரைந்து சென்றது. “பொழியூர், பொழியூர்” என்று ஒருவேனில் ஆட்களை திணித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். “போட்டே, போட்டே” என்று வேனின் மேல்பகுதியில் கையால் தட்டிக்கொண்டு கிளி சொன்னான். உள்ளே இடமில்லாத பலர் வெளியில் தொங்கிக்கிடந்தார்கள்.

“க்ளாறா, வீட்டிலி கெடக்கப்பணியா? இந்த பிராயத்திலயும் இவளுக்கு கையும் காலும் சும்மா இருக்கில்ல” பேருந்திற்கு காத்திருந்த ஒரு பெண் சொன்னாள்.

“வேய் இதாரு?” வெற்றிலை பாக்கு எச்சிலை துப்பிக்கொண்டு கிறாரா கேட்டார்.

“கண்ணும் காணல்லயா?”

“வே நீயா? கொல்லங்கோட்டியாறி…டக்கறிலி போவாட்ட?”

“இந்த நெருக்கத்திலயா? நீரோடி வண்டி இப்போ வரும்.”

“ரேசங்கடையில போறேன். போட்டா?”

“பாத்து போமி…ஆளுபிடிக்காறம்மாரு எறங்கியிருக்கு”

“தூப்பம் கொள்ளம், கெளவியயும் பிடிச்சவா செய்வான்?”

கிளாரா ரோட்டைக்கடந்தபோது ஒரு பைக் கிரீச்சிட்டு நின்றது.

“கெள்வி, கெள்வி, ரோட்ல பாத்போ…”

“வாரியனிச்ச மோனுவள. கொறச்சு பெல்லப்போனா என்ன? நிங்க அம்மாமாருக்கு வல்லதும் ஸ்ரீதனம் வேண்டிக்கொடுக்குவி. சுனாமியா வருதில, இப்படி வெரன்டடிச்சு ஓடுதி.”

கிளாரா பாட்டி ரேஷன் கடைக்குச்சென்றபோது கூட்டம் அதிகமில்லை. இரண்டுபேர் அரிசிசாக்கை தூக்கி அடுக்கி வைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். திராசுத்தட்டைப்பிடித்துக்கொண்டு ஒருவர் சர்க்கரைக்கு எடைபார்த்துக்கொண்டிருந்தார். காகங்கள் மண்ணில் அரிசியை கொத்தியெடுத்தும் கரைந்துகொண்டும் பறந்துகொண்டுமிருந்தது. சில கோழிகள் மண்ணை கிளறிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு நாய் தரையை மோந்துபார்த்தது. பின்னர் சிறிது விலகிச்சென்று சுவரில் சிறுநீர் கழித்தது.

“கீள வல்லதும் இரும்போ காந்தமோ இருக்கேது? தட்டு அசங்குதில்ல?” வரிசையில் முன்னாள் நின்ற மணியன் கேட்டார்.

“இதா கீளப்பாருவில.” என்று சொல்லிக்கொண்டு எடைபோட்டவர் தட்டை தூக்கிக்காட்டினார்.

“குமாறு நீ பேசாதல.” ரேஷன்கடைக்காரர் சொன்னார்.

“நேத்து வாங்கிட்டுப்போனதில அரக்கிலோ கொறஞ்சிருந்தது.”

“லேய் நீ வெல்லதும் பேசாதல. இங்க தெவசமும் ஆர்டிஓ வந்து செக்கு செஞ்சிட்டு போறாரு. இதில இவனுக்கு அரக்கிலோ மயிரு கொறயுதாம்.”

“நீ முள்ளணும் நிக்க வெரல எடுல.” குமார் விரலை எடுத்ததும் எடையிருந்த தட்டு சற்று கீழிறங்கியது. “இதென்னதில… நிக்க கொட்டயப்போல ஒண்ணு கீள எறங்கிக்கெடக்கு. நீயெல்லாம் வெளங்கமாண்ட.”

“அவன் எடை போடுததுக்கு முன்ன கையெடுக்கச்சொன்னா எப்படி? அவன நீ வேலை செய்ய விடு. மொத்தம் எத்ற சாக்கு அரி?”

“கெவெர்மெண்ட் உத்தியோகஸ்தன். நாங்க இவன ஜோலி செய்ய விடல்ல. எனக்கு இண்ணு மூணு சாக்கு மதி” மணியன் சொன்னார்.

“டேய்… செண்டக்கையா மூணுசாக்க வெளியிலெடு.” என்று சொல்லிக்கொண்டு கடைக்காரர் தன் செல்போனை பார்த்துச்சொன்னார்.

“இதா மணியா… உனக்க ரேஷன்கார்டு” என்று ஒரு கட்டு ரேஷன் கார்டுகளை மணியனிடம் கடைகாரர் கொடுத்தார். மணியன் ரோட்டின் ஓரத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த அரிசி மூட்டை மற்றும் வேறுசாதனங்களுடன் ரோட்டோரத்தில் நின்றிருந்தார்.

“அடுத்து யாரு?”

“இதா நாலு சீட்டு” என்று கிளாரா ரேஷன் கார்டுகளை குமாரிடம் கொடுத்தார்.

“எதற எண்ண?”

“நாலுக்கும் தா”

“அப்போ இருவது லிட்டறு. கன்னாசெங்கு?”

“இதா, எனக்க பேரன் கொண்டுவருதான். ரூபா, மக்கா கொண்டு ஓடிவா மக்கா”
“இது இருவது லிட்டரு கன்னாசுதானா?”
“பிள்ள ஓம்.”

ரூபன் தான் கொண்டுவந்த கண்ணாசை பெரிய மண்ணெண்ணை பேரலின் பக்கத்தில் வைத்தான். செண்டக்கையன் பேரலில் கொழுத்திப்போட்டிருந்த நீண்ட வெள்ளை குழாயை பேரலில் போட்டுக்கொண்டு மறுமுனையை தன் வாயில் வைத்து உறிஞ்சினார். நீலநிற மண்ணெண்னை குழாய் வழியாக வாயைத்தேடி வந்தது. வாயின் பக்கத்தில் மண்ணெண்ணை வந்ததும் பெருவிரலால் குழாயின் முனையை அடைத்துக்கொண்டு அந்த முனையை கன்னாசின் வாய்வழியாக உள்ளேவிட்டார். மண்ணெண்ணை பேரலிலிந்து கன்னாசில் சீறிப்பாய்ந்து கன்னாசை நிரப்பியது. சரியான அளவு வந்ததும் பேரலிலிருந்த குழாயை தூக்கியெடுத்தார்.

“தூக்கி எடு மக்கா. தூக்குவாயா?”

“ஆத்தா இதா பாருமி, நான் எனக்க குட்டி வெரலுவெச்சு தூக்குதத.”

“வெளயாடாத மக்கா. செல்லம்போல தூக்கியெடு.” ரூபன் கண்ணாசை மூடிக்கொண்டு தூக்கியெடுத்தான். கிளாரா பாட்டிக்கு உச்சி வெயிலில் வியர்த்துக்கொட்டியது. “மக்கா இத வெச்சிட்டு அந்த கடையனும் கொறச்சு வெள்ளம் வேங்கிட்டு வா.”

“அவன் வெள்ளம் தரமாண்டான். போஞ்சு வெள்ளம் வேங்கிண்டு வருதேன். பைசாயோ?”

“இதா மக்கா பைசா. இந்த ரேசன் துண்டும் உனக்க கையிலதான் இருக்கட்டு.” என்று தன் கையிலிருந்த ரேஷன் கார்டுகளையும் ரூபனிடம் கொடுத்தார். அதை வாங்கிக்கொண்டு அவன் ரோட்டைக்கடந்ததும் திரும்பிப்பார்த்து “ஆத்தா கள்ளன்…கள்ளன்” என்று சத்தமிட்டான்.

திடீரென்று பாட்டியின் பக்கத்தில் “தமிழ்நாடு அரசு” என்று எழுதப்பட்ட ஜீப் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இருவர் இறங்கி மணியனிடமிருந்து அரிசிச்சாக்குப்பைகளை எடுத்து ஜீப்பில் தூக்கிபோட்டார்கள். முன்று அரிசிச்சாக்குகளும் மூன்று பிணங்கள் போல் ஜீப்பினுள் போய் விழுந்தது.

“ஐயோ, சாறே சாறே இதெனக்க ஜீவிதமாக்கும்” மணியன் கெஞ்சினார். அவரைப்பார்க்க பரிதாபமாக இருந்தது. “சாறெ, சாறே, இந்தா, இந்தா” என்று வலதுகையை சட்டை பாக்கட்டின்மீது வைத்துக்கொண்டு இடதுகையை ஜீப்பின் கம்பியை பிடித்துக்கொண்டு நின்றார்.

“உனக்க ரேஷன் கார்டையும் கொண்டு போலிஸ் ஸ்டேஷன்ல வந்து கணக்கு காட்டி அரிசிய வேங்கிட்டுப்போவில. நமக்கு அவன் லஞ்சம் தரப்பாக்கான். எங்கள என்னண்ணில நெனச்சிருக்க?” என்று சொன்னவனின் கண்ணில் கிளாரா பாட்டியின் பக்கத்திலிருந்த கன்னாசும் மண்ணெண்ணையும் கண்ணில் பட்டது. பாட்டிக்கு வெயிலில் தலைசுற்றி மயக்கம் வருவதுபோலிருந்தது. நடப்பதெதுவும் அவருக்கு தெரியவில்லை. கிளாரா பாட்டியின் கன்னாசையும் மண்ணெண்ணையையும் எடுத்துக்கொண்டு ஜீப் விரைந்து சென்றது.

“கள்ளா, டோய் கள்ளா” ரூபன் சத்தம் போட்டுக்கொண்டு ஜீப்பை துரத்திக்கொண்டு ஓடினான். சிறிது தூரம் சென்றதும் மூச்சிரைக்க திரும்பி வந்தான். “இவனுவளுக்கு இதுவொரு தொளிலு. சாராயத்த பிடிச்சிதானுவளில்ல. மண்ணெண்ணயத்தேடியாக்கும் இவம்மாரு இப்போ எறங்கியிருக்கு.”

“ஐயோ, வாரியனிச்ச மோனுவள, சோறவுடிச்சி தாந்து நரங்கி போவ. எனக்க அரிச்சாக்கையும் எடுத்திண்டு போறான். எனக்க மாப்பிள காலத்த ஒண்ணும் தின்னாத மடிவளச்ச போச்சு. ஐயோ இப்போ அயாளு தளந்துவரும். நான் என்னத்தய கொடுக்க. நசியா…நசியம்பயிலுவள நீயெல்லாம் நசிச்சு போவ. இந்த பைசா உனக்க வயித்திலி கெடக்காலும் பேதியாட்டு போவும். ஐயோ எனக்க ஏசுவே, இது இந்த எடப்பாட்டில மட்டுந்தானா?” கிளாரா ஒப்பாரிவைத்தார்.

“இப்போ எல்லா எடத்திலயும் இப்படித்தான். நெறய பேரு ரேசன் கடயணும் மண்ணெண்ணையையும் அரியையும் கொறஞ்ச வெலச்சு வேங்கிண்டு கள்ளத்தனமாட்டு கேரளத்தில கொண்டு விக்கதாக்கும் தொளிலு. அத தடுக்கவேண்டியாக்கும் தாசில்சாறும் ஆர்டியோவும் போறது.” குமார் விளக்கினார். ரோட்டில் ஆட்கள் கூடினார்கள். மணியன் ஒரு ஆட்டோ பிடித்து ஜீப்பை பின் தொடர்ந்து சென்றார்.

“இதினியும் கிட்டாதா?” கிளாரா கண்ணைத்துடைத்துக்கொண்டு கேட்டார்.

“நீங்க இனியும் போலீஸ்ஸ்டேஷன்ல போய்த்தான் வாங்கணும்”

“டேசன்லயா…ஐயோ எனக்கு பூதனாட்டு கலங்குது. நாங்க பட்டணி கெடந்து சாவுதோம். அங்க போனா எங்கள கள்ளனணும் பிடிச்சு ஜெயில்ல போடவா? எனக்ககிட்ட நாலு துண்டிருக்கு. அதுக்கு அரியும் மண்ணெண்ணையும் பைசாகுடுத்து வேண்டினேன். பைசாயும் போச்சு சாதனமும் போச்சு. பட்டணி மட்டும் மிச்சம்.”

“போன ரெண்டு மூணு மாசமாட்டு இப்படித்தான் நடந்திட்டிருக்கு. ஸ்டேசன்ல போனா அதக்குறிச்சு அவுங்களுக்கு ஒண்ணும் தெரியாதாம்.”

“இதுக்க முன்னம இருந்த பெண்ணாப்பெறந்த ஆர்டிஓ இருந்தப்போ இப்படி நடக்கல்ல. அவுங்க பிடிச்சா அடுத்த நாளு பேப்பறில வரும். இப்போ இங்கிருந்து பஞ்சோரு பாவங்களுக்க அரியையும் மண்ணெண்ணையையும் எடுத்திட்டு போறானுவ. போலீஸ் ஸ்டேஷன்லயும் கணக்கு காட்டல்ல, பேப்பறிலயும் நூஸ் வரல்ல. அப்போ இதுக்க அர்த்தம் என்னவாக்கும்?”

“அர்த்தம் என்னவாக்கும்?”

“வெல்ல எடங்களிலயும் விக்குதானுவளாட்டிருக்கும்”

“அப்படி சொல்லாத. அரசாங்க அதிகாரிகளாக்கும்”

“பின்ன கணக்கு காட்டாதிருந்தா எப்படி? இந்த ரெண்டு மாசம் எடுத்திட்டுபோன மண்ணெண்ணச்ச கணக்கெங்கு?”

“போய் கேளு”

“ஆரிட்ட?”

“கலட்டறுகிட்ட”

“அங்கு ஆரு போவ?”

“நாம எல்லாரும் போலாம்”

“எங்களுக்கு வேற வேலையும் சோலியுமில்ல. கலட்டறும் போலீசும். போங்கல போக்கத்த பைலுவளா” கூட்டம் கலைந்து சென்றது. கிளாரா பாட்டியை ரூபன் தன்ச் தோளோடு அணைத்து வீட்டிற்கு கொண்டுசென்றான்.

“அம்மா, மண்ணெண்ணையையும் அரியையும் கள்ளம்மாரு கட்டிண்டு போனாவுவ” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போது பிளாஸ்டிக் நாற்காலியிலிருந்த அலைபேசி ஒலித்தது.

“ஐயோ ஒள்ளதா மக்களே, போணிலி ஆரெண்ணு கேளு” திண்ணையில் தேங்காய் துருவிக்கொண்டிருந்த எலிசபெத் சொன்னார்.

“அப்பா…ஹலோ”

“ரூபா மண்ணெண்ண ரெடியா?”

“மண்ணெண்ணைய கள்ளன் கட்டிண்டு போனான்.”

“லேய் எனக்க கும்பி எரியிது. நீ அம்மகிட்ட குடில”

“இந்தா அம்மா, அப்பாவுக்கு நிங்ககிட்ட பேசணுமாம்.”

“ஹலோ”

“ஹலோ”

“என்ன ஹலோ… மண்ணெண்ண இருக்கா? எனக்கு தொளிலுக்கு போணும். ஹலோ சொன்னா பத்தாது.”

“இதென்ன பேச்சு. பின்ன ஹலோ சொல்லாத எப்படி?”

“சேட்டா சொகந்தன்னயோ? அப்படின்னு கேளம்ப. அவளுக்க தமாசு. இங்க பாரு, மண்ணெண்ண களவு போச்சாம். எனக்கு இண்ணு மண்ணெண்ண வேணும்.”

“இருவது லிட்டறு ரேசங்கட மண்ணெண்ணைய மத்தவம்மாரு தூக்கிண்டு போயிருக்கு. நம்ம இந்தமாசத்த சப்சீடி மண்ணெண்ண இருக்கு. அத ஆட்டோவில கொடுத்துவிடட்டா?”

“ஐயோ வேண்டாம். அதையும் அவனுவ பிடிச்சா?”

“இது கணக்கொள்ளது. வெள்ள மண்ணெண்ண”

“கொள்ளாம், அப்போ ரேசங்கட நீலக்களறு மண்ணெண்ணச்சு கணக்கில்லையா?”

“அதுக்கும் கணக்கு ஒண்டு” எலிசபெத் உதட்டை சுளித்துக்கொண்டு சொன்னார்.

“ம்பே, நீ எனக்க குடும்பத்த நசிப்பிச்சுவ. அத நீ வீட்டில வெச்சிரி. இந்த சனியாச்ச நான் வந்து எடுத்திட்டுபோறேன்.”

“செரி”

“ம்பே, மண்ணெண்ணைய வீட்டுக்குள்ள வெச்சுக்கோ.”

“தீ பிடிச்சா?”

“கன்னாசும் மண்ணெண்ணையையும் விடாத ஒறப்பாட்டு கெட்டிப்பிடிச்சுக்கோ”

“ஓய்…” எலிசபெத் கண்ணை முந்தானையால் துடைத்தாள். துருவிய பாதி தேங்காய் கையிலிருந்தது. நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையை இடதுகை பெருவிரலால் வடித்தெடுத்தாள். திருக்குடும்பம் ஸ்தாபல் படத்தின் கீழ் வல்லார்பாடம் கோயில் திருவிழாவிற்கு சென்றபோது வாங்கிய மின்சார விளக்கு மின்னிமின்னி எரிந்துகொண்டிருந்தது. விளக்கினுள் இரண்டு எரியும் இலைகள் இருந்தன. ஒன்று எரிய இன்னொன்று அணையும். தன் மனைவிக்கு தீயோன்சு ஆசையாக வாங்கிவந்தது.

“சும்மா வெளயாடினேன். தங்கமெண்ணாலும் வெலகொடுத்தெங்கிலும் வேங்கலாம் பிள்ள. மண்ணெண்ண நம்ம ஜீவனாக்கும். நம்ம பணிய மொடக்கிப்போடும்.”

“அப்போ இண்ணு தொளிலுக்கு போவ மண்ணெண்ண எங்க?”

“மத்தவன், உச்சக்கடக்காறன் லிட்டறு எளுவத்தஞ்சு ரூவாலுக்கு எத்ற லிட்டறு வேணுமெண்ணாலும் தரலாமெண்ணு நம்ம லிபறாத்தூசுகிட்ட சொல்லியிருக்கு. வெள்ள மண்ணெண்ண. அவனுவ இங்கு கொண்டுவந்துதாருவானுவ.”

“வெள்ள மண்ணெண்ணயா? அது நம்ம வள்ளங்களுக்கு அரசாங்கம் சப்சீடில தாறதல்ல?”

“அதுக்கிப்ப என்ன? நமக்கு அர்ஜன்றாட்டு மண்ணெண்ண வேணும். அருமையோ மலிவோ அவசரத்துக்கு கிட்டின வெலைச்சு வேங்கலாம். ஒரு கொளப்பமுமில்ல”

“அதில்ல, மத்தவனுக்கு நம்ம கடப்புறத்து சப்சீடி மண்ணெண்ண எங்கிருந்து கிட்டுது?”

விழிஞ்சத்தில் தீயோன்சு போனை காதில் வைத்துக்கொண்டு தன் வெளிப்பொருத்து விசைப்படகில் நின்றிருந்தார். வெளிப்பொருத்து எஞ்சினின் நெற்றியில் இடதுகையை வைத்துக்கொண்டு எஞ்சினின் மூக்கை இழுத்தெடுத்தார். வெள்ளைக்கயிறு சளிபோல் ஓடிவந்துவிட்டு பின் எஞ்சினின் கழுத்தினுள் சுற்றியது. தீயோன்சு மீண்டும் மூக்குக்கயிற்றை இழுத்ததும் எஞ்சின் “டிர்ர்ர்…டிர்ர்ர்ர்…” என்றது. தீயோன்சு படகை மெதுவாக நகர்த்தினார்.

“ம்பே, நீ சீபிஐ ஆப்பீசறுமாதிரி பேசாத போணவை. நான் ஒரோட்டம் போயிட்டு வாறேன்.” என்று சொல்லிக்கொண்டு விசைப்படகை ஓட்டிச்சென்றார்.

“செரி” என்று அலைபேசியை அணைத்துக்கொண்டு “மக்களே, அந்த மண்ணெண்ணைய ஒவ்வொர கன்னாசாட்டு வீட்டில எடுத்து வை” எலிசபெத் சொன்னார்.

“நீங்க சும்மாயிரிமி. அயாளுக்கு கிறுக்கு. மண்ணெண்ண வெளியிலத்தான் இருக்கட்டு. இந்த கடப்புறத்தில வந்து எவன் கட்டெடுக்க. தீவெல்லதும் பிடிச்சா வசளாவும். இருனூத்தம்பது லிட்டரு இருக்கு.”

“ஐயோ இருனூத்தம்பதெண்ணு செத்தம்போட்டு சொல்லாத மக்கா.”

“ஏன்? நாம கட்டா வெச்சிருக்கோம். வெலகொடுத்து வேங்கினதுதானே. அரசாங்கம் நமக்கு ஒவ்வொரு மாசமும் தருத கொறஞ்ச வெல வெள்ளக்களறு மண்ணெண்ண. இதுக்குப்போயி எதுக்கு பேடிச்ச? வெளியிலத்தான் இருக்கட்டு.”

“மக்களே நிக்க அப்பன உனக்கு தெரியாலும். அயாளுக்க தொளிலு மொடங்கினா என்னைய கொன்னுகளையும். நீ எடுத்து வை. எனக்க கையில நூறுபவுனுக்கு உருப்படி இருந்தாலும் இத்ற பேடியில்ல மக்கா. மண்ணெண்ண அயாளுக்க ரெத்தமாம்.”

“செரிதான். வெள்ளரெத்தமும், நீலரெத்தமும். சிங்குச்சா களறு ரெத்தங்களு. பின்ன நீங்க ரெண்டு கன்னாசு மண்ணெண்ணைய தலைச்சு வெச்சிண்டு ஒறங்குமி. மிச்சமொள்ளதெல்லாம் வெளியிலத்தான் இருக்கட்டு. நான் போயி பட்டிச்ச களுத்தில கெட்டுத சங்கிலிய வாங்கிட்டு வருதேன். நம்ம வீட்டு ஜாளியில கன்னாச கெட்டியிடலாம்.”

“மோனே, அப்படி சொல்லாத. அவம்மாரு சங்கிலிய பொட்டிச்செங்கிலும் மண்ணெண்ணைய கொண்டுபோவானுவ. இதா, இந்த அயன்பாக்ச கறண்டிலி குத்திவெச்சண்டாணு எத்றபிறாவசியம் சொல்லியாச்சு? அத உருவி எடு.”

“ஓம், அவனுவ இங்கு வந்தா இனி ரெண்டு கொண்டுண்டுதான் போவானுவ.” என்று ரூபன் சொன்னபோது கிளாரா கையில் மீனுடன் வந்தார்.

“ஆளுகண்டா நண்டு. அவனுக்க தேச்சியத்தப்பாரு. மக்களே, ஐயா கடப்புறத்தணும் வந்தது. நான் சோறு காச்சல்ல. இங்கு சோறு வெந்ததா? இதா இந்த வாளய காச்சு.”

“சித்தி, அரி அடுப்பிலி இருக்கிது. நேத்தத்த கஞ்சியும் சம்மந்தியும் இருக்கிது. ஐயாவுக்கு கொண்டுபோமி.”

“ஆ, எடு மக்களே. உப்பமீனும் இருக்கிது. நான் சுட்டு கொடுக்கிதேன். மண்ணெண்ண களவுபோனதில ஐயாவுக்கு நல்ல வெசமம்.”

“போனது போட்டு சித்தி. இப்போ என்னெய்ய?”

“வேய் பண்டு பண்ணி கள்ளம்மாரக்கண்டு நமக்கு கெடயில்ல. எந்த ராத்திரி எந்த இடுக்கணும் கள்ளன் வருவானெண்ணு நமக்கு தெரியாலும். சைக்கிளிலி வருவானுவ, பண்ணிச்ச பெறக்கத்த ரெண்டு காலைப்பிடிச்சு தூக்குவானுவ. பின்ன காலையும் வாயையும் கெட்டிண்டு சைக்கிளு கடவத்திலி எடுத்திட்டிண்டு ஓடுவாவனுவ. கடப்புறத்தில ஒறங்கித நமக்கு அவன வெரட்டி பிடிச்சவா முடியும்? இப்போ பண்ணிகளில்லாட்ட சமயத்தில மண்ணெண்ண கக்கவருதானுவ. கன்னாச முந்தியில முடிச்சிட்டிண்டா கெடக்கமுடியும்?” கிளாரா பாட்டி பெருமூச்சுவிட்டார்.

ரூபன் இரண்டு கன்னாசை மட்டும் வீட்டினுள் எடுத்து வைத்துக்கொண்டு ரோட்டோரம் சென்றான். ஆட்கள் கூட்டமாக சத்தமாக பேசிக்கொண்டு நின்றார்கள்.

“என்ன ரூவா? போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல போவாட்ட. மண்ணெண்ண கிட்டப்பாத்ததே?” ஜான்சன் சொன்னார்.

“ம்ம்…போனா நல்லா கிட்டும். நான் களியக்காவெள வைத்தியசாலையில பாளயிலத்தான் கெடக்கணும். போனது வெறும் இருவது லிட்டறுதான்.”

“அப்படி சொல்லாதல பிள்ள. இப்போ எல்லா வீட்டிலயும் மண்ணெண்ண களவுதான்.”

“களவுபோறதெல்லாம் நம்ம இந்த எடப்பாடு சவேரியாரு கோயிலுக்க கிட்டத்தான்.” வேறு பலரும் ஒரே குரலில் சொன்னார்கள்.

“ஒள்ளதுதான். புத்தந்துறயணும் நேரவந்தா நம்ம ஊருதான். வேற செறுப்பொண்ணும் இல்லையே.”

“நம்ம ஊரில எவனோ நாம மண்ணெண்ணய கள்ளத்தனமாட்டு வெச்சிருக்கெண்ணு போணில சொல்லிக்கொடுக்கானுவ. வேற ஊருகளில இப்படி ஒருத்தனும் செய்யமாண்டானுவ. நான் போன முப்பத்தொண்ணாம் தேதி அந்த மாசாத்த 250 லிட்டறும் அதுக்க அடுத்த நாளு ஒண்ணாந்தெயதி இந்த மாசத்துக்க 250 லிட்டறுமாட்டு மொத்தம் 500 லிட்டறு எனக்க வீட்டில வெச்சிருந்தேன். எனக்க போட்டில கொடுத்துவிடுததுக்கு முந்தினநாளு அத காணயில்ல. ஜீப்பில ஆரோ ராத்திரி வந்து தூக்கிண்டு போனதாட்டு கண்டவன் சொன்னான்.” தலையில் கட்டியிருந்த துவர்த்தை எடுத்து முகம் துடைத்துகொண்டு ஒருவர் சொன்னார்.

“உனக்க வீட்டில மட்டுமா? எல்லாவனுக்க வீட்டிலயும் களவுதான் போறு. இதில உள்ளறிஞ்ச கள்ளனுக்க கூட்டுகெட்டுமுண்டு.”

“இத இனியும் விடப்பிடாது. கள்ளம்மார கையோட பிடிச்சணும்.”

“நீ எதுக்கு பிடிச்சப்போற. போலீசு அவம்மார பிடிச்சட்டு. சட்டத்த நாம கையிலெடுக்கப்பிடாது. நல்ல வெயிலடிக்கிதென்ன. வருங்க, கோயிலுக்க படியில இருக்கலாம்” ஜான்சன் சொல்லிக்கொண்டு தன் வேஷ்டியின் நுனியை பிடித்துக்கொண்டு புனித சவேரியார் கோயிலை நோக்கி நடந்தார். அனைவரும் அவரை பின்தொடர்ந்து சென்று படியில் உட்கார்ந்தார்கள். புனித சவேரியார் அனைவரையும் ஆசீர்வதித்துக்கொண்டு கடல்நோக்கி கோபுரத்தில் நின்றிருந்தார்.

“நாம களவுபோறெண்ணு பொலீசில கம்ப்ளைன்ட் கொடுப்போம். உங்களுக்கு தெனமும் களவு போறெண்ணா கன்னாசையும் மண்ணெண்ணையையும் வீட்டுக்குள்ள வெச்சா என்ன? தப்ப உங்கபேரில வெச்சிண்டு கள்ளனும் போலீசும் வெளயாடினா எப்படி?”

“நீங்க விசயம் தெரியாத பேசப்பிடாது. நாங்க வெளுப்பாங்காலத்த ரெண்டுமணி மூணுமணிச்சு கடல்ல தொளிலுக்கு போணும். நூறு நூத்தம்பது லிட்டறு எண்ண ஒருநாளு நாங்க பிளைவுட்டில ஏத்தணும். வெளியில இருந்தாத்தான் ஓடிவந்து எடுக்கமுடியும். அதிருக்கட்டும், தீ பிடிச்சா? அத எதுக்குச்சொல்ல. எங்க மக்க குட்டிங்க தீயில எரிஞ்சு செத்தா ஆருக்கு என்ன கவல? நாங்க வெலயில்லாத்த ஆக்கிறி சாதனங்க தானே. அண்ணா, நீங்க இனியும் உங்க வேலையும் பாத்திண்டு போமி. போலீசெல்லாம் எங்களுக்கு செரிப்படாது.”

“அப்போ, போலீசுக்கு உங்களையும் செரிப்படாது. உங்க செவியத்தூக்கி எடுப்பானுவ. எனக்ககூட ஒரு ரெண்டுமூணுபேரு வந்தாமதி.”

“இல்லண்ணா நீங்க மட்டும் போமி.”

“அது செரி. எனக்க சாதனமா களவுபோச்சு. போலீசு நீ யாரெண்ணு என்னைய கேட்டா? நான் என்ன வக்கீலா?” ஜான்சன் தொடையிலிருந்து நழுவிய வேஷ்டியை தொடையிடுக்கில் சொருவினார்.

“ஜாண்சண்ணா, போலீசில வேண்டாம். எம்பி எம்மெல்லே கிட்ட ஒரு கம்ப்ளைன்ட் கொடுக்கலாம்.”

“அதுவும் ஞாயம்தான். நமக்கு அரசாங்கம் மொத்தமா இந்த மண்ணெண்ணைய தாறதாலத்தானே இந்த களவு பிரச்சன. நமக்கு தேவயான நேரத்தில கிட்டுததுமாதிரி ஒரு பெட்ரோல் பங்கு நம்ம இந்த கடப்புறத்தில வைக்கலாமெண்ணு அவுங்ககிட்ட கேக்கலாம். பின்ன ஒண்ணு… லேய், நான் சும்மா அவுங்ககிட்ட கையையும் வீசிண்டா போவமுடியும்.”

“பின்ன?”

“எனக்கு ஒரு நூறு ஓட்டெங்கிலும் வேணும். அப்பத்தான் நான் தைரியமாட்டு அவுங்ககிட்ட பேசமுடியும்.”

“அப்போ அண்ணனுக்கு நூறு ஓட்டும் இல்லையா? நிங்களுக்கு நூறு ஒட்டு ஒண்டெண்ணா நீங்க எதுக்கு அவனுவள பாக்கபோவ. அவனுவ உங்கள பாக்க வருவானுவளே. அயாளுக்க தூப்பத்த கண்டில்லயா? இண்ணுதொட்டு நாம ராத்திரி காவலுக்கிருக்கலாம். கள்ளன செந்தூக்கிலி தூக்கி எடுக்கலாம். என்னோ எல்லாருக்கும் சம்மதமா?” பெரியவர்கள் பேசுவதை ரூபன் கேட்டுக்கொண்டு நின்றான்.

“நான் கடசியாட்டு சொல்லுதேன். இனியும் உங்க இஷ்டம். அப்படி நீங்க வல்ல வண்டியயோ ஜீப்பயோ பிடிச்சா ஒடனத்தான போலீச விளிச்சணும். மண்ணுலாறி ஆள ஏத்திக்கொல்லுததுமாதிரி இவம்மாரும் நம்ம மேல வண்டிய ஏத்துவானுவ. கெவனமாட்டிருக்கணும் பாத்துக்கோ” ஜான்சன் சொன்னார்.

“அதும் ஞாயந்தான். வண்டிய பிடிச்சிண்டு, போலிச விளிச்சலாம். போலீசுக்க நம்பரு ஒண்டா?”

“இதா, இந்த நம்பற உனக்க போனிலி அடிச்சு வை. எனக்கு வேற வேலையிருக்கு. இண்ணு நான் கொச்சியில போட்டில போகணும்.”

கூட்டம் பிரிந்து சென்றது. இன்று இரவு அனைவரும் காவலுக்கு இருக்கவேண்டும். திருடன் எத்தனை மணிக்கு எப்படி வருவானென்று யாருக்குத்தெரியும்? இரவு உணவு முடிந்து இடைப்பாடு புனித சவேரியார் கோயிலுக்குப்பக்கத்தில் அனைவரும் கூடினார்கள். மொத்தம் எட்டுபேரிருக்கும். மெல்லியதாக அலையோசை கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. கடைசி பஸ்ஸும் போய்விட்டது. புனித சவேரியார் இவர்களுக்கு காவலுக்கிருந்தார். இரண்டு மணிவரை சீட்டு விளையாடினார்கள். அசதியில் சிலர் தூங்கிவிட்டார்கள். இருவர் மட்டும் வெத்திலை பாக்கை மென்றுகொண்டு பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

“என்ன விட்டறு, நீ இப்போ மண்ணெண்ன வாங்குததில்லயா?”

“நான் எதுக்கு வேண்ட? எனக்க வீட்டிலி ரெண்டுதடவ மண்ணெண்ண களவு போயாச்சு. சப்சீடி மண்ணெண்ண இருவத்தஞ்சு ரூவா. நல்ல மலிவுதான்.”

“பின்ன என்னோ?”

“ஒரு கணக்கு போட்டுபாரு. வெளி மார்க்கட்டில மண்ணெண்ண எத்ற ரூவா?”

“அறுவது எளுவது மிஞ்சிமிஞ்சிப்போனா எளுவத்தஞ்சு”

“நான் எனக்க அவசரத்துக்கு எளுவத்தஞ்சு கொடுத்தாக்கும் வாங்குதது. நம்ம வெள்ளக்களறு மண்ணெண்ண.”

“மனசிலாவல்ல.”

“நாம இருவத்தஞ்சு ரூவாலுக்கு சப்சீடி மண்ணெண்ண வாங்குதோம். அது களவுபோறு. அந்த களவுபோன மண்ணெண்ணய எளுவத்தஞ்சு ரூவாலாட்டு நமக்கு அவனுவ விக்குதானுவ. அப்போ ஆக மொத்தம் ஒரு லிட்டறுக்கு நாம நூறு ரூவாலாக்கும் கொடுக்கது. இப்போ மனசிலாச்சா?”

“லேய் ஓமிலெ. நான் இப்படி யோசிக்கல்ல. ஒரு லிட்டறு மண்ணெண்ண நூறு ரூவா.” வெற்றிலை பாக்கு எச்சிலை துப்பிக்கொண்டு சொன்னார்.

“நீயெல்லாம் எப்போ யோசிச்ச?” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போது “கள்ளன் வந்தாச்சு, கள்ளன் வந்தாச்சு” என்று ரூபன் ஓடிவந்தான்.

“எங்கு? செத்தமிடாத, ஓடிக்களயுவானுவ”

“தோ, அந்த இடுக்கிலி ஜீப்பு நிக்கிது.”

“டோய், எல்லாரும் எளும்பு. தாட்டாம்மாரு வந்தாச்சு”

“எங்கு, விடாதா, பிடி, பிடி” என்று அனைவரும் எழும்பி ஜீப்பைத்தேடி ஓடினார்கள். ஜீப்பினுள் ஆறுபேர் பம்மியிருந்தார்கள்.

“டேய் எறன்குங்கடா வெளியில.” ஜிப்பை தட்டிக்கொண்டு சொன்னார்கள்.

“அங்க நில்லுங்கடா. எங்கள தொட்டா காரியம் வேற” ஜீப்பிலிருந்தவர் சொன்னார்.

“கக்க வந்தவனுக்க தன்றேடத்தப்பாரு. எறங்குங்கல ஜீப்பணும். அவுங்க தமிளக அரசு. வாயிலி வேற ஒண்ணும் வரல்ல.”

“நாங்க அரசதிகாரிகளாக்கும். இந்த பக்கத்தில திருட்டு மண்ணெண்ண இருக்கெண்ணு தகவல் வந்தது.”

“எறங்கி வாடா. எந்தவீட்டில? தகவலு சொன்னதாரு?”

“அது உங்களுக்கெதுக்கு?”

“நீ யாரடா?”

“நான் ஆர்டிஓ. இவரு வில்லேஜாபீசர்”

“நீயெல்லாம் கள்ளம்மாரு. சும்மா தமிளக அரசெண்ணு ஜீப்பில பேர ஒட்டிவெச்சிட்டு வந்திருக்க.”

“எங்கள தொட்டா நாங்க போலிச கூப்பிடுவோம்.”

“போலிச விளியடா. தைரியமிருந்தா விளியடா. செரி நீங்க ரெண்டுபேரும் ஆப்பீசறுமாரு. இதா பெறக்க இருக்க இவனுவ மூணுபேரும் ஆரு? அவனுவள எறக்கடா வெளியில. எறக்கடா வெளியில” ஜீப்பினுள் மூன்று பேர் குனிந்து பதுங்கியிருந்தார்கள். இருட்டில் அவர்களை தெளிவாக தெரியவில்லை.

“டோய், இது கள்ளம்மாருதான். போலிச விளி. போலிச விளி.”

“இதா போணு, நீதான் போலீச விளி”

“எனக்க கை வெறச்சுது. நான் விளிக்கல்ல. நீதான் விளி” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போது டிரைவர் ஜீப்பை ஸ்டார்ட் செய்து அதி விரைவில் வண்டியை பின்னோக்கி எடுத்தான்.

“டேய், ஆளு ஆளு. தூர வெலவுங்கல.” பின்னால் நின்றவர்கள் விலகியதும் ஜீப் சுவரில் உரசிச்சென்றது. ரோட்டில் சென்றதும் முன்னோக்கி விரைந்தது.

“டோய், விடாதல பிடி பிடி” ஓடிக்கொண்டிருந்த ஜீப்பை ஒரு சிறுவன் எட்டிப்பிடித்தான். அனைவரும் வண்டியின் பின்னால் ஓடினார்கள்.

“அமுக்கி… நீ வண்டிய விடுல, விடுல” சிறுவன் விடவில்லை. ஜீப் அங்குமிங்குமாக ஓடியது. ரோட்டோரத்திலிருந்த கல்லில் மோதியதும், டிரைவர் வண்டியை திருப்பிக்கொண்டுவந்தான். சிறுவன் தொங்கிக்கிடந்தான். அவன் ஜீப்பை பலமுள்ளமட்டும் பிடித்தான். ஜீப் அவனது பிடிக்கு நிற்குமென்றே அவன் நம்பினான். ஆனால் அவனது கால் ஜீப்பின் படிக்கட்டில் இருந்தது.

“அமுக்கி லேய், விடு, விடு. எல்லாவனும் மாறுங்கல. நம்ம மேல ஏத்துவான்.” ஒராள் வசமாக சிறுவனின் இடுப்பைப்பிடித்து தூக்கியெடுத்தார். ஜீப் விரைந்துசென்று மறைந்தது. மூச்சிரைக்க அனைவரும் ஓடி வந்தார்கள்.

“நாம அவனுவள விட்டிருக்கப்பிடாது”

“பின்னல்லாம, போலிச விளிச்சிருக்கணும்.”

“இதா இந்த சட்டம்பிகிட்ட சொல்லு. போலீசெண்ணா அவனுக்க கை வெறச்சுதாம்.”

“இண்ணு போட்டு. இனியும் ஒருநாளு இவனுவள பிடிகிட்டாதையா இருக்கும். நான் நெரிச்சு வெச்சுவேன். செரி, என்னசெய்ய? நமக்கு தொளிலுக்கு நேரமாச்சு கடப்புறத்து போலாம்.”

நெடுநேரம் மீன்விற்பதுபோல் சத்தமிட்டு ஞாயம் பேசிவிட்டு கூட்டம் கலைந்து சென்றது. அடுத்த நாள் செய்தித்தாளில் மண்ணெண்ணை ரெய்டு சென்ற ஆர்டிஓ மற்றும் தாசில்தாரை தாக்கிய மீனவ கும்பல். ஆறுபேர் மீது கொலை முயற்ச்சி, பணிசெய்ய மறுத்தல், கடத்தல் ஆகிய அனைத்து செக்ஸன்களிலும் வழக்குகள் போடப்பட்டிருந்தது. இதில் ஒன்பதுபேர் கண்டாலறியும் புள்ளிகள். இந்த கண்டாலறியும்புள்ளியாக யாரை வேண்டுமானாலும் பிடிக்கலாம். அதன்பிறகு இடைப்பாடு கிராமத்தில் இளைஞர்களும் பெரியவர்களும் தலைமறைவாக இருந்தார்கள். பகலில் யாரும் வெளியில் வருவதில்லை. இரவில் மட்டும் கடலோரத்தில் பதுங்கியிருந்தார்கள். போலீஸ் எப்போது வேண்டுமென்றாலும் ஊரினுள் வந்து யாரை வேண்டுமென்றாலும் கைதுசெய்யலாம். சிறுவர்களும் பெண்களும் விதிவிலக்கல்ல.

இரவு நேர சாப்பாட்டிற்கும் ஆண்கள் வீட்டினுள் வரவில்லை. பெண்கள் கடற்கரையில் உணவை கொண்டுசென்று கொடுத்தார்கள். உறக்கமில்லாத இரவுகள். சிறைச்சாலையிலிருந்து தப்பிய கொலைக்குற்றவாளிகள், தூக்குத்தணடனை கைதிகள்கூட இவ்வளவு பதற்றத்தில் இருக்கமாட்டாகள். இடைப்பாடு கிராமமே பதட்டத்தின் உச்சிநுனியிலிருந்தது.

திடீரென்று “போலீஸ், போலீஸ்” என்று தூரத்திலிருந்து ஒரு கதறல் கேட்டது. சிலுவையில் தொங்கும் ஏசுவின் கடைசி விளி. “போலீஸ், போலீஸ்” கிராமம் முழுவதும் எதிரொலித்தது. பின்னால் பார்க்காமல் ஆணும் பெண்ணும் கடலில் சென்று விழுந்தார்கள். சுனாமியைக்கண்டு கரையைத்தேடி ஓடிய மக்கள் அதேயளவு உயிர் பயத்துடன் கடலில் சென்று விழுகின்றார்கள். மனித மீன்களை லத்தித்தூண்டில்கொண்டு பிடிக்கவரும் போலீஸ். நாதியற்றவர்கள், நாதனில்லாதவர்கள். தங்களுக்கென்று குரலில்லாதவர்கள். கடற்கரை முழுவதும் ஒரே பரபரப்பாக இருந்தது. யுத்தத்தில் தோல்வியுற்று மிஞ்சிய மக்களின் மனநிலை. இந்த அரபிக்கடலை நீந்தி மறுபக்கம் கடந்துவிடவேண்டும். சிலர் நீந்தினார்கள். துரத்தில் கிடந்த கட்டுமரத்திலும் வள்ளத்திலும் ஏறி உட்கார்ந்தார்கள். பெண்களும் குழந்தைகளும்?

“டோய், நான் ஒண்ணு சொல்லுதேன். தப்பாட்டெடுக்கப்பணி. கரமடி வள்ளங்கள கடலில எறக்கலாம்.”

“இதில என்ன தப்பிருக்கு? ஆணும் பெண்ணும் வள்ளத்தில ஏறி கடல்ல கெடக்கலாம். ஆனா பெண்ணுங்களையும் கொளந்தமக்களயும் புதிய வள்ளத்தில ஏத்தணும்.” என்று ஒருவர் சொன்னபோது தூரத்தில் ஒரு வள்ளம் கடலில் புறப்பட்டுச்சென்றது.

“இந்த நேரத்தில அவனுக்க சேலப்பாரு. புதிய வள்ளவும், பளய வள்ளவும். கடப்புறத்தில இருக்குதத எறக்கிவிடு”

“வள்ளம் மறியப்பிடாது. ஒரு வள்ளத்தில இருவது ஆளுக்கு கூடுதலாட்டு ஏத்தாத. குடும்பம் குடும்பமாட்டு ஏத்து.”

“நீ சும்மா இரியில. அவனுக்க பேச்சக்கண்டில்லயா. குடும்பம் குடும்பம். எடப்பாடு முச்சூடும் ஒரு குடும்பம்தாம்பில.” பலரும் பலவிதங்களில் தங்கள் அபிப்ராயங்களை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

இடைப்பாடு கிராமம் முழுவதும் கடலின் விளிம்பில் நின்றுகொண்டிருந்தது. சிலர் கடலில் இறங்கி நின்றார்கள். சுனாமி வந்தால்? பிரச்சனையில்லை. இப்போது சுனாமியின் பயம் கட்டெறும்பாக சுருங்கிவிட்டது.

ரூபன் எலிசபத்தின் பக்கத்தில் நின்றிருந்தான். அவனது உடல் காய்ச்சலில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. அதிரடிப்படை பூட்ஸ்களின் சத்தம் நெருங்கி வந்தது. ஒரு வள்ளம் கடலில் சென்றது. தூரத்தில் இரண்டு உருவங்கள் இரண்டு கன்னாசுகளை இழுத்துக்கொண்டு வந்தது.

“அம்மா அங்கப்பாரு, ஆத்தாளும் போத்தியும்”

“ஐயோ, எனக்க மாதாவே” என்று எலிசபத் தன் மார்பில் இரண்டு கைகளாலும் அடித்துக்கொண்டு அழுதாள்.

“ஐயோ சித்தியே, நீங்க கன்னாச விட்டிண்டு ஓடுமி. அத அவனுவ கொண்டுபோட்டு. நீங்க ஓடி ரெச்சப்படுமி.”

“கிளாறா, நீ விடாத. இழுத்திண்டு போ.” பெரியவர் சொன்னார். கிளாரா கன்னாசை தரதவென்று இழுத்துக்கொண்டு கடற்கரைக்கு ஓடினார்.

“டேய் ஓடாத நில்லுல” அவர்கள் அருகில் வந்துவிட்டார்கள். பல நாய்கள் குரைத்தது. கோழிகள் வீட்டுக்கூரைமீது கூவிக்கொண்டு பறந்தேறின. ஒரு பன்றி அங்குமிங்கும் பதறி ஓடி கடைசியில் ஒரு இடுக்கில் குறுக்காக பாய்ந்து சென்றது. இருட்டில் எத்தனைபேரென்று தெளிவாகத் தெரியவில்லை. எலிசபத்தின் வீட்டிலிருந்த கடைசி கன்னாசையும் தூக்கிக்கொண்டு பெரியவர் கடற்கரை நோக்கி ஓடினார். மீதி கன்னாசுகளை கடற்கரையில் ஒரு கட்டுமரத்தில் ஏற்றியிருந்தார். அப்போது தூரத்திலிருந்து லத்தியொன்று பெரியவரின் முழங்கால்களை குறிபார்த்து இருட்டையும் கிழித்துக்கொண்டு சீறிப்பாய்ந்து வந்தது.

[இந்த கதையில் வரும் சம்பவங்களும், கதாபாத்திரங்களும் கற்பனையே.]

என்துறை – ஒரு கொண்டாட்டம்

என்துறை கூடுகைக்காக வெள்ளிக்கிழமை (ஆகஸ்டு 7, 2015) மாலை பென்சில்வேனியா மாகாணத்தின் ஈரி நகரின் வெளிப்புறத்தில் அமைந்திருந்த விடுதியில் குடும்பத்துடன் வந்துசேர்ந்தோம். என்துறை கூடுகை ஒவ்வொரு வருடமும் கோடைகாலத்தில் நடக்கின்றது. இது எட்டாவது கூடுகை.

என்துறை என்பது கேரளக்கடற்கரையிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து அல்லது தற்காலிகமாக வேலைசார்ந்து அமெரிக்காவில் வசிக்கும் மக்களின் அமைப்பு. பொதுவாக இதன் அங்கத்தினர்களாக இருப்பது தூத்தூர் Thoothoor பகுதி சார்ந்த மக்கள். தூத்தூர் என்று சொல்லும்போது நீரோடியிலிருந்து இரமன்துறைக்கு இடைப்பட்ட எட்டு ஊர்கள். என்துறை என்பது “எண் துறை”. எண் என்பதை எட்டு என்றும், ஆங்கில எழுத்தில் சொல்லும்போது EN என்றும் சொல்லலாம். E என்பது இரயும்மன்துறையின் முதலெழுத்து. N நீரோடியின் முதலெழுத்து. எனவே என்துறை என்பது தூத்தூர் பகுதிசார்ந்த மக்களின் அமைப்பு என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். முதலில் இந்த அமைப்பிற்கு என்துறை என்று பெயர் வைத்த நமது மனம் கவர்ந்த பங்கி அச்சனுக்கு Erayumman Pankyநன்றி சொல்லவேண்டும். என்துறை ஒரு கலாபூர்வமான பெயர்.

எந்த அமைப்பையும் ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதி சார்ந்து குறுக்குவதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. எனவே என்துறை என்பதை எட்டு துறைகளின், கடற்கரை ஊர்களின், அமைப்பு என்றோ தூத்தூர் பகுதி மக்களின் அமைப்பு என்றோ சுருக்கி பொருள்கொள்வதில் அர்த்தமில்லை. என்துறை என்பது என்னுடைய கடற்கரை ஊர்.

இப்போது என்துறை என்பதை “கன்னியாகுமாரி கடலோர நண்பர்களின் அமைப்பு” என்று பெயர் மாற்றியதாக அறிந்தேன். இது கொள்கை சார்ந்த முடிவு. இதில் தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கு எந்தவித அபிப்பிராய பேதங்களும் கிடையாது. தூத்தூர் பகுதி என்று மட்டும் சுருங்கி இருப்பதைவிட கன்னியாகுமாரி என்றிருப்பது இன்னும் சிறப்பானது. என்துறையின் நிர்வாகிகளும் கூடுகைக்கு செல்பவர்களும் இணைந்து எடுக்கும் முடிவு. நான் இப்போதுதான் முதல்முறையாக கலந்துகொண்டேன். எனவே என்துறையின் பெயர்மாற்றத்தை விமர்சனம் செய்ய எனக்கு எந்தவிதத்திலும் தார்மீக உரிமையும் கிடையாது. நான் எனது எண்ணவோட்டங்களை வெளிப்படையாக பதிவுசெய்ய விரும்புகின்றேன்.

என்துறை அமைப்பு குஜராத்தி அல்லது மலையாளிகளின் அமைப்புபோல் பொருளாதார ரீதியில் வலுவானதல்ல. நமது அமைப்பின் முக்கிய நோக்கமே வருடத்திற்கு ஒருமுறையாவது அமெரிக்காவிலிருக்கும் சொந்தங்களும் நண்பர்களும் ஒன்றாக இணைந்து மகிழ்க்கியாக இருப்பது மட்டுமே. பரந்துவிரிந்த அமெரிக்காவில் அனைவரையும் ஒரே இடத்தில் பார்ப்பது நாம் நமது ஊரில் இருப்பதுபோன்ற உணர்வைத் தருகின்றது. பலவருடங்கள் காணாமல் போன நண்பர்களை கண்டடையலாம். கனடாவிலிருந்து குடும்பத்துடன் வந்திருந்த ஐவியை Josephivy Vargheese நான் சந்தித்ததுபோல்.

பொருளாதார ரீதியாகப் பார்க்கும்போதுகூட, நாம் நம் கடற்கரை கிராமங்களுக்கு ஏதாவது செய்யவேண்டும். ஆனால் எளிமையான திட்டங்களைக்கூட நேர்மையாக செய்துமுடிப்பதற்கான அடிப்படை கட்டமைப்பு நம்மிடம் இல்லை என்பதே நான் இதுவரை கண்டது. சிறிய திட்டங்கள் கூட தோல்வியில் முடிந்ததை நான் கண்கூடாக கண்டிருக்கின்றேன். இதன் சிக்கல் என்பதே திட்டங்களை அனைத்து ஊர்களுக்கும் செயல்படுத்தவேண்டும். அது அவ்வளவு எளிதானதல்ல. ஒரு தனிப்பட்ட ஊர் என்றால் எளிதாக இருக்கும். நாங்கள் கடந்த ஆறு வருடங்களாக “வள்ளவிளை வெல்பேர் அசோசியேஷன்” வாயிலாக எந்த சிக்கலுமில்லாமல் சில திட்டங்களை நிறைவேற்றுவதுபோல். ஆனால் என்துறை அமைப்பிற்கு அது எளிதானதல்ல. பணம் விரயமாவதுதான் மிச்சம். எனவே கூடுகை என்று இதன் செயல்பாட்டை குறுக்குவதுதான் சரியானதாக இருக்கும். நமது ஒவ்வொரு டாலரும் நமது கடின உழைப்பில் சேர்ப்பது. அது எந்தவித பலனுமில்லாமல் வீணாவதை ஏற்றுக்கொள்ளமுடியாது. ஆனாலும் வருங்காலத்தில் இது மாறலாம்.

நிலப்பரப்பு என்று பார்க்கும்போது எப்போதும் பொழியூர் கொல்லங்கோடு மற்றும் பருத்தியூரையும் தூத்தூர் பகுதியுடன் இணைத்து சொல்வதே சிறப்பானதாக இருக்கும். நாம் தூத்துர் என்பது தூத்தூர் பெரோனா. பொழியூரும் பருத்தியூரும் தூத்தூர் பெரோனாவின் ஒரு அங்கமாக இல்லாத காரணத்தால் அல்லது அது கேரளத்தில் இருப்பதால் அதை விட்டுவிட முடியாது. அதற்கு நாம் நமது வரலாற்றில் பின்னோக்கி சிறிது செல்லவேண்டும்.

நமக்கு தெரிந்தது சேர சோழ பாண்டியர்களை மட்டும்தான். நான்காவதாக ஒரு சிறிய சாம்ராஜ்யம் இருந்தது. ஆய் சாம்ராஜ்யம். இதன் தலைநகரம் விழிஞ்சம். நமது நிலப்பகுதி இதன் முக்கியமான ஒரு அங்கம். ஆய் சாம்ராஜ்யம் தனியாக செயல்பட்டு வந்தாலும் அதை சேரனோ பாண்டியனோ போரில் தோற்கடித்து அவர்களுடன் இணைத்துக்கொள்வார்கள். மீண்டும் ஆயர்கள் போரில் வென்று தனியாக ஆட்சி செய்வார்கள். அப்போதிருந்தே நமது நிலப்பரப்பு கேரளா மற்றும் தமிழகத்திற்கு இடையில் ஒரு இரண்டும்கெட்டானாகத்தான் இருந்துகொண்டிருக்கின்றது. பொழியூர் கேரளாவில். நாம் தமிழ்நாட்டில் இருந்தாலும் நமது பெரோனா கேரளாவில்.

இந்த வருட கூடுகைக்கு பதிமூன்று குடும்பங்கள் வருவதாக திட்டமிடப்பட்டிருந்தது. விடுதிக்கு நாங்கள் வந்து சேரும்போது ஏழுமணி தாண்டியிருந்தது. அப்போது நல்ல வெயில். விடுதியின் முன் பெரிய இரண்டு ஆப்பிள் மரங்கள். நாங்கள் தங்கும் விடுதிக்குப்பக்கத்தில் இன்னொரு பழைய விடுதி பயன்படுத்தப்படாமல் கிடந்தது. அதுற்கு முன்னால் ஏழு எட்டு கார்கள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. எங்கள் காரையும் வரிசை தவறாமல் நிறுத்திவிட்டு வெளியில் வந்தபோது தங்கும் விடுதியின் வாசலில் இரண்டு தாய்மார்கள் குழந்தைகளோடு நின்றிருந்தார்கள்.

அங்கிருந்து “ஏய், ஈத்தன்” என்று சத்தம் கேட்டதும் நான் “ஹாய், ஈவா” என்று சொல்லிவிட்டு கையசைத்தேன். வெயிலில் பயணம் செய்ததால் நிழலில் நின்றவர்களை என்னால் தெளிவாக காணமுடியவில்லை. அதில் ஈவா இல்லை என்பதால் அவர்கள் உள்ளே சென்று ஈவாவை வெளியில் அனுப்பினார்கள். ஈத்தன் என்பது ஈவா மற்றும் பெனடிக்டின் Benadict Lazer குழந்தையின் பெயர்.

வெளியில் வந்த ஈவா எங்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது அனில் Jesudas Jerome வந்தார். தெரிந்த முகம். அவரது அண்ணன் என்னுடைய நண்பர். அதைப்போல அவருடைய டீச்சர் அக்கா மார்த்தாண்டன்துறை பள்ளிநாட்களிலிருந்து எனக்கு நல்ல பழக்கம். எனவே அனிலுடன் எந்தவித தயக்கமுமில்லாமல் பேசமுடிந்தது. அனில் மட்டுமல்ல இந்த அமைப்பில் இருப்பவர்களில் பலரும் ஏதாவது ஒரு வழியில் சொந்தங்களாகத்தான் இருப்பார்கள்.

அனில் பேசும்போது மட்டும் வார்த்தைகளின் நடுவில், அசையில் ஒரு கிலோ கல்லைக் கட்டி தொங்கவிட்டது போல் ஒரு கனம் இருக்கும். “என்ன?” என்றால் “ன்ன” வெளியில் வர கொஞ்சம் நேரம் பிடிக்கும். ஆள் ரொம்ப சுறுசுறுப்பு. விடுதியினுள் சென்றதும் பல புதிய முகங்கள். அனைத்தும் பெண்களும் குழந்தைகளும். ஆண்கள் அனைவரும் பொருட்கள் வாங்க வெளியில் சென்றிருந்தார்கள். அனில் மட்டும் அனைவருக்கும் காவலுக்கு இருப்பதாக விளையாட்டாகச் சொன்னார்.

விடுதி பனிக்காலத்தில் செயல்படும் பனிச்சறுக்கு பொழுதுபோக்கிடம். விடுதியின் வெளிப்பக்கம் பனிச்சறுக்குவதற்கு ஏற்றாற்போல் சாய்வாக பச்சைப்புல்வெளியாக விரிந்துகிடந்தது. இதுபோன்ற மரத்தாலான கட்டமைப்பை நான் பார்த்திருக்கின்றேன். ஞாபகத்திற்கு வரவில்லை. விடுதி முழுவதும் வேட்டையாடுவதற்கு பயன்படுத்திய பழைய ஆயுதங்களை பார்வைக்காக வைத்திருந்தார்கள். சுவரில் ஒட்டப்பட்டிருந்த பாடம் செய்யப்பட மானின் தலை பரிதாபமாக எங்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. ஞாபகம் வந்தது. விடுதி ஆரிகன் மாகாணத்தின் மவுண்ட் ஹூட் டிம்பர் லாட்ஜை நினைவூட்டியது. சிறந்த ஏற்பாடுகளை செய்த அமைப்பின் செயலாளர் மார்ட்டோ கிரேஷியர் Marto Gracious Vincent பாராட்டிற்குரியவர்.

சிறிது நேரத்தில் வெளியில் சென்றிருந்தவர்கள் ஒவ்வொருவராக வந்தார்கள். முதலில் ததேயூஸ் Tad Kamalappan வந்தார். என்னுடைய கணித ஆசான் டாக்டர் வில்பிரட் Vilfred Kamalappan சாரின் தம்பி. அவரைத்தொடர்ந்து அஜய் கோஷ், ஜஸ்டின், பெனடிக்ட் என்று வரிசையாக வந்தார்கள். ராபின்சன் Robinson Robert இன்னும் வீட்டிலிருந்தே வரவில்லை. மிகவும் இருட்டிவிட்டது. சிறிது பயமாகத்தான் இருந்தது. காரணம் ரோடு ரோலர்கோஸ்டர் போல இருந்தது. நான் வரும்போது எனது காரை ரோட்டின் நடுவில் பயத்தில் நிறுத்திவிட்டேன். தொடர்ச்சியாக இரண்டு மூன்று ரோலர் கோஸ்டர்கள். ரோடு குத்திட்டு கீழிறங்கி மேலேறியது. அதை தாண்டினால் கரடுமுரடான பாதை. எம்ஜியாரின் “என் கடமை” படமென்று ஞாபகம். அதில் காரின் டிக்கியில் கண்ணை கட்டிக்கொண்டு கிடந்து எம்ஜியார் வழிகாட்டுவாரே, அதுபோன்ற பாதை. ஆனாலும் ராபின்சன் தப்பி வந்துவிட்டான்.

இரவு வெகுநேரம் தாண்டி டோமியும் குடும்பமும் வந்து சேர்ந்தது. ததேயுஸ் மற்றும் டோமி Tomy Rhymond இருவரும் எங்கள் ஊர்களிலிருந்து முதன் முதலில் சாப்ட்வேர் வேலைக்காக அமெரிக்காவிற்கு வந்தவர்கள். இதே காலகட்டத்தில் (1996) ஐவியும் துபாயில் வேலையிலிருந்தான். வெளிநாடுகளில் நாங்களும் வேலை செய்யலாம் என்று நம்பிக்கையூட்டியவர்கள். எங்களின் வழிகாட்டிகள். இரவில் தலைவர் பெஞ்சமின் பிராங்கிளின் Benjamine Franklin Leon உரையைத்தொடந்து அனைவரும் குடும்பம் குடும்பமாக தங்களை அறிமுகப்படுத்திகொண்டார்கள். அடுத்தநாள் ப்ரெஸ்க்யூ ஐலண்ட் பார்க்கில் செல்வதாக தீர்மானம்.

சனிக்கிழமை ப்ரெஸ்க்யூ ஐலண்ட் பார்கில் சென்று சேர மதியம் ஆகிவிட்டது. பலருக்கும் அங்கிருந்த எட்டு ஏரிக்கரைகளில் எந்த கரையில் செல்வதென்று சிக்கல். முடிவில் ஆறு என்று முடிவானது. ஆறு என்றால் ஈரி ஏரியின் ஆறாவது கரை.

கடலில் குளிக்கும் உற்சாகத்தை சொல்லவா வேண்டும். தண்ணீர் மட்டும் உப்புகரிக்கவில்லை. நான் செல்லும்போது செக்யூரிட்டி கார்டு விசிலடித்துக்கொண்டிருந்தார். நமது ஆட்கள் அபாய எல்லையை தாண்டிவிட்டார்களாம். தொடர்ந்து எல்லை தாண்டல்தான். அவர் விசில் ஊதுவதை நிறுத்திவிட்டார். அதன்பிறகு சாப்பாடு, சிறிது கிரிக்கெட், குளியல், கைப்பந்தாட்டம், தொடர்ந்து குளியல். ததேயுஸும் அனிலும் அவர்களின் கைகளை குறுக்காக பிடித்திருந்தார்கள். நான் அவர்களின் கைகளில் மீது எனது வயிறு படும்படி சாடியதும் என்னை மறித்துப்போட்டார்கள். நல்ல டைவ். ததேயூஸ் சிறந்த கால்பந்தாட்ட வீரர்.

மாலையில் விடுதிக்குச்சென்றதும் மீண்டும் கைப்பந்து விளையாட்டு. நான் டென்னிஸ் செர்வ் போல் கைப்பந்தை செர்வ் செய்தேன். மார்ட்டோ கிரேஷியஸ் சிறந்த டென்னிஸ் வீரரென்று அப்போது எனக்கு தெரியாது. நானடித்த பந்து முதலில் வலையை கடக்கவில்லை. காரணம், என்னை குழியில் நிறுத்தியிருந்தார்கள் பாவிகள். சிறிது நேரத்தில் படம் எடுக்க என்னை தேடிவந்தார்கள். விளையாட்டை விட்டுச்செல்ல விருப்பமில்லை. அங்கு சென்றபோது, விடுதியின் வெளியில் ஆப்பிள் மரத்தின் பக்கத்தில் க்ரில் செய்வதற்கு அடுப்பில் கரித்துண்டங்கள் போட்டு மண்ணெண்ணெய் ஊற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

இன்னொரு இடத்தில் ஒரு பெரிய வட்டச் சட்டியில் தீ எரியவிடப்பட்டிருந்தது. அதில் சிறுவர்கள் மாஷ்மெல்லோவை நீண்ட கம்பியில் குத்தி தீயில் சூடாக்கி சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். நாங்கள் வைனும் கிழங்கும் மீன் கறியும் கிரில் செய்த சிக்கனும் சாப்பிட்டோம். சுவையான உணவை சமைத்த அனைவருக்கும் நாங்கள் நன்றிசொல்ல கடமைப்பட்டிருக்கின்றோம்.

இரவில் தீச்சட்டியை ஆப்பிள் மரத்தின் பக்கத்தில் வைத்து அதைச்சுற்றி அனைவரும் உட்கார்ந்திருந்தோம். ததேயூஸ் “ஒவ்வொரு பூக்களுமே” பாடலை அழகாக பாடினார். ராபின்சன் மலையாளப்பாடல் பாடும்போது லயத்தில் அவனையறியாமல் கைவிரல்களால் காற்றில் அந்த பாடலை எழுதிக்கொண்டிருந்தான். கடைசியில் கையில் மை தீர்ந்தபோது பாடலை நிறுத்தினான். சசிகுமார், பிராங்கிளின் மற்றும் ஐவியின் மகன்கள் கையை தரையில் ஊன்றி இரண்டு காலையும் சுற்றிச்சுற்றி ஆடினார்கள். சசிகுமார் சிறந்த பூப்பந்து விளையாட்டு வீரர். இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு எங்கள் அமைப்பு நடத்திய பூப்பந்து விளையாட்டில் தொடர்ந்து இரண்டு வருடங்கள் சசிகுமாரும் அவரது அண்ணனும் வென்றார்கள். அனிலின் மகள் “லெட் இட் கோ” ப்ரோசன் படப்பாடலை பாடி நடனமாடினாள். பெனடிக்டின் மகன் பைபிள் கதையொன்று சொன்னான். சிறுவர் பட்டாளம் முழுவதும் கொண்டாட்டத்தின் உச்சத்திலிருந்தார்கள்.

அஜய் கோஷ் அனைத்தையும் கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். மிகச்சிறந்த எழுத்தாளர், பத்திரிகையாளர். அமெரிக்காவிலிருந்து வெளிவரும் “ஏசியன் ஏஜ்” பத்திரிகையின் பொறுப்பாசிரியர். அவரது வீட்டுக்கு சென்றபோது படிப்பதற்கு கொடுத்த இரண்டு பத்திரிகைகளை மிகவும் பத்திரமாக வைத்திருக்கின்றேன்.

முடிவில் ஜஸ்டின் மோசஸ் பைபிள் நாடகத்தை மோனோ ஆக்டாக “நான் மோசஸ்” என்று பாடி நடித்துக்காட்டினார். ஜஸ்டின் Thomas Justin நமது கடற்கரையின் முதல் ஐஐடியன். அடுத்த தலைமுறை ஐஐடியன் நண்பர் சாபு Sabu Nicholas இல்லையென்றால் ஐஐடி என்ற கல்வி நிறுவனம் இருப்பதென்பதே நமக்கு தெரியாமல் போயிருக்கும். ஜஸ்டின் நடித்துக்காட்டிய மோசஸ் நாடகம் மிகச்சிறந்த குறியீடு. நாம் அனைவரும் மோசஸ்தான். இஸ்ரவேலின் தேர்ந்தெடுத்த மக்களை வழிநடத்திச்சென்ற மோசஸ் போல் நாமும் சிறந்த தாய் தந்தையராக இருந்து நமது குடும்பங்களை வழிநடத்திகொண்டிருக்கின்றோம். ஆனால் ஒரு அமைப்பாக நமது சமுதாயத்திற்கு நம்முடைய பங்களிப்பென்ன? என்னும் கேள்வி நமக்கு எழாமலில்லை. குறைந்த பட்சம் உயர்கல்விக்கான வழிகாட்டுதலையாவது செய்யவேண்டும்.

கடற்கரைகளிலிருந்து டோஃபல் மற்றும் கேட் நுழைவுத்தேர்வுகள் எழுதி வெளிநாட்டில் படிப்பவர்கள் மிகமிகக்குறைவு. ஐஐடி போன்ற உயர்கல்விக்கு செல்பவர்களும் மிகவும் குறைவு. நமது கவனத்தை சிறிது இதில் செலுத்துவதில் தவறில்லை. இதற்கு புனித யூதா கல்லூரியும் பொறுப்பேற்கவேண்டும். கல்லூரி நிர்வாகம் தமது கல்வியின் தரம் என்னவென்பதை சிறிது சுயபரிசோதனை செய்யவேண்டும்.

இரவு நெடுநேரம் வரை “கழுதை” சீட்டுவிளையாட்டு ஆடிக்கொண்டிருந்தோம். நானும் அனிலும் மட்டும் தோற்று தலையில் தொப்பி ஏற்றவில்லை. பிராங்கிற்கு கடைசிவரை விளையாட்டு பிடி கிடைக்கவில்லை.

அடுத்த நாள் ஞாயிறு வீடு திரும்புவதற்கான பரபரப்பு. அதனிடையில் ஒரு சிறு கூட்டம். அனைவரும் சேர்ந்து புதிய நிர்வாகிகளை தேர்ந்தெடுத்தார்கள். புதிய தலைவர் அனில். துணைத்தலைவர் மார்ட்டோ. செயலாளர் செயலாளர் ராபின்சன். பொருளாளர் சுஜாதா ஜஸ்டின் Sujatha Justin. இவர்கள் அனைவருக்கும் நம்முடைய வாழ்த்துக்கள்.

கூட்டம் முடிந்து அனைவரும் புகைப்படமெடுப்பதில் நெடுநேரம் செலவிட்டோம். பிரிந்து செல்ல மனமில்லை. அனைவரும் சென்றபிறகு நானும் ராபின்சனும் எங்கள் கார்களில் குடும்பங்களுடன் கிளம்பினோம். எங்களுக்குப்பின்னால் விடுதி பேச்சரவமற்று காட்டினுள் தனியாக ஆப்பிள் மர நிழலில் ஒரு யானைபோல் படுத்திருந்தது. எங்களுக்கு முன் செம்மண் பாதை நீண்டு வளைந்து சென்றது. வீட்டை அடைய இன்னும் ஏழு மணி நேரம் பயணம் செல்ல வேண்டும். அடுத்த முறை பத்து மணிநேர தொலைவென்றாலும் தயங்காமல் வரலாம்.

துறைவன் – ஒரு வாசக அனுபவம்

துறைவனுக்கு நண்பர் காளி பிரசாத் எழுதிய மதிப்புரை.

//துறைவன் முழுக்க முழுக்க கடலும், கடல் சார்ந்த மனிதர்களும் கொண்ட ஒரு நெய்தல் நிலத்தின் வாழ்க்கை பதிவு என சொல்லலாம். பரதவன், துறைவன்என பழந்தமிழிலக்கியங்களில் குறிப்பிடப்படும் சமுதாயத்தை சார்ந்த முக்குவர் என்றொரு பிரிவினரோடு இரு தலைமுறை காலம் பயணப்படும் நாவல் இது. நாவலை சுவாரசியமாக்குவது அதில் க்றிஸ் தரும் தகவல்கள். கலிங்க யுத்தம்,புனித சவேரியார் வருகை, கத்தோலிக்கம் மற்றும் லண்டன் மிஷனுக்கான உரசல்கள், குறிப்பாக வள்ளத்தை குறித்தான வர்ணனைகள் மற்றும் ஜிபிஎஸ், வயர்லெஸ் போன்ற உபகரணங்களை பரதவர் கையாளும் முறைகள், திசைகள் குறித்தான குழப்பம் , விளக்கம் என தகவல்களை வரவேற்பறை பன்னீர் போல் தெளிக்காமல் நன்றாக சுண்ணாம்பு தடவி, சீவல் வைத்து தாம்பூலமாகவே தருகிறார். இது இரு சிறுகதைகளுக்குப்பிறகான இவரின் முதல் நாவல் என்பது நம்புவதற்கு சிரமமாக உள்ளது.//

நேர்காணல்

பதாகை இலக்கிய இதழில் வெளியான என்னுடைய சிறிய பேட்டி.

//எனக்கு வரலாற்றின் மீது சிறிது மோகமுண்டு. வரலாற்றில் மீனவர்களை மிகவும் தரக்குறைவாக எழுதியிருப்பதையும், வரலாறுகள் திரிக்கப்பட்டிருப்பதையும் படித்திருக்கின்றேன். காந்தளூர் சாலை குறித்த ஒரு நாவல் படித்தேன். அதில் சோழர்கள் ஒரு தோணியில் பாண்டிய நாட்டிலிருந்து விஜிஞ்சம் வருகின்றார்கள். அவர்கள் கரையில் வந்து பக்கத்து ஊர்களில் தென்னைதோப்புகளில் ஒளிந்துகொள்கின்றார்கள். காலையில் விழிஞ்சம் கோட்டையை சுலபமாக தகர்த்தெறிகின்றார்கள். மீனவர்கள் என்னும் சில ஜந்துக்கள் இருப்பதைக்கூட நாவலாசிரியர் மறந்துவிடுகின்றார்.

மேலே சொல்லப்பட்டவைகளின் பிரச்சனை என்னவென்றால் மீனவர்களின் வாழ்வியலும் வரலாறும் தமிழ் இலக்கிய உலகிற்கு இன்னும் அன்னியமாகவே இருக்கின்றது. மீனவர்களின் வாழ்வியலை ஜோ டி’குரூஸ் போல் ஒரு மீனவன் எழுதுவதுதான் சிறப்பாக இருக்கும். தமிழ் இலக்கியத்திற்கு என்னுடைய பங்களிப்பு துறைவன். இதில் இந்தியாவின் பெரிய இனங்ககளில் ஒன்றான முக்குவர்கள் என்னும் கேரளக்கடற்கரை மீனவர்களின் வரலாறையும் வாழ்வியலையும் நேர்மையுடன் ஆராய்ச்சி நோக்கில் பதிவுசெய்திருக்கின்றேன். இதில் ஆய் அரசு, வாஸ்கோட காமாவின் காலகட்டம், கத்தோலிக்க திருச்சபைக்கு எதிரான மீனவர்களின் போராட்டம், அவர்களின் அரசியல், வாழ்வியல், மீன்பிடிக்கும் ஏராளமான யுத்திகள், கடலில் அவர்கள் சந்திக்கும் பிரச்சனைகள் என்று பலவற்றை துறைவனில் சொல்லியிருக்கின்றேன்.//

முழுவதும் படிக்க:

க்றிஸ் அந்தோணி: நேர்காணல்