இனயம் துறைமுகம் – 5

பாரத நாடு என்ற வங்காளச்சிறுகதை தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு சொல்வனம் இலக்கிய இதழில் வெளியாகியிருக்கின்றது. அதன் கதைச்சுருக்கம்.

அண்டா ஹால்ட் என்று ஒரு இரயில் நிலையம். பல இரயில்கள் அந்தவழியாகச்செல்லும். ஆனால் எப்போதாவது ஒரு இரயில் காலையுணவிற்காக அந்த நிலையத்தில் நின்று செல்லும். காலையுணவிற்காக கொடுக்கப்படும் முட்டையின் தோடுகள் அந்த நிலையத்திற்கு பக்கத்தில் மலைபோல் குவிந்து கிடந்ததனால் இரயில் நிலயத்திற்கு அந்த பெயர்.
இரயில் நிலையத்திற்கு பக்கத்தில் இரண்டு குன்றுகளுக்கு நடுவிலிருந்த கிராமத்தில் மகதோ இன மக்கள் வசித்துவந்தார்கள். அந்த கிராமத்தில் கோழிகள் அதிக அளவில் வளர்க்கப்பட்டது. அவர்கள் கோழிமுட்டைகளை ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் தூரத்திலிருந்த சந்தையில் கொண்டுசென்று விற்றார்கள். இரயில் நிலையத்திற்கும் அவர்களுக்கும் எந்தவித தொடர்புமில்லை.
இரயில் நிலயத்துக்கு பக்கத்தில் போர்கைதிகளுக்கான முகாம் ஒன்றிருந்தது. அதில் இத்தாலிய போர்கைதிகள் சிறைவைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அவர்களை சில சமயம் அந்த முகாமிலிருந்து வேறு முகாமிற்கு மாற்றுவார்கள். அவர்களை கொண்டுசெல்லும் இரயில் அண்டா ஹால்ட் இரயில் நிலையத்தில் காலையுணவிற்காக நின்று செல்லும். அனைவரும் இறங்கி காலையுணவை உண்பார்கள். அவர்களை துப்பாக்கி ஏந்திய இராணுவ வீரர்கள் காவல்காப்பார்கள்.
பலநாட்களுக்குப்பிறகு அந்த நிலையத்தில் அனைத்து இரயில்களும் நின்று சென்றது. எனவே பெரிய பிளாட்பாரம் அமைக்கப்பட்டது. இந்த இரயில் நிலையத்தில் மகதோக்கள் யாரும் வருவதில்லை. இரயில் நிலையத்தை ஒட்டிய பகுதியில் அவர்கள் மக்காச்சோளம் பயிரிட்டார்கள். மலைச்சரிவில் பீர்க்கங்காய், கத்திரிக்காய் போன்ற காய்கறிகளை பயிர்செய்தார்கள்.
ஒரு நாள் அமெரிக்க சிப்பாய்களை ஏந்திய இரயில் அந்த நிலையத்தில் காலையுணவிற்காக வந்து நின்றது. சிவப்பு நிற அமெரிக்கர்கள் தோலுரித்த முட்டையையும் ரொட்டியையும் உண்பதை இரயில் நிலையத்திற்கு வெளியில் போடப்பட்டிருந்த முள்வேலிக்கு வெளியிலிருந்து வேடிக்கைபார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் கோவணம் மட்டும் கட்டியிருந்தான். ஒரு இராணுவவீரன் அந்தச் சிறுவனை விரட்டியபோது சிறுவன் பயந்து ஓடிவிட்டான். அடுத்தமுறை அந்த இரயில் வந்தபோது அந்த சிறுவன் மீண்டும் அவர்களை வேடிக்கைபார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடன் அவனைவிட பெரியசிறுவனையும் அழைத்து வந்திருந்தான்.
இவர்களை அசிங்கம் என்று சொல்லி ஒரு இராணுவவீரன் விரட்டுகின்றான். அசிங்கம் என்னும் சொல் அவர்களுக்கு தெரியாதது. மகதோ மக்கள் விவசாயம் செய்கின்றார்கள். அம்பெறிந்து புனுகுப்பூனை வேட்டையாடுகின்றார்கள். மதுதயாரித்து குடிக்கின்றார்கள். தேவைப்பட்டால் நெஞ்சு நிமிர்ந்து எதிர்த்து நிற்கின்றார்கள். இதில் எங்கிருந்து வந்தது அசிங்கம்?
இன்னொருநாள் போர்கைதிகளை ஏற்றிய இரயில் வந்தபோது அந்த இரண்டு சிறுவர்களுடன் பதினைந்து வயது சிறுமியும் வேடிக்கைபார்க்க வந்திருந்தாள். அவள் குட்டைப்பாவாடை அணிந்திருந்தாள். அவர்களுடன் வேறு இரண்டு ஆண்களும் அவர்களின் வேலையை விட்டுவிட்டு வந்திருந்தார்கள். இரயில் சென்றதும் அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டு கிராமம்நோக்கிச்சென்றார்கள்.
ஒரு நாள் அமெரிக்க இராணுவவீரர்களின் இரயில் வந்தபோது சுமார் பத்து மகதோ மக்கள் ஓடிவந்தார்கள். இரயில் நிலையத்தில் காய்கறி மற்றும் மீன் விற்பனை செய்ய அழைத்தபோது வரமுடியாது என்று மறுத்த மகதோ மக்கள் இப்போது அமெரிக்க இராணுவவீரர்களின் இரயில் வந்தபோது ஆணும் பெண்ணுமாக முள்வேலியைத்தாண்டி வரிசையாக நின்றார்கள்.
இவர்களைக்கண்டதும் வெள்ளையன் தன் பையிலிருந்து எட்டணா நாணயத்தை மகதோ மக்களை நோக்கி எறிந்தான். ஆனால் மகதோக்கள் அந்த நாணயத்தை எடுக்கவில்லை. இரயில் சென்றபிறகும் அந்த நாணயம் அனாதையாக அதே இடத்தில் கிடந்தது.
சில நாட்களுக்கு எந்த இரயிலும் வரவில்லை. கோவணச்சிறுவன் இரயில் எப்போது வருமென்று விசாரித்துச்சென்றான். பல நாட்களுக்குப்பிறகு அமெரிக்க இராணுவ வீரர்களின் இரயில் வந்தது. அப்போது ஆணும் பெண்ணுமாக சுமார்
முப்பது மகதோ மக்கள் முள்வேலிக்கு வெளியில் நின்றார்கள். ஒரு ராணுவவீர்ன் இரண்டு ரூபாய் மதிப்புள்ள நாணயங்களை மகதோ மக்களை நோக்கி எறிந்தான். இரண்டு சிறுவர்கள் வேலிதாண்டி காசை எடுக்கச்சென்றபோது அந்த கூட்டத்தில் நின்றிருந்த மகதோ கிழவர் ஒருவர் அவர்களை ஜாக்கிரதை என்று எச்சரித்தார்.
அவரின் எச்சரிக்கையையும் பொருட்படுத்தாது அந்த இரண்டு சிறுவர்களும் அனைத்து நாணயங்களையும் பொறூக்கி எடுத்தார்கள். அவர் அவர்களை திட்டிக்கொண்டு சென்றார். அனைவரும் சிரித்துக்கொண்டு அவருடன் சென்றார்கள்.
அதன்பிறகு வந்துபோகும் அனைத்து இரயில் இராணுவவீரர்களிடமும் பிச்சை கேட்கின்றார்கள். சிறுவர்களுடன் அந்த சிறுமியும் பிச்சை கேட்கின்றாள். முள்வேலிக்கு வெளியில் பாதி கிராமமே காசிற்காக காத்துநிற்கின்றது. சிப்பாய்கள் காசுகளை வாரி வீசுகின்றார்கள். கும்பலாக ஓடிச்சென்று காசை போறுக்குகின்றார்கள். முள்வேலி பலரின் உடையையும் உடம்பையும் கிழித்துவிடுகின்றது. அதைப்பொருட்படுத்தாமல் பிச்சைகேட்கின்றார்கள். முண்டியடித்து காசை போறுக்குகினறார்கள். தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக்கொள்கின்றார்கள்.
ஆனால் மகதோ கிழவன் மட்டும் வருவதில்லை. அவருக்கு பிச்சையெடுக்கப் பிடிக்கவில்லை. திடீரென்று அந்த அந்த இரயில் நிலையம் மூடப்படுகின்றது. பக்கத்திலிருந்த முகாமிலிருந்த இராணுவக்கைதிகளை ஏற்றிய கடைசி இரயில் வருகின்றது. முள்வேலிக்கு வெளியில் மகதோக்கள் கூட்டமாக நிற்கின்றார்கள்.
அந்த கூட்டத்தில் மகதோ கிழவனும் நிற்கின்றார். அவரும் கைநீட்டி கூட்டத்தோடு கூட்டமாக “தொர பக்‌ஷீஸ்” என்று பிச்சை கேட்கின்றார். அவரும் கூட்டத்துடன் பைத்தியம் பிடித்ததுபோல் கத்திக்கொண்டிருந்தார்.
ஆனால் அந்த இரயில் அங்கே நிற்கவில்லை. வேறு எந்த இரயிலும் அந்த நிலையத்தில் நிற்கவில்லை. ஆனால் மகதோ மக்கள் அனைவரும் பிச்சைக்காரர்களாகிவிட்டார்கள்.
காதுள்ளவர் கேட்கக்கடவர். ஆமென்.
இந்த சிறுகதை கடலோர மக்களுக்காக எழுதப்பட்டதுபோல் இருக்கின்றது. இதில் அண்டா ஹால்ட் இரயில் நிலையம் குளச்சல் இனயம் வர்த்தக துறைமுகம். இரயில்கள், கப்பல்கள். மகதோக்கள், மீனவர்கள். அதிகாரவர்க்கத்தின் தேவை முடிந்ததும் வல்லார்பாடத்தை கைவிட்டதைப்போல் குளச்சல் இனயத்தையும் கைவிட்டுச்செல்வார்கள். அப்போது நாம் நமது பாரம்பரிய தொழிமுறைகளை இழந்தவர்களாக பிச்சைக்காரர்களாக தெருவில் நின்றுகொண்டிருப்போம். பயன்படுத்தமுடியாதபடி கடல் சீரழிந்துகிடக்கும்.
எனவே, இனயம் வர்த்தக துறைமுகத்தை எதிர்ப்போம். வருங்கால சந்ததிகள் பிச்சைக்காரர்களாவதை தடுப்போம்.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s