கடலில் கரையும் குமரி கடற்கரை

[குறும்பனை சி. பெர்லினின் ‘கடலில் கரையும் குமரி கடற்கரை’ என்னும் கட்டுரை புத்தகத்திற்கு எழுதிய அணிந்துரை]

தமிழகத்தின் தென்மேற்கு கடற்கரையில் கடலரிப்பிற்கு இரையாகாத கிராமங்கள் இருப்பது அபூர்வம். ஒவ்வொரு வருடமும், ஆனி ஆடி காலகட்டத்தில், கடல்சீற்றம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. கடல் நீரோட்டத்தின் வீரியம் எந்தவித ஆய்வு வரைமுறைகளுக்கும் உட்படுத்த முடியாமலிருக்கிறது. தமிழக எல்லையோரத்திலிருக்கும் கேரளாவின் விழிஞ்சம் பன்னாட்டுத் துறைமுக கட்டுமானத்திற்கு கடலுக்குள் மூன்று கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு அலைதடுப்புச்சுவர் கட்டும்வேலைகள் துரிதமாக நடந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆனால், கடலில் 29 மீட்டர் ஆழத்தில் போடப்படும் பல டன் எடையுள்ள கற்களை நீரோட்டம் 40 மீட்டர் தூரத்திற்கு அடித்துச்செல்கிறது. எனவே, உத்தேசிக்கப்பட்டதைவிடவும் பல லட்சம் டன் கற்கள் இன்னும் அதிகமாக தேவைப்படுவதாக செய்திகள் வெளியாகியிருக்கிறது. இதிலிருந்து தென்மேற்கு கடற்கரையின் நீரோட்டத்தையும் அலைவேகத்தையும் சிறிது கணிக்கமுடியும்.

கடற்கரையில் கட்டப்படும் துறைமுகம், அலைதடுப்புச்சுவர், தூண்டில் வளைவுகள் போன்ற கட்டுமானங்களே கடலரிப்பிற்கு முக்கிய காரணிகளாக இருக்கிறது. எனவே, கடற்கரைகளை இயற்கையான முறையில் கடலரிப்பிலிருந்து பாதுகாப்பதற்கான ஆய்வுகளை மேற்கொள்வது அவசியம். இல்லையேல், புதிய கட்டுமானங்கள் கடலரிப்பை இன்னும் தீவிரப்படுத்தும் என்று ஆய்வுகள் சொல்கிறது. கடலரிப்பை தடுப்பதற்காகப் போடப்படும் கற்களை அலைகள் கடலுக்குள் இழுத்துச்செல்கிறது. கடலில் மூழ்கிக் கிடக்கும் இந்த கற்கள் படகுகளை சேதப்படுத்துகின்றது. மீனவர்கள் பலரும் விபத்திற்கும் உள்ளாகின்றார்கள்.

ஆனி-ஆடி காலகட்டம் தென்மேற்கு கடற்கரை மீனவர்களுக்கு பாதுகாப்பற்றது. இந்த வருட கடலரிப்பில் வள்ளவிளை கடற்கரை கிராமத்தில் மட்டும் பதினோரு வீடுகள் மிகுந்த சேதமடைந்தன. கடந்தவருடம் தூத்தூர் பகுதியில் நூற்றிற்கும் அதிகமான வீடுகள் பாதிப்படைந்தன. இதில், இரவிபுத்தன்துறை கிராமத்தில் மட்டும் ஐம்பதிற்கும் அதிகமான வீடுகள் பாதிப்படைந்தன. கடலரிப்பு ஒருபுறமென்றால் கடலரிப்பினால் மீனவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகள் இன்னொருபுறம். வீடுகளை இழந்த மக்கள் அநாதைகள்போல், பள்ளிக்கூடங்களிலும், உறவினர் மற்றும் தெரிந்தவர்களின் வீடுகளில் வாழும் இக்கட்டான சூழல். மழையினால் வீடிழந்த மக்களுக்குக் கிடைக்கும் அனுகூல்யம் கூட கடற்கோளினால் வீடிழந்த மக்களுக்கு கிடைப்பதில்லை. இதன் பிரச்சனை, தென்மேற்கு கடற்கரையின் கடலரிப்பு பிரச்சனையின் வீரியம் பலருக்கும் தெரிவதில்லை. கடலரிப்பினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு அரசாங்கம் ஆதாரவாகவும் இல்லையென்று குறும்பனை சி. பெர்லினின் கட்டுரைகள் தெளிவாக விளக்குகிறது.

தொடர்ச்சியான கடலரிப்புகள் சட்டமன்ற தொகுதிகளின் எல்லையை தொடர்ந்து குறுக்கிக்கொண்டே வருகின்றது. ஒருகட்டத்தில் இடக்குறைவு காரணமாக சட்டமன்றத் தொகுதிகளை குறைக்கவேண்டிய கட்டாயமும் ஏற்படலாம் என்று சூழியல் ஆர்வலர்கள் பலரும் சொல்கிறார்கள். கடற்கரைகளின் பாதுகாப்பில் அக்கரையில்லாமல் இருப்பது நம்முடைய நாட்டிற்கு நல்லதல்ல. கடலரிப்பைப்போல் கடல் நீர்மட்டமும் வெகுவிரைவாக உயர்ந்து வருகின்றது. கடல்நீர்மட்ட உயர்வு கடலரிப்பை தீவிரப்படுத்துகிறது. தமிழக கடற்கரையை ஒட்டிய கேரளாவின் கொல்லங்கோடு, பூவார் பகுதிகள் தீவிர கடலரிப்பு பகுதிகளாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. தமிழக கொல்லங்கோடு பகுதிகளான, வள்ளவிளை, மார்த்தாண்டன்துறை மற்றும் நீரோடி பகுதிகளிலும் தூத்தூர் பகுதிகளிலும் கடலரிப்பினால் ஏற்படும் பாதிப்பு கேரளாவைவிட பலமடங்கு அதிகம்.

கடற்கரைகள் நம் நாட்டின் அரண். எனவே, புயல், சுனாமி, நிலநடுக்கம் போன்றவற்றைப்போல் கடல்சீற்றம் மற்றும் கடலரிப்பை தேசியப்பேரிடராக அறிவிக்கவேண்டும். தென்மேற்கு கடற்கரையின் கடலரிப்பு வீரியமும், அதனால் ஏற்படும் சேதமும் கேரள அரசாங்கத்திற்கு தெளிவாகப் புரிந்திருக்கிறது. அதனல்தான், கடலரிப்பை தேசியப் பேரிடராக அறிவிக்கவேண்டுமென்ற கேரள அரசின் கோரிக்கையை மத்திய அரசு நிராகரித்த நிலையில், கேரள அரசு கடலரிப்பை மாநிலப்பேரிடராக அறிவித்திருக்கிறது. தேசியப் பேரிடருக்கான நிதியிலிருந்து 10% வரை மாநிலப்பேரிடருக்காக கேரள அரசு செலவழிக்கிறது. கடலரிப்பை மாநிலப்பேரிடராக அறிவித்ததன் காரணமாக, 2020ம் வருடத்திருந்து கடலரிப்பு தேசியப் பேரிடராக உருமாற்றம் கொள்ளும். இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தமிழக அரசும் கடலரிப்பை மாநிலப் பேரிடராக அறிவிக்கவேண்டும் என்று இந்த கட்டுரைகள் வாதிடுகின்றது.

கேரளக்கடற்கரையின் அனைத்து கிராமங்களும் வரலாற்றுச் சிறப்புவாய்ந்தவை. முட்டம், கடியப்பட்டினம், குளச்சல், தேங்காய்பட்டினம் போன்றவை போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வருகைக்கு முன்பிருந்தே மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நகரங்களாக இருந்தவை. கி.மு. 4000 வருடத்திற்கு முற்பட்ட தொல் பழங்காலச் சான்றுகள் முட்டத்திலிருந்தும், கி.மு. 2000 வருடத்திற்கும் முற்பட்ட புதிய கற்காலச் சான்றுகள் தூத்தூர் கிராமத்திலிருந்தும் கண்டறியப்பட்டிருப்பதாக தமிழ்நாடு அரசின் தொல்லியல்துறை சொல்கிறது. தூத்தூர் பகுதிகள் விழிஞ்ஞத்தை தலைமையிடமாகக் கொண்ட பண்டைய ஆய்நாட்டின் முக்கியமான பகுதிகள். மும்முடிச்சோழநல்லூர் என்னும் முட்டமும் கடியப்பட்டினமும் வள்ளுவநாட்டின் முக்கியமான நகரங்கள் என்று கல்வெட்டுகளிலிருந்து அறியமுடிகிறது.  தென்மேற்கு கடற்கரைகள் தொல்லியல்துறையால் இன்னும் முழுமையாக ஆய்வுசெய்யப்படாத நிலையில் கடற்கரைகளை கடலரிப்பில் இழப்பது நம்முடைய பண்டைய வரலாற்றை நாம் வேண்டுமென்றே அழிப்பதற்குச் சமம். இது தொன்மையான உண்மையான கடற்கரை வரலாறுகளை மாற்றியமைப்பதற்கு வழிவகுக்கும்.

கேரளா மற்றும் தமிழகத்தின் தென்மேற்கு கடற்கரை கிராமங்களில் ஏற்படும் கடற்கோள் மற்றும் கடலரிப்பையும் ஒன்றாகவே பார்க்கவேண்டும். ஒவ்வொரு வருடமும் இந்தியாவின் அனைத்து மாநிலங்களிலும் ஒவ்வொரு வருடமும் 45 நாட்கள் கடலில் மீன்பிடிப்பதற்கு தடையிருக்கிறது. தமிழகத்தில் மட்டும் இரண்டு கட்டமான தடைக்காலம். தென்கிழக்குப் பகுதிகளுக்கு ஏப்ரல் 15 முதல் மே 31 வரையிலான 45 நாட்களும், தென்மேற்கு கடற்கரைகளுக்கு கேரளாவைப்போல் ஜூன் 15 முதல் ஜூலை 31வரை ஒரே தடைக்காலம். தமிழகத்தின் தென்மேற்குகடற்கரைகளின் கடல் சார்ந்த அனைத்து ஆய்வுகளும் மீன்பிடித் தரவுகளும் கேரளாவிடமே இருக்கிறது. அதுபோல், கேரளா மற்றும் தமிழகத்தின் தென்மேற்கு கடற்கரையின் பண்பாட்டுக் கூறுகளும் ஒன்றுதான்.

எனவே, கடற்கோள் மற்றும் கடலரிப்பு சார்ந்து கேரள அரசு எடுக்கும் அனைத்து முடிவுகளும், பாதுகாப்பு மற்றும் நிவாரணம் உட்பட, தமிழகத்தின் தென்மேற்கு கடற்கரைக்கும் பொருந்துவதாகச்செய்ய செய்யவேண்டும். இதற்கு கேரளா மற்றும் தமிழகத்தின் தென்மேற்கு கடற்கரைகளுக்கான கூட்டு செயல்பாட்டுக்குழு ஒன்று தேவை. இந்தக் குழுவில் கன்னியாகுமரி மற்றும் திருவனந்தபுரம் மாவட்டங்களின் கலெக்டர்கள் தலைவர்களாவும், கடற்கரை பஞ்சாயத்து தலைவர்களும், ஒவ்வொரு கடற்கரை கிராமங்களின் மீனவப் பிரதிநிதிகளும் உறுப்பினர்களாகவும் இருக்கும்படி செய்யவேண்டும். கடல்சார்ந்த பிரச்சனைகளுக்கு இதுவே ஒரு நிரந்த தீர்வை ஏற்படுத்தும். அல்லாத பட்சத்தில் எப்போதும்போல், தென்மேற்கு கடற்கரைகளும், பண்டைய வரலாறுகளும் சிறிது சிறிதாக அழிந்துகொண்டேயிருக்கும்.

கடலரிப்பு பிரச்சனையை குறும்பனை சி. பெர்லினின் கட்டுரைகள் மிக விரிவாக கள ஆய்வு ரீதியாக அலசி ஆவணப்படுத்துகிறது. கடலரிப்பு மற்ற தேசியப் பேரிடர்களுக்கு எந்த விதத்திலும் குறைந்ததல்ல என்று கட்டுரைகள் தெளிவுபடுத்துகிறது. கடலரிப்பு பிரச்சனையை எழுத்துவடிவமாக்கிய எழுத்தாளர் குறும்பனை சி. பெர்லின் அவர்களுக்கு என்னுடைய நன்றியும், பாராட்டுகளும்!

சேலுகேடு

[குறும்பனை சி. பெர்லின் எழுதி விரைவில் வெளிவரவிருக்கும் சேலுகேடு குறுநாவலுக்கு என்னுடைய அணிந்துரை]

ஒரு சமூகத்தின் சாதனை என்பது, அது தன்னிடமிருந்து எத்தனை எழுத்தாளர்களை, சிந்தனையாளர்களை உருவாக்கியிருக்கிறது என்பதைப் பொறுத்தது. எழுத்தாளர்களை, சிந்தனையாளர்களை, இலக்கியவாதிகளை உருவாக்காத எந்த சமூகத்திற்கும் எதிர்காலமில்லை. எழுத்தாளர்கள் ஒரு சமூகத்தின் குரல். அந்த சமூகத்தின் ஆன்மாவை ரத்தமும் சதையுமாக முன்வைப்பவர்கள். சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த வலியையும் தன்னுள் உணர்ந்து எழுத்தாக்குபவர்கள். எழுத்தாளனின் மனம், தான்சார்ந்த சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த சிந்தனைக்களம். எழுத்தாளனின் சிந்தனை பல தலைமுறைகளைக் கடந்திருக்கும். எனவேதான் எழுத்தாளன் அவன் வாழும் காலகட்டத்தில் எந்தவித கவனிப்புமின்றி, புறக்கணிக்கப்பட்டு புறம் தள்ளப்படுகிறான். அவனது நேர்மையான, சமரசமற்ற போக்கிற்காக சமூகத்தின் பொது எதிரியாக்கப்படுகிறான். ஆனால் இவற்றை எள்ளளவும் பொருட்படுத்தாமல் தங்கள் எழுத்துச்செயல்பாடுகளைத் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள்.

என்னுடைய ஊரில் மிகச்சிறந்த நூலகம் ஒன்றிருந்தது. 1948-ம் வருடம் உருவாக்கப்பட்டது. ஆயிரக்கணக்கான நூல்களும் உண்டு. நூலகம் என்பது அந்த கிராமத்தின் மூளையைப் போன்றது. தற்போது, எங்கள் ஊர் நூலகம் பயன்பாட்டில் இல்லாமல், புத்தகங்கள் செல்லரித்துக்கிடக்கிறது. என்னுடைய இலக்கிய வாசிப்பு என்னுடைய ஊரிலிருந்து துவங்கியது. அனைத்து புத்தகங்களும் வெளி நிலத்து வாழ்க்கையை, பண்பாடுகளை பேசுபவையாகவே இருந்தன. நாளிதழ்களில் எங்கள் ஊர்ப்பெயர் வந்தாலே, உணர்ச்சிவயப்பட்டு பெருமையாக பேசிக்கொள்ளும் காலகட்டம் அது. ஆனால், நூலகத்திலிருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான புத்தகங்களில், இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முந்தைய சங்க இலக்கியங்ககளைத் தவிர, ஒன்றுகூட மீனவர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசவில்லை. எங்கள் ஊர்களின் சிறு குறிப்பு கூட இல்லை. ஏன் இல்லை என்னும் கேள்வி எப்போதுமுண்டு.

நான் கல்லூரியில் படிக்கும்போது, எங்களின் பக்கக்கத்து ஊரான தேங்காய்பட்டினம் ஊரைச்சார்ந்த மதிப்பிற்குரிய தோப்பில் முகம்மது மீரான் அவர்கள் எழுதிய ‘ஒரு கடலோர கிராமத்தின் கதை’ நாவல் துணைப்பாடமாக இருந்தது. அதை மீண்டும் மீண்டும் பலமுறை படித்திருப்பேன். காரணம், அதில் என்னுடைய ஊரின் பெயரும் ஓரிடத்தில் வரும். அதைவிட, தென்மேற்கு கடற்கரை ஊர்களில், முஸ்லிம் மக்கள் மீனவர்களுடன் மிகவும் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டவர்கள். எனவே, அந்த நாவலின் கதையும் கதைக்களனும் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானதாக இருந்தது. ஆனாலும், அந்த நாவல் மீனவர்களின் வாழ்க்கையைப்பற்றிப் பேசவில்லை என்பது எனக்கு சிறிது ஏமாற்றமும் உண்டு. மீனவர்களின் வாழ்க்கையை எழுதவேண்டுமென்ற ஆர்வம் அப்போதுதான் எனக்கு ஏற்பட்டது.

எழுதுவதற்கான வாய்ப்பு, எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் சொல்புதிது இலக்கியக் குழுமத்தில் இணைந்த பிறகே வாய்த்தது. இலக்கிய எழுத்து என்னவென்பதை அங்கிருந்தே கற்றுக்கொண்டேன். அதுவரை கடல்சார்ந்த இலக்கிய எழுத்தாக நான் படித்தது தோப்பில் முகம்மது மீரான், ஜோ. டி. குரூஸ் மற்றும் வண்ணநிலவன் ஆகியோரின் எழுத்தை மட்டுமே. மீனவர்களின் வாழ்வியல் மற்றும் கடல் சூழியல் சார்ந்து முனைவர் வறீதையா கான்ஸடன்டீன் அவர்களின் கட்டுரைகளைப் படித்திருந்த போதிலும், தென்மேற்கு கடற்கரை ஊர்களிலிருந்து, யாரும் இலக்கியம் படைக்கவில்லை என்னும் வருத்தமுண்டு. குறும்பனை பெர்லினின் அறிமுகம் கிடைத்த பிறகு அந்த எண்ணம் தவறானது என்பதை அறிந்துகொண்டேன்.

அவருடைய அறிமுகம் மிகவும் தற்செயலானது. என்னுடைய துறைவன் நாவல் வெளிவருவதற்கு காலதாமதமும், வெளிவருமா வராதா என்னும் ஐயமும் ஏற்பட்டு நம்பிக்கை இழந்தபோது, சமூக ஆர்வலரும், ஐநா சபையின் சர்வதேச இளைஞர் மன்றத்தின் உறுப்பினருமான நண்பர் திரு. ஜஸ்டின் ஆன்றணி அவர்களின் அறிமுகத்தின் பேரில் குறும்பனை பெர்லினை தொடர்புகொண்டேன். துறைவன் நாவலை படித்துவிட்டு, உடனே வெளிவருவதற்கான அனைத்து முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டார். அன்றிலிருந்து தொடர்ந்து எழுதுவதற்கு என்னை ஊக்கப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். என்னுடைய ஒரு கட்டுரையை கடலோரம் என்னும் பத்திரிகையில் வெளியிட்டு என்னை கௌரவப்படுத்தினார். ஒரு அச்சுப்பத்திரிகையில் என்னுடைய கட்டுரையும், என்னுடைய புகைப்படமும் வெளிவந்தது அதுவே முதல்முறை.

நெய்தல்மண் உற்பவித்த நெய்தல் படைப்பாளிகளில் மிக முக்கியமானவர்களாக நான் கருதுவது, நாவல் எழுத்தில் ஜோ. டி. குரூஸ், சிறுகதைகளுக்கு குறும்பனை சி. பெர்லின் மற்றும் சமூகவியல் மற்றும் சூழியல் கட்டுரைகளுக்கு முனைவர் வறீதையா. இவர்களின் எழுத்துக்களைப் படிக்காமல் நெய்தல் படைப்பாளிகள் நெய்தல் இலக்கியத்தை முன்நகர்த்த முடியாது.

நெய்தல் இலக்கிய படைப்புகள் சார்ந்து, தென் கிழக்கு கடற்கரையில் ஜோ.டி.குரூஸ் ஒரு விடிவெள்ளியென்றால், தென் மேற்க்கு கடற்கரையின் துருவ நட்சத்திரம் குறும்பனை சி. பெர்லின். இவர்கள் இருவருமின்றி நெய்தல் இலக்கிய வானமில்லை. ஒரே கடற்கரை என்பதால் குறும்பனை சி. பெர்லினின் படைப்புகள் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானது. அவரது அனைத்து சிறுகதை தொகுப்புகளையும் ஒன்றும் விடாமல் படித்திருக்கின்றேன். கதை என்பதைவிட நெய்தல் மக்களின் வாழ்க்கையை தன்னுடைய படைப்புகளில் செதுக்கியிருக்கிறார். எந்தவித உயர்வு நவிற்சியுமின்றி உள்ளது உள்ளபடி ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறார். நேர்மையாக எழுதப்படாத இலக்கியத்திற்கு மதிப்பில்லை. இலக்கியம் என்பதே வாழ்க்கையை, மொழியை, பண்பாடை ஆவணப்படுத்துவதுதான். அந்த வகையில் குறும்பனை பெர்லின் எங்கள் காலகட்டத்தின், ஒரு பெரும் நெய்தல் படைப்பாளி என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை.

சேலுகேடு ஒரு சிறந்த குறுநாவல். சேலுகேடு என்றால் கடல்கொந்தளிப்பு. கடல்கொந்தளிப்பில் அகப்படாத மீனவர்கள் இருப்பது அரிது. ஒவ்வொரு மீனவனிடமும் ஆயிரம் கதைகளிருக்கும். ஒரே கதை பல ஊர்களிலும் ஒரே மாதிரியாகவே நடந்திருக்கும். ஜோ.டி. குரூஸ் அவர்களின் ஆழி சூழ் உலகும், என்னுடைய துறைவன் நாவலின் கடலாழமும், குறும்பனை பெர்லினின் சேலுகேடும் ஒவ்வொரு ஊரிலும் நடந்த, இப்போது நடக்கும், இன்னும் நடக்கவிருக்கும் கதைகள்.

நான் சிறுவனாக இருந்தபோது, என்னுடைய நண்பனின் அப்பா கடலில் காணாமல் போனார். அவரை கண்டுபிடிப்பதற்காக படகுகளில் சென்று கடல் முழுக்கத் தேடினார்கள். அவரை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. கடலில் ஒரு கட்டுமரத்தில் ஒருவர் மீன்பிடித்துக்கொண்டிருப்பது அனைத்து படகுகளுக்கும் தெரிந்தது. அவர் மீன்பிடித்துக்கொண்டிருப்பதன் காரணமாக, அவரை பொருட்படுத்தாமல் படகுகள் திரும்பி வந்தன. காணாமல் போனவரை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. மூன்றாம் நாள், அந்தக் காட்டுமரம் கரைக்கடலுக்கு வந்தது. ஆனால், கட்டுமரத்தை செலுத்தாமல், தொடர்ந்து மீன்பிடித்துக்கொண்டிருப்பது அனைவரையும் சந்தேகம் கொள்ளச்செய்தது. அவர் காணமல்போனவர் என்பது பக்கத்தில் சென்று பார்த்தபோது தான் தெரிந்தது. முதல் நாள் கடலில் ஏற்பட்ட இடி மின்னல் தாக்கி அவர் இறந்திருக்கிறார். ஒரு படகில் மீன்பிடிக்கச் சென்ற என்னுடைய நண்பனும் உறவினரும் கடலில் காணாமலாகி, உயிர் பிழைக்க பச்சை மீனைத்தின்று, மூன்றாம் நாள் மயிர்நுனியில் உயிரிருக்க, நடக்கமுடியாமல், காற்று மற்றும் நீரோட்டத்தின் போக்கில் கரைவந்து சேர்ந்தார்கள். இரவு நேரங்களில் படகில் கப்பல் மோதியதால், படகே சமாதியாக, உடைந்த படகுடன் கடலில் மூழ்கி பலரும் இறக்கின்றார்கள். இன்று [அக்டோபர் 13,017], என்னுடைய பக்கத்து ஊரான சின்னதுறை கிராமத்தைச் சேர்ந்த விசைப்படகு, கப்பல் மோதியதால் விபத்துக்குள்ளாகி, நான்கு பேர் கடலில் மூழ்கி உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். இவ்வாறு ஆயிரம் சம்பவங்கள் தினமும் தொடர்ந்து நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

ஆனால், இந்த சம்பவங்களை தனித்துவமான கதையாக மாற்றுவதில் தான் எழுத்தாளனின் திறமை அடங்கியிருக்கிறது. குறும்பனை பெர்லினின் கதைகளை படிக்கும்போது நான் நுட்பமாக கவனிப்பது அவர் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகளை. வார்த்தைகள் என்பது, ஒரு மொழியின் பண்பாட்டுக் கூறுகள். குறும்பனை பெர்லின் சாதாரணமான, மக்கள் பேசும் யதார்த்தமான வார்த்தைகளை எந்தவித திரிபுமின்றி பயன்படுத்துகிறார். அவரை அறியாமல் மொழியை ஆவணப்படுத்துகிறார். நுணுக்கமான சித்தரிப்புகளை வார்த்தைகளைக் கொண்டு வென்றெடுக்கிறார். எனவேதான் அவருடைய கதைகள் கடற்கரை மண்வாசத்துடன், தனித்துவமாக இருக்கிறது.

சில சொற்கள் சிறுவயது சம்பவங்களை நம் கண்முன் கொண்டுவரும். இந்த குறுநாவலில் ‘மட்டும் பெரமும்’ என்று ஓரிடத்தில் வருகிறது. ஒவ்வொரு கடற்கரை கிராமங்களிலும் வார்த்தை பயன்பாடு வேறுமாதிரி இருக்கும். பெரம் என்பது என்னுடைய அப்பா பயன்படுத்திய வார்த்தை. மட்டு என்றால் நூற்றுக் கணக்கான தூண்டில்களை கொடிபோல் கட்டியிருக்கும் மீன்படி சாதனம். பெரம் என்றால் மெல்லிய வடம். இதை கயிறு என்றும் சொல்வார்கள். பெரம் என்பது எனக்கு மானசீகமானது. தூண்டில்களை பெரம்/கயிறு/வடத்தில் கட்டியிருப்பார்கள். தூண்டில்கள் கடலில் கிடைக்க பெரம் நம்முடைய கையிலிருக்கும்.

பெரத்தை கயிறு திரிப்பதுபோல் பருத்தி நூலிலிருந்து திரித்தெடுப்பார்கள். அதை பயன்படுத்துவதற்கு முன்பு, இரண்டு பேர் கயிறு/பெரத்தின் இரண்டு நுனிகளையும் தங்கள் பலமுள்ளமட்டும் எதிர்திசையில் இழுத்து, அதன் நெகிழ்ச்சித் தன்மையை இல்லாமலாக்குவார்கள். அல்லாத பட்ஷத்தில் பெரிய மீன்பிடித்து இழுக்கும்போது, பெரம் நம்முடைய கைக்கு அடங்காமல் நெகிழ்ச்சியாக இருக்கும். ஒருமுறை ஒருமுனையில் நானும், மறுமுனையில் என்னுடைய அப்பாவும் பெரத்தை இழுத்தபோது, அவருடைய பலத்திற்கு என்னால் ஈடுகொடுக்க முடியாமல், நான் மல்லாக்காக தரையில் விழுந்தது இன்னும் நினைவிருக்கிறது. பெரம் என்னும் வார்த்தையைப் போல், சேலுகேடு குறுநாவலில் எண்ணை தேய்த்த வாளி, பொத்தட்டோ, பத்தறா, அன்னளி, நாச்சியார், செல்லம்போல, இரண்டு பாளி கதவு என்று பல மந்திர வார்த்தைகளை குறும்பனை பெர்லின் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

பார் லாகர்குவிஸ்ட் எழுதிய பரபாஸ் என்னும் நாவலின் முதல் வரி “அவர்கள் எவ்வாறு சிலுவையில் தொங்கினார்கள் என்பது நம் அனைவருக்கும் தெரியும்” என்று துவங்குகிறது. அதைப்போலத்தான், ஆழ்கடலில் விபத்துக்குள்ளான மீனவர்கள் எவ்வாறு மூழ்கி இறப்பார்கள் என்பது நம் அனைவருக்கும் தெரியும். அவர்களை காப்பாற்ற முடியாமல் கைவிரிகோலமாக ஊர்முழுக்க ஒப்பாரிவைத்து அழுதுநின்றது. உடனே காப்பாற்றவேண்டுமென்றால் அரசின் அதிவேக விசைப்படகு அல்லது ஹெலிகாப்டர் வேண்டும். அதைப்பெறுவதிலும் சிக்கல்கள். மீனவர்களே காணமல்போன தங்கள் நண்பர்களைத் தேடிச்செல்லவேண்டிய சூழல். தொழில்நுட்பம் வளர்ச்சியடைந்த காலகட்டத்திலும்கூட, விபத்திற்குள்ளான மீனவர்கள் இரண்டு மூன்று நாட்கள் தாங்கள் காப்பாற்றப்படும்வரை ஆழ்கடலில் நீச்சலடித்துக்கிடப்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இதை நம்முடைய அரசு மற்றும் ஒட்டுமொத்த சமூகங்களின் தோல்வி என்றே சொல்வேன்.

பெர்லின் ஒரு களப்பணியாளர் என்பதால், அவரின் அனைத்து கதைகளிலும் அரசு சார்ந்த பிரச்சனைகளை சொல்வதற்குத் தவறுவதில்லை. படகையும் கட்டுமரத்தையும் மீனவர்கள் வேண்டுமென்றே சேதப்படுத்துவார்கள் என்பதால், மீன்பிடி சாதனங்களுக்கு வங்கிக் கடனோ, ஆயுள்காப்பீடோ கிடைப்பதில்லை. ஆனால், வாங்கிக்கடன் பெற்று, ஆயுள்காப்பீட்டுத் தொகையைப் பெறுவதற்காக, வேண்டுமென்றே விபத்திற்குள்ளாக்கும் கப்பல்களுக்கு கடன் பெறுவதில் எந்த சிக்கலும் இருப்பதில்லை. ஒவ்வொரு வருடமும் பலநூறு கோடிகள் விவசாயக் கடன் தள்ளுபடியாக அரசு அறிவிக்கிறது. மீன்பிடித்தொழிலும் விவசாயத்துறையின் கீழ்தான் வருகிறது. ஆனால், மீனாவர்களுக்கு விவசாய மற்றும் மீன்பிடிக் கருவிகளுக்கான கடனுமில்லை; கடன் தள்ளுபடி அனுகூல்யமும் இல்லை. இதைப்போல், இழுவைமடிப் பிரச்சனை, வெளிப்பொருத்து இயந்திரங்களுக்கான மானியம் என்று மீனவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பல பிரச்சனைகளை சொல்லிச்செல்கிறார்.

இந்த குறுநாவலில் மீனவர்களின் ஒருசில யதார்த்தமான குணநலனையும் அவர் விமர்சிக்கத்தவறவில்லை. கோயிலில் ஆழ்ந்த ஜெபத்திலிருக்கும் பாதிரியாரை, கோயிலினுள் செருப்புடன் சென்று, அவரது தியானத்தை கலைக்கும் அடிப்படை மரியாதையின்மை நம்மை முள்போல் குத்துகிறது. இருப்பினும் அதன் மறுபக்கம், ஜெபம் செய்வதன் முக்கியத்துவத்தையும், குடும்பம் பெண்களால் கட்டமைக்கப்படுவதையும், குடும்ப வளர்ச்சிக்கு பெண்களின் பங்களிப்பையும், சுக துக்கங்களில் சமூகத்தின் கூட்டு மனநிலை போன்ற நேர்மறையான/சாதகமான அம்சங்களை விரிவாகவே ஆசிரியர் பேசுகிறார். சேலுகேடு குறுநாவல் மீனவர்களின் பாடுகளைப்போல் முடிவில்லாமல் தொடர்ந்து செல்கிறது. அது ஒரு புதிய நாவலுக்கான துவக்கமாகக் கூட இருக்கலாம்.

ஒரு சிறந்த நெய்தல் படைப்பை ஒரு நெய்தல் படைப்பாளியால்தான் உருவாக்க முடியுமென்று நம்புகிறேன். இதில் விதிவிலக்குமுண்டு. சிறுகதை உலகில், கடல் சார்ந்து எழுதப்பட்ட சிறந்த சிறுகதையாக நான் கருதுவது, திரு. நாஞ்சில் நாடன் அவர்களின் கோம்பை என்னும் சிறுகதை. வண்ணநிலவனின் ‘கடல்புரத்தில்’ ஒரு சிறந்த ஆக்கம். நான் சொல்லவருவது கடல் சார்ந்த மிக நுணுக்கமான தகவல்களைக் கொண்ட ஆக்கங்களை. அந்த வகையில் குறும்பனை பெர்லினை எங்கள் காலகட்டத்தின் ஒரு சிறந்த நெய்தல் படைப்பாளி என்றே சொல்வேன்.

சேலுகேடு குறுநாவல் வாசகர்களுக்கு ஒரு சிறந்த வாழ்வனுபவமாக இருக்கும். சேலுகேடு என்னும் ஒரு வாழ்க்கை அனுபவத்தை இலக்கிய வடிவில் ஆவணப்படுத்தியதற்காக, குறும்பனை பெர்லின் அவர்களுக்கு என் நன்றியும், வாழ்த்துக்களும்! சேலுகேடு குறுநாவலுக்கு என்னை அணிந்துரை எழுதக் கேட்டுக்கொண்டதை, அவருக்கு என்மீதிருக்கும் அன்பின் வெளிப்பாடாகவே எடுத்துக்கொள்கிறேன். அவருடைய பெருந்தன்மைக்கு என்னுடைய நன்றி!