துறைவன் – சில சில்லறைகள்

[சமீபத்தில் துறைவன் குறித்து நண்பர்களால் எழுப்பப்பட்ட சில விமர்சங்களுக்கான பதில்கள் இவை.]

கேள்வி: துறைவன் நாவல் பொய்ப்பிரச்சாரம் செய்வதாகச் சொல்கிறார்களே

பதில்: துறைவன் ஒரு நாவல். அதிலிருக்கும் வரலாற்று தகவல்கள் நாவல் கதாபாத்திரங்களின் விவாதப்பொருளாகவே இருக்கிறது. ஒரு கட்டுரையைப்போல் வெளிப்படையான தெளிவான தரவுகளை ஒரு நாவலில் எதிர்பார்க்க முடியாது. ஒரு நாவலில் வாசக இடைவெளி வேண்டுமென்பதால், துறைவனில் சில தகவல்கள் வெளிப்படையாக இல்லாமலிருக்கும்.

முக்குவர்கள் என்னும் “இனக்குழுவின் பெயர்” போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வருகைப்பின் பரவலாக்கப்பட்டது. அதற்கு முன் அந்த இனக்குழுவின் உண்மையான பெயர் அரயர்கள் என்று மட்டுமே துறைவன் நாவல் சொல்கிறது. போர்ச்சுக்கீசியரின் வருகைக்கு முன்பிருந்தே மீனவர்கள் தற்போதை அவரவர் ஊர்கள், வேறெங்கிருந்தும் பெயந்துகொண்டு வராமல், அதேயிடங்களில் இருந்தது. ஆழ்கடல் சென்று மீன்பிடிப்பதில் விற்பன்னர்களான அவர்களுக்கு படகோட்டிகள் என்னும் பெயருமிருந்தது. இதை இனயம் துறைமுகம் புத்தகத்தில் படகோட்டிகள் என்னும் அதிகாரத்தில் மிக விரிவாகவே பதிவுசெய்திருக்கிறேன். (http://christopherantony.in/படகோட்டிகள்/)

முக்குவர் மற்றும் அரயர்கள் பெயர் குறித்த சமீபத்திய வரலாற்று வாய்வழித்தகவல் ஒன்றுண்டு. ஒருமுறை திரு. கொட்டில்பாடு துரைசாமிக்கும் காலம்சென்ற முன்னாள் தமிழக மீனவளத்துறை அமைச்சர் மதிப்பிற்குரிய திருமதி. லூர்தம்மாள் சைமன் அவர்களுக்கும் இந்த பெயர்கள் குறித்த விவாதம் நடந்திருக்கிறது. திருமதி. லூர்தம்மாள் சைமனுக்கு முக்குவர் என்னும் பெயரை அரயர்கள் என்று மாற்றவேண்டுமென்று விருப்பம். ஆனால், திரு. கொட்டில்பாடு துரைசாமி அவர்களுக்கு தமிழக முக்குவர்களின் பெயரை அரயர்கள் என்று மாற்றினால், வேறு மாநிலங்களில், வேறு நாடுகளில் இருக்கும் முக்குவர்களுக்கு உவப்பானதாக இருக்காது என்பதால் அரயர்கள் என்று மாற்றுவதற்கு ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.

திருமதி. லூர்தம்மாள் சைமன் அரயர் என்பது அரசர் என்பதால் பெயர்மாற்றம் மேற்கொள்ளவிரும்பியதாக படித்த ஞாபகம். ஆனால் நான் தரவுகளுடன் துறைவன் நாவலில்  முக்குவர்கள் என்பவர்கள் அரயர்கள் என்பதை ஒரு விவாதப்பொருளாக சொல்கிறேன் அவ்வளவே. சங்க இலக்கியங்களிலும், நிகண்டு என்னும் பண்டைய அகராதிகளிலும் முக்குவர் என்னும் இனப்பெயர் குறித்து எதுவும் சொல்லப்படவில்லை. பரதவர், அரையர், நுளையர் என்ற தற்போதைய இனப்பெயர்கள் அவற்றில் இடம்பெற்றிருக்கிறது.

நவீன ஆய்வுகளின் அடிப்படையிலேயே முக்குவன்/முக்குவர் என்னும் சொல் போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வருகைக்கு பிந்தையது என்னும் முடிவுக்கு வந்திருக்கிறேன். இதுவரையிலான தரவுகள் இதை உண்மை என்றே நிறுவுகின்றது. துறைவன் நாவலில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் மிகச்சிறிய செறிவான வலராற்றுத் தகவல்கள் ஐந்து வருட ஆய்வின் அடிப்படையில் எழுதியிருப்பதால் நேர்மையான விளக்கங்கள் தேவைப்படும்போது இன்னும் விரிவாக எழுத முயல்வேன். விரிவான ஆய்வுகள் இன்னும் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறது.

புதிய கல்வெட்டுகள், செப்பேடுகள் போன்ற தரவுகள் கிடைத்தால் இந்த நிலைப்பாட்டை மறுபரிசீலனை செய்வதில் எந்தவித தயக்கமும் எனக்கில்லை.

கேள்வி: துறைவன் நாவல் முக்குவர்களை தவறாக சித்தரிப்பதாகச் சொல்கிறார்களே?

பதில்: இது துறைவன் நாவலை படிக்காதவர்கள் பிறரது பேச்சைக்கேட்டு சொல்வது. துறைவன் நாவல் முக்குவர்களை எந்தவிதத்திலும் தவறாகச் சித்தரிக்கவில்லை. அவர்களின் மீன்பிடிமுறை/வாழ்வியல்/நட்பு/குடும்பம் அனைத்தும் உள்ளது உள்ளபடியே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

தூவார்த்தே பர்போசா என்னும் போர்ச்சுக்கீய எழுத்தாளர் அவருடைய நூலில் மான்குவர் (monquers) என்னும் ஜாதியை தன்னுடைய புத்தகத்தில் மோசமாக சித்தரித்துள்ளார். இதை அண்ணல் டாக்டர். அம்பேத்தகரும் மேற்கோள் காட்டியிருக்கிறார். (http://drambedkarwritings.gov.in/upload/uploadfiles/files/Volume_03.pdf, பக்கம் 140). சில வரலாற்று ஆசிரியர்கள் மான்குவர் என்பதை முக்குவர்கள் என்று தவறாக புரிந்துகொள்வதுண்டு. மான்குவர் என்பதற்கும் முக்குவர்கள் என்பதற்கும் எந்தவித சம்பந்தமுமில்லை என்று துறைவனில் மிகத்தெளிவாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இரண்டும் வேறுவேறு ஜாதிகள்.

கேள்வி: மொசாம்பிக்கில் முக்வா இனம் கிடையாதாமே?

பதில்: வரலாறென்பது கண்ணை மூடிக்கொண்டு பார்ப்பதல்ல. “வரலாறு என்பது விசாரணை” என்று பிஷப் ராபர்ட் கால்ட்வெல் சொல்கிறார். வராற்றாய்வில் நியாயத்திற்கு மட்டுமே இடமிருக்கவேண்டும். மொசாம்பிக் மக்வா (https://en.wikipedia.org/wiki/Makua_people) இன மக்களை இனவரைவியாலாளர்களும், வரலாற்று ஆசிரியர்களும் மிக விரிவாகவே பதிவுசெய்திருக்கிறார்கள். மொசாம்பிக்கில் மட்டுமல்ல, மொசாம்பிக் நாட்டிற்கு பக்கத்திலிருக்கும் மடகாஸ்கரிலும் மகோவா இனம் உண்டு (https://en.wikipedia.org/wiki/Makoa). மொசாம்பிக் மற்றும் மடகாஸ்கர் முக்வா இன மக்கள் இன்னமும் மருமக்கத்தாய முறையை கடைபிடிப்பவர்கள். மடகாஸ்கர் மகோவா குறித்து கேரள பல்கலைக்கழகம் சில ஆய்வுகளை மேற்கொண்டிருக்கின்றது. மொசாம்பிக் மக்வா இன மக்களுக்கு அவர்களுக்கான தனிமொழியும் இருக்கிறது.

விரிவாக படிக்க கீழ்க்கண்ட புத்தகங்களை புரட்டவும்:

  1. A Complicated War: The Harrowing of Mozambique, By William Finnegan
  2. A History of Mozambique, By M. D. D. New-it
  3. The Origins of War in Mozambique: A History of Unity and Division

By Funada-Classen Sayaka

கேள்வி: மொசாம்பிக் முக்குவா இனத்தை அடிமைகளாக யாரும் எங்கும் கொண்டுசென்றதில்லையாமே?

பதில்: அனைத்து நாடுகளிலும் 16-ம் நூற்றாண்டிலிருந்து அடிமை வியாபாரம் கொடிகட்டிப்பறந்தது. இந்திய அடிமை சட்டம் 1843-ல் கொண்டுவரப்பட்டது. கிபி. 1749 வருடம் முதல் தொடர்ச்சியாக பலவருடங்கள் மொசாம்பிக் முக்வா இனத்திற்கும் அடிமை வியாபாரம் மேற்கொண்டிருந்த போர்ச்சுக்கீசியர்களுக்கும், அடிமை வியாபாரத்தை ஆதரித்த வேறு இனக்குழுக்களுக்கு இடையே நடந்த யுத்தம் மிகவிரிவாகவே ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 18-ம் நூற்றாண்டில் மட்டும் மொசாம்பிக் நாட்டிலிருந்து 10 லட்சம் மக்கள் அடிமைகளாக உலகம் முழுக்க கொண்டுசெல்லப்பட்டார்கள். மடகாஸ்கரில் அடிமைகளாக நாயர், முக்குவர் மற்றும் நாடர்களை அடிமைகளாக கொண்டுசென்றிருக்கின்றார்கள். குளச்சல் யுத்தத்தின் போதுகூட திருவிதாங்கூர் மக்களை டச்சுக்காரர்கள் அடிமைகளாகக் கொண்டுசென்றார்கள்.

கேள்வி: ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பே முக்குவன் விளை என்னும் சொல் நயினார்குறிச்சி கோயிலில் இருக்கும் கல்வெட்டில் இருக்கிறதே?

பதில்: நயினார்குறிச்சி கல்வெட்டில் முக்குவன் விளை என்றிருப்பது உண்மைதான். ஆனால் அந்த கல்வெட்டு, போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வருகைக்கு 200 வருடங்கள் கழிந்து, 1706-ம் வருடம் எழுதப்பட்டது. இருந்தாலும்கூட நான் மீண்டும் அந்த கல்வெட்டை ஆய்வுசெய்ய விரும்புவேன்.

கேள்வி: கிழக்கு கடற்கரையில் முக்குவன் இருந்ததற்கான தடயம் எதுவுமில்லையல்லவா?

பதில்: மதராஸப்பட்டினத்தின் உருவாக்கத்தில் முக்குவர்கள் என்னும் படகோட்டிகளின் பங்களிப்பு அளப்பரியது. இதை ‘இனயம் துறைமுகம்’ புத்தகத்தில் மிகவிரிவாகவே எழுதியுள்ளேன். காரைக்காலிலும் முக்குவர்கள் குறித்த தரவுகள் இருக்கிறது. (http://christopherantony.in/படகோட்டிகள்/)

கேள்வி: முக்குவா என்னும் பெயர் போர்ச்சுக்கீசியர்களால் பரவலாகப்பட்டதென்றால் கிழக்கு கடற்கரையில் மதமாற்றம் செய்த புனித பிரான்சிஸ் சவேரியார் அவரது கடிதங்களில் முக்குவர்கள் குறித்து எதுவும் சொல்லவில்லையே

பதில்: புனித பிரான்சிஸ் சவேரியார் மச்சுகாஸ் (மீனவர்கள்) என்னும் சொல்லை மேற்கு கடற்கரையில்தான் முதன் முதலாக பயன்படுத்தியுள்ளார். மச்சுகாஸ் என்பது தான் முக்குவர்களா திரிந்திருக்கவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. அல்லது மாஹான் என்னும் சீனப்பயணி mu+kua (balanquine bearers) என்பது அனைத்து ஆவணங்களிலும் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும். இந்த குறிப்பை ‘இனயம் துறைமுகம்’ புத்தகத்தில் சொல்லியுள்ளேன். “புனித” பிரான்சிஸ் சேவியர் பரவர்கள் என்று கிழக்கு கடற்கரை மீனவர்களை குறிப்பிடுவதற்கு காரணம் பரவர்கள் போர்ச்சுக்கீசிய ஆட்சிபீடத்திடம், அவரளின் சூழ்நிலை கருதி, நேரடியாக பேசும் வாய்ப்பு கிடத்ததுதான். மேற்கு கடற்கரையில் அப்படியல்ல. மீனவர்கள் “அணாவிற்கு எல்லாம்” என்பதாக “சுளுவில்” கிடைத்தது. எனவே, ஜாதிக்கோ, இனத்திற்கோ இங்கே இடமில்லை. அங்கிருந்த மீனவர்களை என்னவிதமான பெயரிட்டும் நீங்கள் அழைக்கலாம். தப்பில்ல. காரணம், நாங்கள் எங்கள் அரசின் கட்டளைக்கு எதிராக ஒருபோதும் இருந்ததில்லை.

கேள்வி: கிழக்கு கடற்கரையிலிருக்கும் வேதாளையும் போர்ச்சுக்கீசியர்களின் காலனிதானே. அங்கு முகுவர்கள் குறித்து ஏதேனும் தடயம் இருக்கிறதா?

பதில்: வேதாளையில் இருந்தது ஒரு மிகச்சிறிய துறைமுகம் மட்டுமே. எனவே, மதராஸப்பட்டினம் அளவிற்கு வேதாளையில் படகோட்டிகள் என்னும் முக்குவர்களின் தேவை எதுவும் இருந்திருக்காது. இருப்பினும், ஆய்வு செய்தால் ஓலைச்சுவடி, கல்வெட்டு, செப்பேடுகள், போர்ச்சுக்கீசியர்கள் ஸ்பானிஷ் மொழியில் எழுதிய ஆதார நூல்களை மீளாய்வு செய்தால் தெளிவான பதில் கிடைக்கும்.

கேள்வி: இலங்கையில் முக்குவர்களுக்கும் கரையர்களுக்கும் நடந்தமுக்குவர் யுத்தம்நடந்தது கி.பி. 1237 என்று முக்கார கத்தனா என்னும் ஓலைச்சுவடியில் தெளிவாகவே இருக்கிறதே? அதை வரலாற்று ஆய்வாளர்களும் ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறார்களே?

பதில்: முக்காரு யுத்த கதா என்னும் முக்கார கதனா என்னும் ஓலைச்சுவடி 17-ம் நூற்றாண்டில்  பிற்பகுதியில் எழுதப்பட்டது. முக்காரு படைகளுக்கும்  சிங்கள/கரையர்களுக்கும் நடந்த யுத்தம் கி.பி. 1237ம் வருடம் நடந்திருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் இல்லை, யுத்தம் நடந்தது 1508ம் என்றே ஆய்வாளர்கள் சொல்கிறார்கள். கி.பி. 1237 என்பது நகல்பிழையாக (copyist’s error) இருப்பதற்கான வாய்ப்புகளே அதிகமென்று M.D.Raghavan எழுதிய “The Karava of Ceylon” நூலில் மிகத்தெளிவாகவே உள்ளது. ‘முக்காரு யுத்த கதா’ என்னும் கட்டுரையில் விரிவாகச் சொல்லியுள்ளேன். சிங்கள மொழியிலிருக்கும் முக்காரு என்பதன் வேர்ச்சொல் முக்குவர் என்பது ஆய்வுக்குரியது.

கேள்வி: முக்கார கத்தனாவில் சொல்லப்படும் மாணிக்கத்தலைவன், வக்கநாட்டு தேவரீர், குருகுல அடப்பன் போன்றவர்கள் சிங்கள அரசனால் கொல்லப்பட்ட முக்குவத்தலைவர்கள் தானே

பதில்: இன்று வரலாறு என்பது புனைவாகிவிட்டது. யார் எப்படிவேண்டுமானாலும் வரலாற்றை திரிக்கலாம். அது அவரவர் வசதியைப்பொறுத்தது. உண்மையில், மேற்சொன்ன படைத்தளபதிகள் சிங்கள அரசர் ஆறாம் பாராக்கிரம பாகுவால் காஞ்சி, கீழக்கரை மற்றும் காவேரிப்பட்டினம் நாடுகளிலிந்து முக்காரு படைகளுக்கு எதிராக யுத்தம் செய்வதற்காக கொண்டுவரப்பட்டவர்கள்.

கேள்வி: இலங்கையில் நீண்ட காலமாகவே முக்குவர்கள் இருக்கின்றார்களே?

பதில்: நாம் நினைப்பதுபோல் முக்குவர் என்பது ஒரு ஜாதியல்ல. அது பல ஜாதிகளின் தொகுப்பு என்பது தற்போதைய என் நிலைப்பாடு. இலங்கையில் பலகட்டமாக பல இடங்களிலிருந்தும் முக்குவா இனத்திற்குட்பட்ட ஜாதிமக்கள் குடியேறியிருக்கின்றார்கள். குகனின் வழிவந்தவர்களாகச்சொல்லும் முற்குகர்கள் இலங்கையில் பலகாலமாக இருப்பதாகச்சொல்லப்படுகிறது. ஒரு பகுதி முக்குவர்கள் மலபாரிலிருந்து குடியேறியதாகச்சொல்லப்படுகிறது. முக்காரு என்பவர்கள் வட இந்தியாவிலிருந்து வந்தவர்கள் என்றும், அது “காக முக்காரு” என்பதாகவும் ஆய்வாளர்கள் சொல்கிறார்கள். காக என்றால் காகதீயர்கள் என்றும் சொல்லப்படுகின்றது. ஒருகாலத்தில் காகதீயப்பேரரசின் தலைநகராக ஹனுமன்கொண்டா இருந்தது. முக்காரு கதனாவில் முக்காருக்களின் கொடியாக ஹனுமன் கொடியும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதுபோல், பெருங்கற்காலகட்டத்தைச் சார்ந்த மணிகள் கொண்ட முக்காரு மக்களின்  கல்லறைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. இது இலங்கை முக்குவர்களின் வரலாற்றை ஆய்வுசெய்பவர்களுக்கானது. துறைவனில் மலபார்/கேரளக்கடற்கரை முக்குவர்கள் குறித்து சொல்லப்படுகிறது.

முக்காரு யுத்த கதா விரிவாக: http://christopherantony.in/முக்காரு-யுத்த-கதா/

முக்காரு யுத்த கதா

-1-

இலங்கையின் சிங்கள அரசர் ஆறாம் பராக்கிரமபாகு, காஞ்சிபுரம், கீழக்கரை மற்றும்  காவேரிப்பட்டினம் கரையர் படைகளின் உதவியுடன் புத்தளத்தில் முகாமிட்டிருந்த  முக்காரு படையை தோற்கடித்ததை விவரிக்கும் முக்காரு யுத்த கதா என்னும் ஓலைச்சுவடி பிரிட்டானிய அருங்காட்சியகத்தில் (எண். Or. 6606) பத்திரப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதை கண்டெடுத்தவர் ஹூ நெவில் என்னும் பிரிட்டானியர். இலங்கையின் வரலாற்றையும், இனங்களையும் விரிவாக ஆய்வுசெய்து பதிவுசெய்தவர் இவர். பின்வருவது ஹூ நெவில் அவர்களின் முக்காரு யுத்த கதா குறித்த குறிப்பு. [ஹூ நெவில் ஓலைச்சுடியை ‘முக்காரு யுத்த கதா’ என்றும், அதை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த MD ராகவன் அவர்கள் அதை முக்கார கதானா என்றும் சொல்கிறார்கள்.]

முக்காரு யுத்த கதா என்னும் ஓலைச்சுவடி இலங்கையின் கோட்டி நாட்டு அரசர் ஆறாம் பராக்கிரம பாகுவின் ஆட்சி காலத்தில், சக வருடம் 1159,  கி.பி. 1237 வருடம்  முக்காரு இன மக்களின் யுத்த தோல்வியைக் குறித்த ஒரு சிறிய குறிப்பு ஆகும். இந்த வருடம் நம்மை தம்படேனியாவின் ஆட்சி காலத்திற்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. முக்காரு யுத்த கதாவின் இரண்டு பிரதிகளிலும் ஒரே வருடம்தான் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. காஞ்சி, கீழக்கரை மற்றும் காவேரிப்பட்டினம் நாடுகளிலிருந்து கரையர் படைகள் துணைக்கழைக்கப்பட்டு, கெலனி ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில் முக்காரு படைகளுக்கெதிரான அரசபடைகள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டன. அங்கிருந்து முக்குவர்கள் கைப்பற்றியிருந்த புத்தளம் கோட்டை நோக்கி அரசபடைகள் நகர்ந்தன. புத்தளத்தில் நடந்த யுத்தத்தில் 1500 அரச படை வீரர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். மூன்று மாத முற்றுகைக்குப்பிறகு புத்தளம்கோட்டையை காஞ்சி, கீழக்கரை மற்றும் காவேரிப்பட்டினம் கரையர் படைகளைக்கொண்ட கோட்டி நாட்டு அரசரின் படைகள் முக்குவர்களிடமிருந்து  கைப்பற்றிது. அங்கிருந்து அரச படைகள் நாகப்பட்டினம் நோக்கி நகர்ந்தது. நாகப்பட்டினத்தில் முக்குவர்களுடன் நடந்த யுத்ததில் அரசபடையணியின் முக்கியத்தளபதியான மாணிக்கத்தலைவன் உயிரிழந்தார். மூன்று மாதங்கள் இருபத்தைந்து நாட்கள் நடந்த யுத்தத்தில் முக்குவப்படைகள் தோர்க்கடிக்கப்பட்டு நாகப்பட்டினம் கோட்டையும் அரசபடையினால் கைப்பற்றப்பட்டது. இந்த யுத்தத்தில் 1300 அரச படைவீரர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள்.

முக்குவர்களுக்கெதிராக போர்தொடுக்க பராக்கிரம பாகுவின் அரசபடைகளுக்காக தென்னிந்தியாவிலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட  படைத்தளபதிகள் பின்வருமாறு: வக்குநாட்டு தேவரீர், குருகுலநாட்டு தேவரீர், மாணிக்கத்தலைவன், அதியரச அடப்பன், வர்ணசூரிய  டான் பிரனாட (Don Branada) அடப்பன், குருகுல சூரிய முடியான்சி,  பரதகுலசூரிய முடியான்சி மற்றும் அரசகுல சூரிய முடியான்சி.  இவர்கள் அனைவரும் கரையர் இன போர்த்தளபதிகள். யுத்தத்திற்குப் பிறகு இவர்கள் சிலோனின் மேற்குக் கடற்கரையில் சிலாவ் மற்றும் நீர்க்கொழும்பிற்கு இடைப்பட்ட பிராந்தியத்தில் குடியேறினார்கள். இதன் பிறகு போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வருகையும், கரவா படைத்தளபதிகளின் துரோகம் மற்றும் தந்திரம் காரணமாக டச்சுப்படையும் ராஜசிங்காவும் நீர்க்கொழும்பை பிடித்ததும் இந்த ஓலைச்சுவடியில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் சக வருடம் 1159 என்பது மிகத்தெளிவாகவே தவறானதாகும். இது முக்காரு மக்களின் வரலாற்றின் வேறு ஏதேனும் நிகழ்வை குறிப்பதாகக் கூட இருக்கலாம்.  ஆனால், சக. 1150 என்பது கண்டிப்பாக தென்னிந்தியாவிலிருந்து வந்த கரையர் படைகளின் உதவியுடன் அரச படைகள் முக்காரு இன மக்களை வீழ்த்திய ஆண்டாக இருக்காது. ஓலைச்சுவடிகள் சேதமடைந்திருந்தால் இந்த பிழைகள் வருவதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கிறது. ஆனால், முக்காரு கதனாவின் இரண்டு பிரதிகளிலும் ஒரே ஆண்டுதான் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கி.பி. 1508 வருடம் பதினாறாவது பராக்கிரமபாகு ஆட்சியில் இருந்தபோது அவரது தம்பியின் (Tani-ela Bahu Raja) தலைமையில் முக்காரு படைகள் தோர்க்கடிக்கப்பட்டிருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கிறது.

டான் பிரனாடா ( Don Branada ) அல்லது டான் பெர்னாண்டோ ( Don Fernando ) என்னும்  போர்த்தளபதி போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வருகையின் துவக்க காலத்தின் போது மதாமாறிவராக இருக்கவேண்டும். அல்லது அவர் அந்தப் பெயரை ஜெனோவா பட்டணத்து சாகசக்காரர்களிடமிருந்து முற்காலத்தில் பெற்றிருக்கவேண்டும். போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வருகைப்பின் நடந்த இந்த யுத்தத்தையும் பெயர் மாற்றத்தையும் மறைக்க, இந்த சிறிய யுத்த நிகழ் எழுதிய கவிஞரின் பிழையினால் இந்த வருடக்குழப்பம் வந்திருக்கும்.

இதைப்போன்ற இன்னொரு பிரதியும் கிடைத்தது. அது ஒழுங்கில்லாமல் இருந்தது. ஆனால் அது தம்மன்கடுவாவில் இருக்கும் எகோடாபட்டு தமிழ் கரையர்களால் ஒழுங்காக பராமரிக்கப்பட்டிருந்தது. இரண்டாம் ராஜசிங்கா நீர்க்கொழும்பை கரையர்களின் மூதாதையர்களின் உதவியுடன் கைப்பற்றியபிறகு, அவர்கள் கிபி 1646ம் வருடம் கரையர்கள் நீர்க்கொழும்பில் குடியேறியதாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அதன் பிறகுதான் இந்த ஓலைச்சுவடி எழுதப்பட்டதாக அவர்கள் சொன்னார்கள். முதல் பிரதியுடன் இதை ஒப்பிட்டுப்பார்த்தபோது உண்மையென்றே தோன்றுகின்றது.

வல்வெட்டி முதலியார் போர்ச்சுக்கீசியர்களை ராஜசிங்காவிற்கும் டச்சுப்படைகளுக்கும் காட்டிக்கொடுத்ததன் பரிசாக எடோகாபட்டுவாவும் மாத்தளை மாவட்டத்தின் பல கிராமங்களும் கிடைத்ததாக அவர்களின் பிரதி சொல்கிறது. பரிசு கிடைத்த திருப்பம் குறித்து, நீர்க்கொழும்பிலிருக்கும் கரவா படைத்தளபதிகளின் வாரிசுகளால் மிகச்சிறப்பாக பேணப்பட்டுவந்த முதல் பிரதியில் எதுவும் சொல்லப்படவில்லை. தொம்மன்கடுவாவிலிருந்து கிடைத்த பிரதி இன்னொன்றிலிருந்து நகலெடுத்ததாக/ படியெடுக்கப்பட்டதாக இருக்கும்.  அது ஒழுங்கான எண்வரிசை இல்லாமல் சிறிய ஓலையில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இந்த ஓலைச்சுவடியை புத்திசாலித்தனமின்றி முதல் பிரதியிலிருந்து படியெடுத்திருப்பதால் இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் விஷயங்கள் குழப்பமாக உள்ளது.

-2-

சிங்கள மொழியில் எழுதப்பட்ட முக்காரு கதனாவை திரு. M.D. ராகவன் அவர்கள் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். இவர் சென்னை பல்கலைக்கழகத்தின் மானிடவியல்துறையின் முதல் தலைவராக இருந்தவர். அவரது ஓய்வுக்குப்பிறகு 1946 வருடத்திலிருந்து இலங்கை அரசால் மானிடவியலாளராக பணியிலமர்த்தப்பட்டார். இலங்கையின் இனங்கள் குறித்தும் நாட்டுப்புறவியல் குறித்தும் மிக விரிவான ஆய்வுகளை மேற்கொண்டிருக்கிறார்.

திரு. M.D. ராகவன் அவர்கள் மொழிபெயர்த்த முக்காரு கதானாவின் ஒருபகுதியின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு பின்வருவது:

கோட்டி நாட்டு அரசர் ஶ்ரீ பராக்கிரமபாகுவின் ஆட்சிகாலத்தில் புன்னாலாவிலிருந்து வந்த முக்குவர்கள் (முக்காரு), இலங்கையை கைப்பற்றும் நோக்கத்துடன் புத்தளத்திலும் நாகப்பட்டினத்திலும் முகாமிட்டிருந்தார்கள். இந்த செய்தியை கொண்டுவந்த மேன்மக்களிடம்  (nobles) “முக்குவ சேனையுடன் யுத்தம் செய்வதற்குப் போதுமான பலம்கொண்டவர்களாக நீங்கள் யாரை நினைக்கின்றீர்கள்” என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர்கள், “அவர்களுடன் யுத்தம் செய்யவேண்டுமென்றால், காஞ்சிபுரம், காவேரிப்பட்டினம் மற்றும் கீழக்கரை நாட்டு படைகளை நாம் வரவழைப்பது நல்லது”. மேன்மக்கள் சொன்ன பரிந்துரை அரசருக்கு உவப்பானதாக இருந்ததன் காரணமாக மூன்று நாடுகளுக்கும் தகவல் அனுப்பப்பட்டது. மூன்று நாடுகளின் அரசவைக்கு இந்த செய்தி கிடைத்தபிறகு, மூன்று நாட்டுப் படைகளும் காஞ்சிபுரத்தில் ஒன்று கூடி, அந்த செய்தியை விவாதித்தபிற்கு, படைகளின் யுத்த அணிவகுப்புடன் இலங்கைக்கு பயணம் மேற்கொண்டார்கள்.

வம்முநாட்டு தேவரீர், குருகுலநாட்டு தேவரீர், மாணிக்கத் தலைவன், அதியரச அடப்ப உன்னாகி, வர்ணசூரிய தொம்பிரனாத அடப்ப உன்னாகி, குருகுல சூரிய முடியான்சி, பரதகுல சூரிய முடியான்சி மற்றும் அரசகுல சூரிய முடியான்சி என்பது அந்த மூன்று நாடுகளின் படைத்தளபதிகளின் பெயர்கள். இந்த படைத்தளபதிகளுடன், 18 துணைத்தளபதிகளும், 7740 படைவீரர்களும்,  ஒரு நாவிதரும்,  துணிதுவைப்பதற்கும், பறையடிப்பதற்கும், பேய் ஓட்டுவதற்குமாக 8 பேரும் உடன்சென்றார்கள். இவர்கள் மூன்று படகுகளில் பயணமாகி, இலங்கையின் கெலனி ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில் சக.1159ம் வருடம் வந்திறங்கினார்கள். இது உண்மையாகவே நடந்தது.

ஒளிமிக்க தங்க சிம்மாசனத்தில் அரசர் அமர்ந்திருந்தார். இலங்கைக்கு வந்துசேர்ந்த படைத்தளபதிகள் மற்றும் அவர்களின் படையணிகளை வரவேற்று, அவர்களின் பெயர்களையும் அவர்களின் குலத்தையும், அவர்களின் கடல் பயணத்தையும் விசாரித்துவிட்டு அவர்களுக்கு மரியாதையையும் விருதுகளையும் அவர்களுக்கு அளித்தார். மூன்று நாட்டு  படையணிகளின் வரிசையை பார்வையிட்டபிறகு, சூரியனின் ஒளிவட்டத்திற்குள் நுழையும் சுக்கிரனின் பிரகாசத்துடன், இந்த படையணிகள் உண்மையிலேயே வலுவானது என்னும் முடிவிற்கு வந்தார். பின்னர், முக்குவர்களுடன் போரிடுவதற்கு அவர்கள் தயாராக இருக்கின்றார்களா என்பதை கேட்டறிந்தார்.  பின்னர் அவர்கள், வில், வாள், குத்துவாள், ஈட்டி, போர்க்கோடாரி, கவண் போன்ற யுத்த தளவாடங்களுடன் புத்தளத்திற்கு முன்னேறினார்கள். மூன்று மாதங்கள் நடந்த யுத்தத்திற்குப் பிறகு அவர்களின் கோட்டையை கைப்பற்றினார்கள். அவர்களில் 1500 படைவீரர்கள் வீழ்ந்தார்கள்.

இந்த இழப்பிலும் மனம்தளராத அவர்கள் யுத்தத்தை நாகப்பட்டினத்திற்கு நகர்த்தினார்கள். அங்கு 40 நாட்கள் யுத்தம் நடந்தது. நாகப்பட்டினத்தில் நடந்த யுத்தத்தில் படைத்தளபதி மாணிக்கத்தலைவன் யுத்த களத்தில் வீழ்ந்தார். இரண்டரை மாதங்கள் நடந்த யுத்தத்தில் அரச படைகள் நாகப்பட்டினம் கோட்டையை கைப்பற்றியது. இந்த இரண்டு யுத்தங்களிலும் 2800 அரச படைவீரர்கள் இறந்தார்கள். இரண்டு கோட்டைகளையும் கைப்பற்றியபிறகு கோட்டையில் ஏற்றியிருந்த இரண்டு சிவப்பு கொடிகளும், இரண்டு முக்குவ படைத்தளபதிகளின் தலைகளும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டது. இந்த வெற்றியினால் மகிழ்சியடைந்த அரசர், அவர்களுக்கு செம்பு பட்டயமும், பலகிராமங்களை பரவேணி என்னும் பரம்பரை நிலங்களாக அவர்களுக்கு அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தார். இவற்றைத்தவிர, ராவணா, இரஹண்டா மகர கொடிகளையும் அவர்களுக்கு கொடுத்தார்கள். ஏராளமான நகை மற்றும் பொன் ஆபரணங்களுடன் அனைத்து துறைமுகங்களுக்கும் இலவசமாக வந்துபோவதற்கான உரிமையை கொடுத்தார்கள். நீர்க்கொழும்பை அவர்களுக்கு பரம்பரை நிலமாக அளித்தார்கள். அதன்பிறகு அவர்கள் (கரையர்கள்) நீர்க்கொழும்பில் குடியேறினார்கள்.

இந்த ஆட்சிகாலத்தில் போர்ச்சுக்கீசியர்கள் பெருமளவு பரிசுகள் மற்றும் காணிக்கைகளுடன் கோவாவிலிருந்து வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் ஏன் இங்கு வந்தார்கள் என்று விசாரித்தபோது, “எங்கள் நாடுகளில் பெருமளவிலான யுத்தங்கள் நடக்கின்றன. எனவே வர்த்தகம் நன்றாக இல்லை. அதன்காரணமாக, உங்கள் நாட்டில் வியாபாரம் செய்வதற்கு ஒரு சிறிய இடத்தை, குறைந்தபட்சம் ஒரு காளையின் தோல் அளவிலான இடத்தை, எங்களுக்கு தரவேண்டுமென்று உங்கள் காலில் விழுந்து கேட்க வந்திருக்கிறோம். அந்த இடத்தில் எங்கள் குடியேற்றத்தை நிறுவி, வியாபாரம் செய்து அரச சட்டத்தைற்கு உட்பட்டு  நாங்கள் இங்கே வாழ்வோம். அதற்காகவே நாங்கள் இங்கே வந்திருக்கிறோம்” என்றார்கள். அவர்களின் கோரிக்கையை கேட்டதும் அவர்களுக்கான நிலத்தை செம்பு பட்டயத்தில் எழுதிக்கொடுத்தார். போர்ச்சுக்கீசியர்கள் காளையின் தோலை மிகச்சிறிதாக நூல்போல் வெட்டி, அதைக்கொண்டு எவ்வளவு நிலத்தை சுற்றிப்பிடிக்க முடியுமோ அந்தளவிற்கு நிலத்தை கையகப்படுத்தி அதில் தங்கள் கோட்டையை நிறுவி அங்கே குடியேறினார்கள். இதனால் பாதுகாப்பின்மையை உணர்ந்த அரசர் சீதாவகாவிற்கு குடிபெயர்ந்தார். ஆனால், போர்ச்சுக்கீசியர்கள் சீதாவகாவிற்கும் குடியேறியேறியதைத் தொடர்ந்து, அரசர் சென்கடகலாவிற்கு இடம்பெயர்ந்தார். அரசர் இந்த நகரத்தில் இருந்தபோது பரங்கியர்கள் கொரவாகல்கடாவை எல்லையாகக் கொண்டு இருபத்தியோரு இராணுவ தளங்களை உருவாக்கினார்கள். அங்கே அவர்கள் நிலைகொண்டு, அந்தபகுதியின் அனைத்து சேவைகளையும் பயன்படுத்தினார்கள்.

எங்கள் மேன்மைமிக்க ஆண்டகை, இலங்கையின் பேரரசர், நீரில் அமிழ்ந்த தூய்மையான களங்கமற்ற வெண்சங்குபோன்றவரான, அரியணையை ஆக்கிரமித்திருக்கும் மனுவம்சத்தின் நேரடியான வாரிசு ராஜசிங்ஹா, பாபுல்லாவில் வாழ்ந்துவந்தார். அவர் ஒரு பெரிய ராணுவத்தை உவாவிற்கு வரவழைத்தார். அந்த ராணுவத்தில் மகா அடம்பத்துவாவிலிருந்து வந்த 150,000 போர்வீரர்களும், தளபதிகளும், ராணுவ தளவாடங்களும், தோட்டாக்களும் வெடிமருந்துகளும் அடக்கம். அசுரர்களுடன்  யுத்தசெய்யும் தேவர்களின் கடவுளான இந்திரனைப்போல் (Lord Sakra), நான்மடிப்புகொண்ட போர்ப்படையுடன், ஒரு  ராஜசிங்கத்தைப்போல் யுத்தம் செய்து பரங்கிப்படைகளை பல இடங்களில் அவர் வெற்றிகொண்டார். பின்னர் அவர் அவரது தளபதிகளுடன் தலதகன்வேலாவிற்கு  எதிரிகளை வீழ்த்தும் நோக்குடன் விடாமுயற்சியுடன்  அணிவகுத்துச்சென்றார். யானைகளை பிளந்து திறக்கும் வலுகொண்ட ராஜசிங்கத்தைப்போல் எங்கள் பேரரசர் ராஜசிங்ஹா தலதகன்வேலாவிற்கு அணிவகுத்துச்சென்று அங்கே அவர் நிலைகொண்டார். அவரிடமிருந்து பல வெகுமதிகளைப் பெற்ற பல தளபதிகள் எதிரிப்படை நெருங்குவதைக் கண்டபொழுதில் ஓடிஒளிந்தார்கள். எங்கள் பேரரசருடன் இருந்த, கேடயம் ஏந்திவந்த பலிகவதன ராஜாவான முஹகும்புர எதிரிப்படைகள் நெருங்கிவருவதைக்கண்டதும், கேடயத்தை எறிந்துவிட்டு ஓடிஒழிந்தார். பேரரசர் அவரை இரண்டுமூன்றுமுறை நோக்கிவிட்டு சத்தமாக, “என்னுடைய கட்டளை உனக்கு எந்தவிதத்திலாவது பயன்தருமென்று நினைத்தால், ஓடவேண்டாம்! ஓடவேண்டாம்! நான் உனக்களித்த வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாகவும் மிகநீண்டதாகவும் இருக்கும்!” என்றார். அதற்கு அவர் “உயிர் எஞ்சுமென்றால் மட்டுமே, ஒரு கட்டளையினால் பலனுண்டு.” என்றார்.

(இது நான்குபகுதிகல் கொண்ட முக்கார கதனாவின் முதல் இரண்டு பகுதிகளின் மொழிபெயர்ப்பு மட்டுமே.)

-3-

M.D. ராகவன் அவர்களின் முக்கார கதனா மீதான சில ஐயப்பாடுகளும், விளக்கங்களும்.

1. தீபவம்சம், மகாவம்சம், சூளவம்சம், நிக்காய சங்கிரக, ராஜரத்னாகரயா, பூஜாவாளியா போன்ற இலங்கையின் வரலாறு மற்றும் வரலாற்று நிகழ்வுப்பட்டியல்களிலும் கரையர்கள் இலங்கையில் எப்போது குடியேறினார்கள் என்ற தகவல்கள் இல்லை.

2. ஆறாம் பராக்கிரமபாகுவாக இருக்கலாம். அவரது காலம் கிபி. 1412 முதல் கிபி 1467 வரை. கிபி 1237 (சக. 1159) என்று சொல்லப்படுவது நகலெடுத்தவரின் (படியெடுத்தவரின்)  தவறாக இருக்கலாம்.

3. நாகப்பட்டினம் என்பது புத்தளத்திற்கு வடக்கிலிருந்த, தற்போது வழக்கொழிந்து போன, கிராமாக இருக்கலாம். நாகமடு, நாகமொத்தை, நாகவில்லு ஆகிய கிராமங்கள் புத்தளத்தின் வடபகுதியில் இருக்கிறது.

4. Dom Branada என்பது தோமரம் நாதன் என்பதாக இருக்கலாம். இவர் வேல்/ஈட்டி அணியின் தளபதியாக இருக்கலாம். ஹூ நெவில் சொல்வதுபோல் போர்ச்சுக்கீசியர்களின் டான் பெர்னாண்டோ என்னும் பெயருக்கு சம்பந்தமில்லாதது. தோமரம் என்றால் வேல், தண்டாயுதம் என்று பொருள்படும்.

5. அப்போது மூன்று முக்குவ கொடிகள் பயன்பாட்டில் இருந்தது. அனுமான் கொடி, மோனரபாண்டி கொடி, இரகண்ட கொடி. நவகாடு என்னும் முக்குவ கிராமத்தில் அனுமான் கொடியும் சிங்கம் கொடியும் இருந்தன.

6. எழுதப்பட்டிருக்கும் மொழி மற்றும் சம்பவங்களை வைத்துப்பார்க்கும்போது முக்காரு கதனா பதினேழாம் நூற்றாண்டின் பிற்பாதியில் எழுதப்பட்டிருக்கவேண்டும்.

7. நீர்க்கொழும்பின் சூரிய குலத்தவர்கள் ஆறாம் பராக்கிரமபாகுவின் (கிபி 1412-கிபி. 1468) காலத்தில் குடியேறினார்கள். இது முக்குவர் யுத்தம் நடந்த வருடமான கிபி. 1237ம் ஆண்டுடன் ஒத்துப்போகவில்லை.

8. அனைத்து பிரதிகளும் கரையர்களை கோட்டி நாட்டு அரசர் யுத்தத்திற்கு அழைத்ததை சொல்கிறது. எனவே முக்குவர் யுத்தம் ஆறாம் பராக்கிரமபாகுவின் காலத்திற்கு முன்பு நடந்தது என்று சொல்வதை முற்றாக நிராகரிக்கவேண்டும். காரணம், கோட்டியை தலைநகராகக்கொண்டு ஆட்சிசெய்த முதல் சிங்கள அரசர் ஆறாம் பராக்கிரமபாகு மட்டுமே.

9. முக்கார கதனா மூன்று காலகட்டத்தில் நடந்த சம்பவங்கள் என்பது ஆய்வில் தெரிய வருகின்றது. சூரிய குலத்தவர்கள் இலங்கைக்கு வந்தது ஶ்ரீ பராக்கிரமபாகுவின் ஆட்சிகாலத்தில் என்றே எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும். அதற்கு பிந்தய காலகட்டமென்பதையும் முற்றாக மறுப்பதற்கில்லை.

10. போர்ச்சுக்கீசியர்கள் இலங்கைக்கு வந்தது ஆற்றாம் பராக்கிரமபாகுவின் ஆட்சி காலம் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், இது சாத்தியமே இல்லாதது. போர்ச்சுக்கீசியர்கள் இலங்கைக்கு வந்தது எட்டாம் வீர பராக்கிரமபாகு ஆட்சிசெய்துகொண்டிருந்த 1505ம் வருடம்.

 

11. முக்காரு கதனா ஹாலந்து நாட்டினர் இலங்கைக்கு வந்ததையும் சொல்கிறது. ஹாலந்து நாட்டினர் இலங்கைக்கு வந்தது கிபி. 1640ம் வருடம்.

-4-

இன்று வரலாறு என்னும் பெயரில், தங்களின் அரசியலுக்கும், ஜாதிமேட்டிமைகளுக்கும், தங்கள் விருப்பத்திற்கும் ஏற்றதாக உண்மையான வரலாறுகள் மாற்றியமைக்கப்படுகிறது. தாங்கள் ஆண்ட ஜாதி என்பதை நிறுவுவதற்காக வரலாறு பலவகையான சித்திரவதைக்கு ஆளாகின்றது.  முக்காரு  படைகளைத் தோற்கடித்த மாணிக்கத்தலைவன், வக்கநாட்டுதேவரீர் போன்றவர்களை முக்குவர்களின் போர்த்தளபதிகளாக இன்று பல ஆய்வுகள் நிறுவ முயல்கின்றது. முக்காரு கதனா நடந்த ஆண்டு கிபி.1237ம் ஆண்டுதான் என்று திட்டவட்டமாக எந்தவித அடிப்படையுமின்ற பறைசாற்றுகின்றது. இந்த ஆய்வுகளால் எதை சாதிக்கவிரும்புகின்றார்கள் என்றும் தெரியவில்லை. இவற்றிற்குப்பதிலாக வரலாற்றை நேர்மையாக எழுதுவதைத்தவிர நம்மால் வேறென்ன செய்யமுடியும்?

Reference:

  1. The Karava of Ceylon: Society and culture, by M. D Raghavan
  2. https://en.wikipedia.org/wiki/Mukkara_Hatana

படகோட்டிகள்

எதிர் வெளியீடாக வந்திருக்கும் இனயம் துறைமுகம் புத்தகத்தின் படகோட்டிகள் கட்டுரையின் ஒருபகுதி. புத்தம் வாங்க: http://www.ethirveliyedu.in/shop/இனயம்-துறைமுகம்/

-1-

15ஆம் நூற்றாண்டில் கடல்வழியாக வெளிநாடுகளை கைப்பற்றுவதில்  போர்ச்சுகல் மற்றும் ஸ்பெயின் நாடுகள் தீவிரம் காட்டின. அப்போது இந்த இரண்டு நாடுகள் மட்டுமே கடலில் ஆதிக்கம் செலுத்திக்கொண்டிருந்தன. 1498-ம் வருடம் போர்ச்சுகல் நாட்டு மாலுமி வாஸ்கோ ட காமா கடல்வழிப்பயணமாக இந்தியாவின் கோழிக்கோட்டில் கால்பதித்தார். 1588ம் வருடம் இங்கிலாந்து ஸ்பெயின் கடற்படையை தோற்கடித்த பிறகு, ஸ்பெயின் ஆதிக்கம் செலுத்தாத கிழக்கிந்திய நாடுகளில் கப்பல்தொழில் செய்வதற்கு லண்டன் வியாபாரிகள் அப்போதைய இங்கிலாந்து ராணி முதலாம் எலிசபெத்திடம் கோரிக்கைக்கி வைத்தார்கள். 1600 டிசம்பர் மாதம் ராணி எலிசபெத் கிழக்கிந்திய நாடுகளில் வணிகத்திற்கு அனுமதியளித்ததுடன், 101 ஆங்கில வியாபாரிகளால் துவங்கப்பட்ட ஜான் கம்பெனி என்னும் அமைப்பிற்கு வியாபாரம் செய்வதற்கான முழு உரிமையையும் கொடுத்தார். இந்த கம்பெனி பின்னாளில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி என்று பெயர் மாற்றம் பெற்றது.

 

1612-ம் வருடம், குஜராத்தின் சுவாலி கடற்கரையில் போர்ச்சுகீசிஸ்யர்களுடன் நடந்த யுத்தத்தில் கிழக்கிந்திய கம்பெனி வென்று சூரத்தில் தங்கள் முதல் காலனியை நிறுவியிருந்தது. மசூலிப்பட்டினம் ஜவுளி உற்பத்தியில் புகழ்பெற்றிருந்தது. துணிகளின் நிறத்திற்கு, ஒரு குறிப்பிட்டவகை தாவரத்திலிருந்து உருவாக்கிய சிவப்பு சாயத்தை பயன்படுத்தினார்கள்.  இந்த வகை நிறச்சாயமுள்ள துணிகளுக்கு சந்தையில் நல்ல மதிப்பிருந்தது. அந்த செடிகள் மசூலிப்பட்டினத்திற்கு அருகில் மட்டுமே வளர்ந்தது. ‘மசூலிப்பட்டினம் சின்ஞ்’ என்னும் அந்த குறிப்பிட்டவகை வர்ணம் கொண்ட ஜவுளி வியாபாரத்திற்காக இந்தியாவின் கிழக்கு கடற்கரைக்கு கிழக்கிந்திய கம்பெனி வந்தது. 1620-ம் வருடம் மசூலிப்பட்டினத்தில் காலனியை அமைத்த கிழக்கிந்திய கம்பெனியால் அங்கு நிலைகொள்ள முடியவில்லை. எனவே, டச்சு காலனியான புலிக்காடிற்கும் போர்ச்சுகீஸ் காலனியான சாந்தோமிற்கு வடக்கிலும் குடியேறி வியாபாரம் செய்வதற்கு ஒரு இடம் தேவைப்பட்டது. புலிக்காடில் துறைமுகம் ஏதுமில்லை. அங்கு வந்த கப்பல்கள் சேதமின்றி திரும்பியதில்லை என்று சொல்லப்படுகின்றது.

கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் நிர்வாகியான பிரான்சிஸ் டே, வந்தவாசி மற்றும் பூந்தமல்லி நாயக்கர்களிடம் சென்னையில் குடியேறுவதற்கான அனுமதியை கோரினார்.  1639 ஆகஸ்ட் 22-ம் நாள் நாயக்கர்கள் பிரான்சிஸ் டேயின் கோரிக்கையை  ஏற்று, ஏற்கெனவே அவர்கள் தங்கள் தந்தையின் பெயரால், சென்னப்பட்டணம் என்னும் சிறு நகரத்தை உருவாக்கியிருந்தார்கள். அதற்கு தெற்கிலும் போர்ச்சுகீசியர்களின் சாந்தோமிற்கு வடக்கிலும் ஆறு மைல் நீளமும் ஒரு மைல் அகலமும் கொண்ட தீவுப்பகுதியில் குடியேறி வியாபாரம் செய்ய அனுமதியளித்தார்கள்.

 

[பிரான்சிஸ் டே சென்னையில் குடியேறுவதற்கான அரசாணைப் பத்திரத்திதை, சந்திரகிரி நாயக்க மன்னர் வெங்கடாத்திரி (வெங்கடா III) நாயக்கரிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டார் என்றும், ஆனால் அது தவறான கருத்து என்றும் சொல்லப்படுகின்றது. அதுபோல், அரசாணையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் 1639 ஜூலை 22 என்பது தவறானதென்றும்  1639 ஆகஸ்ட் 22 என்பதே சரியானதென்றும் சொல்லப்படுகின்றது.]

 

நாயக்கர்கள் அனுமதியளித்த பகுதியில் சென்னைப்குப்பம்(Chennaik Coopom), மதராஸ்குப்பம்(Madras Coopom),  ஆற்றுக்குப்பம் (Arkoopam) மற்றும் மலைப்பட்டு (Maleput) என்று நான்கு கிராமங்கள் இருந்தன. சென்னை, மதராஸ் மற்றும் ஆற்றுக்குப்பம் என்பவை மீன்பிடி கிராமங்கள். ஆற்றுக்குப்பம் 1802-ம் ஆண்டுவரை படகோட்டிகள் என்னும் முக்குவர்களின் கிராமமாக இருந்தது. மலைப்பட்டு கிராமம் சென்னை கோட்டைக்கு மேற்கில் இருந்தது. அந்த ஊர்ப்பெயர் தற்போது வழக்கொழிந்துவிட்டது. அப்போது, மதராஸப்பட்டினத்தில் 15-20 மீன்பிடி குடிசைகள் இருந்தன. 1640ல் மதராஸ்பட்டினத்தில் தற்போதைய புனித ஜார்ஜ் கோட்டைக்கான அடிக்கல் போடப்பட்டு 1666-வருடம் கட்டிமுடிக்கப்பட்டது.

 

அப்போது சென்னையில் துறைமுகம் இருக்கவில்லை. கப்பல்கள் திறந்தவெளிக் கடலில் நங்கூரமிடப்பட்டு, அதிலிருந்து சரக்குகளும் பயணிகளும் கட்டுமரத்திலும் படகிலும் கோட்டைக்கு முன்னாலிருந்த கடற்கரை சாலைக்கு மீனவர்களால் கொண்டுவரப்பட்டார்கள். படகிற்கு மசுளா என்று பெயர். நீண்ட மரப்பலகைகளை தேங்காய் நாரினால் துணிநெய்வதுபோல் இணைத்து வள்ளங்களை உருவாக்குவார்கள். வள்ளங்களின் அடிப்பாகம், அலையில் கவிழ்வதற்கு வாய்ப்பில்லாம், பரந்து இருக்கும். மசுளா படகின் உதவியுடன் சென்னையில் ஏற்றுமதி இறக்குமதி தொழில் செய்த மீனவர்கள் முக்குவர்கள் என்றும் படகோட்டிகள் என்றும் அறியப்பட்டார்கள். கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி சென்னையில் வருவதற்கு  முன்பே முக்குவர்கள் சாந்தோமில் படகோட்டிகளாக வேலைசெய்துகொண்டிருந்தார்கள்.

 

தற்போதும் கேரளக்கடற்கரையில் கரைமடி வள்ளங்கள் இந்த முறையிலேயே கட்டப்படுகின்றன. கரைமடிக்கு பெயர்போன, பூத்துறை, வள்ளவிளை மற்றும் நீரோடி கிராமங்களில் இந்த வள்ளங்களை காணலாம். முன்பு, வள்ளவிளை கிராமத்தில் இந்த வள்ளங்கள் பெருமளவில் கட்டப்பட்டது. தற்போது, வள்ளவிளைக்கு கிழக்கில் இடைப்பாடு பகுதியில் இந்த படகு கட்டுமானம் நடக்கின்றது.

 

மதராஸ்பட்டினதின் கடற்கரையிலிருந்து சுமார் இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் கப்பல்கள் நங்கூரமிடப்பட்டன. பருவமழை காலகட்டத்தில் சரக்குகளை ஏற்றி இறக்குவதென்பது மிகவும் சவாலானது. இடையிடையே புயலும் மதராஸப்பட்டினத்தை தாக்கிக்கொண்டிருந்தது. 1662 மே மாதம் வீசிய புயலால் ஒன்பது கப்பல்கள் சேதமடைந்தன. சாதாரண நாட்களிலும் அலை பலமாக இருந்தது. முக்குவர்கள் தங்கள் உயிரை பணயம் வைத்தே வேலை செய்தார்கள்.

 

மதராஸ்பட்டினம் கறுப்பு நகரம் (இடங்கை) என்றும் வெள்ளை நகரம் (வலங்கை) என்றும் இரண்டு பிரிவுகளாக புவியியல் ரீதியாக பிரிக்கப்பட்டு அதன் உள்ளடுக்கில் சமூகரீதியாகவும் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. அதில் கத்தோலிக்கர்களான முக்குவர்கள் என்னும் படகோட்டிகள், ஜாதியை கைவிட்டவர்கள் என்பதால் வெள்ளை நகரத்தில் இருந்தார்கள். கிழக்கிந்திய கம்பனியின் ஆவணங்களில் முக்குவர்களை படகோட்டிகள் என்றே பல இடங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் மீன்பிடி மற்றும் கப்பல் சார்ந்த தொழில்கள் செய்துகொண்டிருந்ததால் கடற்கரையை ஒட்டி அவர்கள் இருப்பதற்கு அனுமதிக்கப்பட்டார்கள்.

 

வெள்ளையர்களைத் தவிர்த்த அனைத்து இந்து ஜாதி மக்களும், உயர்சாதிகள் உட்பட, கருப்பு நகரத்தில் இருந்தார்கள். மீனவர்களுடன், வண்ணார்கள், நெசவாளர்கள், துணிதுவைப்பவர்களும் பெருமளவில் இருந்தார்கள்.

 

பருத்தி ஆடைகளும், மஸ்லினும் படுக்கை விரிப்புகளும் சென்னையிலிருந்து பெருமளவில் ஏற்றுமதியாகியது. மசூலிப்பட்டினத்தை ஒப்பிடும்போது சென்னையில் நெசவுப்பொருட்கள் 20% விலை குறைவாகவே கம்பெனிக்கு கிடைத்தது. மதராசப்பட்டினத்திற்கு தெற்கில் சாந்தோம் நகரத்தில் போர்ச்சுக்கீசியர்கள் இருந்தார்கள். சாந்தோம் போர்ச்சுகீசியர்களின் காலனியாக இருந்தது. அங்கிருந்தவர்கள் அநேகமும் தோமா கிறிஸ்தவர்கள். 1640 ஆண்டில் முடிவில் வெள்ளை நகரத்திற்கு வெளியில் 600ற்கும் அதிகமான கிறிஸ்தவ மீனவர்கள் இருந்தார்கள். 300ற்கும் அதிகமான நெசவாளர்கள்  மசூலிப்பட்டினம் போன்ற இடங்களிலிருந்து சென்னையில் குடியேறியிருந்தார்கள். நெசவுத்தொழில் பாரம்பரியம் மிக்க குடும்பத்தொழிலாக இருந்தது. கிறிஸ்தவ படகோட்டிகள் ஏற்கெனவே சாந்தோமில் இருந்தவர்கள்.

 

கடலிலிருந்து உள்நாட்டில் 360 அடி தூரம் வரை மீனவர்களுக்கு நில உரிமை இருந்தது. அவர்களின் ஊர்கள் 2லிருந்து 3மைல் தூரம் வரை இருந்தது. முக்குவர்கள் என்னும் படகோட்டிகள் முதலில் கறுப்பு நகரத்தில் இருந்தார்கள். 1652ம் வருடம் ஏற்பட்ட ஜாதிமோதல்களுக்குப்பிறகு, திருமணம் மற்றும் சவ ஊர்வலத்திற்கு தனியான தெருக்கள் அவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டது. அவர்கள் கறுப்பு நகரத்தின் கடலோரத்தில்ருந்து வெள்ளை நகரத்தின் போர்ச்சுக்கீசியர்களின் கோயில்வரை வாழ்ந்தார்கள். சில படகோட்டிகள் முத்தாள்பேட்டையின் கடலோரத்திலும் இருந்தார்கள்.

 

1670-ல் மீனவர்கள் தங்களுக்கென்று ஒரு புதிய நகரத்தை உருவாக்கினார்கள். அது முக்குவா நகரம் (முக்குவா டவுண்) அழைக்கப்பட்டது. இது வெள்ளை நகரத்திற்கு தெற்கில் இருந்தது. இதில் மீனவர்களும், படகோட்டிகளும் மட்டுமே இருந்தார்கள். இது 1673லிருந்து 1679ற்கு இடைப்பட்ட காலகட்டத்தில் மட்டும் இருந்ததாக சொல்லப்படுகின்றது. பிரஞ்சுப்படையின் ஆக்கிரமிப்பிற்குப் பிறகு மீனவர்கள் அங்கிருந்து சேப்பாக்கத்திற்கு மாற்றப்பட்டார்கள். முக்குவர்கள் என்னும் படகோட்டிகள் அவர்களின் மீன்பிடித்தொழிலுடன் கப்பல் சம்பந்தமான அனைத்து தொழிலையும் செய்துவந்தார்கள். முக்குவர்கள் கட்டுமரத்தையும் மசுளா வள்ளத்தையும் பயன்படுத்தி தொழில்செய்துவந்தார்கள். யானை, குதிரை போன்றவை கட்டுமரத்தைக்கொண்டு கப்பலில் ஏற்றி இறக்கப்பட்டது.

 

1652-ம் வருட ஜாதி பிரச்சனைகளுக்குப்பிறகு அவர்களுக்கும் கருப்பு நகரத்தில் தனியான தெருக்கள் கொடுக்கப்பட்டது. முத்தாள்பேட்டையில் படகோட்டிகள் மற்றும் லஸ்கர்களுடன் (கப்பல் கூலிகள்)  கட்டுமரக்காரர்களுக்கும் நிலங்கள் அளிக்கப்பட்டது. கட்டுமரக்காரர்கள் கருப்பு நகரத்திற்கும் கடலுக்கும் இடைப்பட்ட பகுதியில் இருந்தார்கள். 1695 நவமபர் 21 நாள் வீசிய புயலில் அவர்களின் வீடுகள் பாதிப்பிற்கு உள்ளானது. கட்டுமரக்காரர்கள் ஏழ்மை நிலையில் இருந்தார்கள். இவர்கள் கட்டுமரக்கார்களுடன் சேப்பாக்கத்திற்கு இடம்பெயர்ந்தார்கள். சேப்பாக்கத்திலும் ஏற்கெனவே மீனவர்கள் இருந்தார்கள். ‘மைல் எண்ட்’ சாலையில் கோயில் ஒன்றை கட்டினார்கள். 1707ம் வருடம் கருப்பு நகரத்தில் செம்படவர்கள் என்னும் மீனவர்கள், கரையர்கள் என்னும் முக்குவர்கள், பட்டினவர் என்னும் கட்டுமரக்காரர்கள் என்னும் மூன்று ஜாதிகள் இருந்த தாக்க சொல்லப்பட்டுள்ளது.

 

மக்கள் தொகை தொடர்ந்து அதிகரிப்பதனால், அனைத்தது ஜாதி மக்களும் இணைந்திருப்பது கம்பெனிக்கு நிர்வாக ரீதியில் சிக்கலை ஏற்படுத்தியது. எனவே, ஒவ்வொரு ஜாதித் தலைவர்களும் வரவழைக்கப்பட்டு, அவர்கள் எங்கிருக்க விரும்புகின்றார்கள் என்று கேட்டு அங்கே குடியமர்த்தப்பட்டனர். நெசவாளர்கள் கருப்பு நகரத்தில் இருப்பதாக தீர்மானித்தார்கள். முக்குவர் அவர்களின் தொழில் சார்ந்து கருப்பு மற்றும் வெள்ளை நகரங்களின் கடற்கரையோரங்களில் இருந்தார்கள். வெள்ளை நகரத்தில் இந்தியர்கள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. கிறிஸ்தவராகளான மீனவர்கள் தங்கள் முதலாளிகனான வெள்ளையர்களுக்குப் பக்கத்தில் கட்டுரையில் இருந்தார்கள். ஜாதி சார்ந்த பிரச்சனைகள் எழுந்தபோது, கம்பெனி நிர்வாகம் மீனவர்களுக்கு பாதுகாப்பாக இருந்தார்கள். அப்போது கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் வியாபாரம் முழுவதும் படகோட்டிகளையே நம்பியிருந்தது.

 

படகோட்டிகளும் கட்டுமரக்காரர்களும் அவர்களின் தனித்திறமை, கடின உழைப்பு மற்றும் தைரியத்திற்காக பெரும்புகழ் பெற்றிருந்தார்கள். கட்டுமரம் என்பது ஒரு அசாதாரணமான, கடல் சார்ந்த கட்டுமானங்களில் ஒரு உன்னதமான மனிதனின் கண்டுபிடிப்பாகவே பார்க்கப்பட்டது. சுமத்தரா மற்றும் செயின்ட் ஹெலனா போன்ற கிழக்கிந்தி கம்பெனியின் வேறு குடியேற்ற நாடுகளுக்கும் மதராஸ் படகோட்டிகள் சென்று கட்டுமரத்தை எப்படி கையாலாவது என்ற பயிற்சியை கொடுத்தார்கள்.   கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் வளர்ச்சி படகோட்டிகளின் உழைப்பையே நம்பியிருந்தது. பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யம்  படகோட்டிகளின் வியர்வையில் வெகுவிரைவாக  மேலெழும்பிக்கொன்டே இருந்தது.

 

மீன்பிடித்தலை கிழக்கிந்திய கம்பெனி நிர்வாகம் கட்டுப்படுத்தியிருந்து. மதராஸப்பட்டினத்தின் கடலிலும் ஆரிகளிலும் மீன்பிடிப்பதற்கான உரிமை குத்தகைக்கு குத்தகைக்கு விடப்பட்டிருந்தது. குத்தகை எடுப்பபவரை ‘மீன்பிடி விவசாயி’ என்று அழைத்தார்கள். முதலில் மீன்பிடிப்பதற்கான வரியை மீனாகப்பெற்றார்கள். பியூன் ஒருவரால் இது கண்காணிக்கப்பட்டு அவரே மீனையும் பெற்றுச்சென்றார். 1694-ம் வருடம் இது ஒட்டுமொத்தமாக அதிகமான தொகை தருபவர்களுக்கு ஏலத்தில் விடப்பட்டது. ஆறுகளில் மீன்பிடிப்பதற்கான முதல் ஏலத்தொகை வருடத்திற்கு 30 பக்கோடாக்கள். குத்தகைகாரர் மீனவர்களிடம் வரிக்கு எந்தவித கட்டுப்பாடுமில்லை. 1696-ல் கடலில் மீன்பிடிப்பதற்கான குத்தகை முக்குவா தலைவருக்கு  50 பக்கோடாக்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டது. மக்கள்பெருக்கம் காரணமாக, செம்படவர்கள் கடலில் மீன்பிடிக்கத் துவங்கினர். மீனவர்களின் பெண்கள் வலையை சரிசெய்வது, மீனை உலர்த்துவது, மீனை விற்பனை செய்வது போன்ற வேலைகளை செய்தார்கள்.

 

கப்பல்கள் கரைக்கு வரும் நேரங்களில் மட்டுமே படகோட்டிகளுக்கு வேலையிருந்தது. எனவே, படகோட்டிகளுக்கு மீன்பிடித்தலே முக்கிய தொழிலாக இருந்தது. பருத்தி, சணல் மற்றும் தென்னை நாரினால் வலைகளை உருவாக்கினார்கள். கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் வேறு குடியேற்றங்களை தூதுவர்களாகவும், கடல்வழி தபால் சேவையிலும் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். படகோட்டிகள் தங்களுக்குள் சிறப்பாக ஒருங்கிணைத்திருந்தார்கள். அதுபோல், படகோட்டிகள் கம்பெனியின் விசுவாசமுள்ள ஊழியர்களாகவும் இருந்தார்கள். படகோட்டிகளைத் தவிர வேறு இனத்தவர்கள் கம்பெனியில் வேலைக்கு சேரவேண்டுமென்றால் படகோட்டிகள் கீழ்தான் வேலைசெய்ய வேண்டும்.  இதற்காக 1680ம் வருடம் கருப்பு தோமா என்பவர் முக்காடம் (தலைவர்) வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டார். அவருக்கு 70 பணம் மாதச் சம்பளமாக கொடுக்கப்பட்டது.

 

ஒரு சில மாதங்களுக்கு முன்பு  நடந்த இந்துக்கள் குறிப்பாக வண்ணார்கள் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு எதிராக மேற்கொண்ட கலகத்தில் அதற்கு முன்பிருந்த கிறிஸ்தவ முக்காடம் இந்துமக்களுடன் இணைந்து போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார். வேலைநிறுத்தம் மேற்கொண்ட மக்கள் மதராஸப்பட்டினத்திலிருந்து சாந்தோமிற்கு சென்றார்கள். அவர்களை கட்டாயப்படுத்தி கம்பெனி நிர்வாகம் அழைத்துவந்தது.  எனவே கருப்பு தோமாவை புதிய தலைவராக (முக்காடம்) நியமித்தார்கள். அவர் படகோட்டிகள் தலைவராக வேலை பார்த்தால் கம்பெனிக்கு உண்மையாக இருப்பார் என்று நம்பினார்கள். [முக்காடம் என்பது பின்னாட்களில் மெனக்காடன் என்று மருவியது.]

 

பல நேரங்களில் தலைவர்களுக்கும் படகோட்டிகளுக்கும் பிரச்சனை வந்தது தலைவர்களை மாற்றுவதற்கு மனுக்கள் அளித்திருக்கின்றார்கள். முக்காடத்தை போல், படகோட்டிகளின் திருட்டு போன்ற வில்லங்கங்களை கண்டுபிடிபப்தற்கும், கசையால் அடிப்பதற்கும் ஆட்கள் நியமிக்கப்பட்டார்கள். திருட்டில் ஈடுபடுபவர்களுக்கு ஏழு மாத சிறைத் தண்டனையும் 500 பக்கோடாக்கள் அபராதமும் விதிக்கபட்டது. போர்ச்சுகீசியர்கள் கீழிருந்த சாந்தோமில் இருந்த படகோட்டிகளும் மதராஸ்பட்டிணத்து படகோட்டிகளும் ஒரே இனம். 1722ம் வருடம் சாந்தோமிலிருந்த இரண்டு படகோட்டிகள் புதிய தலைவர்களாக நியமிக்கப்பட்டார்கள். எனவே, வேலை நிறுத்தம் போன்ற பிரச்சனைகள் ஏற்பட்டாலும் சாந்தோமிலிருந்து படகோட்டிகளை இவர்கள் அழைத்து வருவார்கள் என்று நம்பினார்கள். பல தலைவர்கள் ஒரே குடும்பத்தவர்களாகவும் இருந்தார்கள்.

 

1701 ஜுன் 26ம் நாள் இடங்கை வலங்கை பிரிவினருக்கு இடையில் மோதல் ஏற்பட்டது. முக்குவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக இருப்பதால், அவர்களுக்கு ஜாதி இல்லை அதுபோல், அவர்கள் இந்துக்களின் எந்த ஜாதியின் உட்பிரிவிலும் வரமாட்டார்கள் என்றும் அவர்களின் முதலாளிகளை அவர்கள் ஒருபோதும் கைவிடமாட்டார்கள் என்றும், முத்தாள்பேட்டை கடற்கரையிலிருக்கும் படகோட்டிகள், லஸ்கர் மற்றும் மீனவர்கள் அதே இடத்தில் இருக்கலாமென்றும்,இடங்கை பிரிவினருக்கு எந்த வித இடையூறும் செய்யக்கூடாதென்றும் முக்குவர்களின் தலைவர்களிடமிருந்து கிழக்கிந்தியக் கம்பனி வாக்குறுதி வாங்கியது.

 

1710ம் வருடம் 74 கப்பல்கள் சென்னைக்கு வந்தது. ஒருகப்பலில் சுமார் 400 முதல் 600 டன் சரக்குகள் கொண்டுவரப்பட்டது. ஒவ்வொரு வருடமும் இதன் அளவு அதிகரித்டுக்கொண்டிருந்தது. படகோட்டிகளுக்கும் வளத்திற்கும்  பற்றாக்குறை எப்போதும் இருந்தது. ஒரு படகு தினமும் மூன்று முறை கப்பலிலிருந்து சரக்கு ஏற்றி இறக்க வேண்டியிருந்தது. எனவே வள்ளம் கட்டுவதற்காக பேங்க்சால் என்னும் கொட்டகையும் அமைக்கப்பட்டது. படகோட்டிகள் வேறு இடங்களிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டார்கள். 1654ம் வருடம் ஒரு வள்ளத்திற்கு 2 பணம் சம்பளமாக கொடுக்கப்பட்டது. இதுவே, 1678ம் வருடம் 5 பணமாக உயர்ந்தது. ஆனாலும், அவர்களின் உழைப்பிற்கு இது மிகவும் குறைவு. ஒவ்வொரு வருடமும் வளங்களை சரிசெய்வதற்காக ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை கம்பெனி முன்பணமாக அவர்களுக்கு கொடுத்தது. பிறகு, இந்த தொகை அவர்களின் வருவாயிலிருந்து கழித்துக்கொள்ளப்பட்டது. புயல் மற்றும் பஞ்சங்களின் போதும் மீனவர்களுக்கு ஊக்கத்தொகைகள் அளிக்கப்பட்டது. காரணம், படகோட்டிகள் இல்லையென்றால் சென்னையில் வியாபாரம் என்பது இல்லை என்பதை கம்பெனி நிர்வாகம் மிகத்தெளிவாக அறிந்திருந்தது.

 

படகோட்டிகள் அநேகமும் கிறிஸ்தவர்களாகவே இருந்தார்கள். அவர்களின் திருமணம் மற்றும் மரண திருப்பலிகள் வெள்ளை நகரில் இருந்த செயிண்ட் ஆண்ட்ரூ கோயிலில் நடைபெற்றது. திருவிழாக்களை செயிண்ட் ஆண்ட்ரூ கோயிலில் கொண்டாடினார்கள். சென்னையின் துவக்க காலங்களில் கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளால் நடத்தப்பட்ட பள்ளியில் மீனவர்கள் பயின்றார்கள். அதுபோல், குடிக்கும் அடிமையாக இருந்தார்கள். வெற்றிலை பாக்கு இல்லாமல் அவர்களால் இருக்க முடியாது. ஆனால், கடலில் அவர்கள் வேறுவிதமாக, மகிழ்ச்சியின் உச்சியில் இருந்தார்கள். காலையில் கிளம்பி சுமார் 50மைல் உள்கடலில் மீன்பிடித்துக்கொண்டு மாலையில் திரும்புவார்கள். உயர்ந்து வரும் சமூக மாற்றத்தை பயன்படுத்தி படகோட்டிகள் தங்களை மிகவும் துடிப்பான சமூக குழுவாக கட்டமைத்துக்கொண்டார்கள்.

 

1680ம் வருடம் நடந்த ஜாதி கலகத்தில் படகோட்டிகளும் கட்டுமரக்காரர்களும் பெருமளவில் இந்து மக்களுக்கு ஆதரவாக கலந்துகொண்டார்கள். கலகக்காரர்களுடன் இணைந்து சென்னைக்கு வந்துகொண்டிருந்த அனைத்து சரக்குகளையும் தடுத்தார்கள். காளைவண்டிகளில் கொண்டுவரப்பட்ட ஜவுளிப்பொருட்களை சேதப்படுத்தினார்கள். சில வீடுகளுக்கும் தீவைக்கப்பாட்டது. அனைவரும் சென்னையில் தங்கியிருந்தார்கள். ஆனால், கம்பெனி நிர்வாகம், சென்னையிலிருந்த அவர்களின் பெண்களையும் குழந்தைகளையும் இந்து கோயிலில் சிறைவந்தார்கள். அதன் பிறகே, மீனவர்கள் சென்னைக்கு திரும்பி வந்தார்கள். அதன்பிற்குதான், அப்போதிருந்த படகோட்டிகளின் தலைவரை மாற்றிவிட்டு புதிதாக கறுப்பு தோமாவை தலைவராக்கினார்கள்.

 

1686-ல் கறுப்பு நகரத்திற்கும் வெள்ளை நகரத்திற்கும் இடைப்பட்ட தடுப்புச்சுவரை கட்டுவதற்கான செலவை ஈடுசெய்ய வரியை உயர்த்துவதற்கு கம்பெனி தீர்மானித்தது. அனைத்து மக்களும் ஒட்டுமொத்தமாக இதற்கு எதிர்ப்பு தெரித்து வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டார்கள். அனைத்து கடைகளும் அடைக்கப்பட்டது. சென்னைக்கு உணவுப்பொருட்கள் கொண்டுவருவதை தடுத்தார்கள். வரிவிதிப்பை ரத்துசெய்யாதவரை இந்த கிளர்ச்சி தொடருமென்று எச்சரித்தார்கள். ஆனால், கம்பெனி கலகக்காரர்களை கடுமையாக ஒடுக்கியபோது கிளர்ச்சியை கைவிட்டார்கள்.  வண்ணார், முக்குவர்,கட்டுமரக்காரர்கள் மற்றும் கூலிகளின் தலைவர்கள் போராட்டம் கைவிடப்பட்டதென்று அறிவித்த பிறகே வேலைக்கு திரும்பினார்கள். 1707-ம் வருடம் இடங்கை மற்றும் வலங்கை மக்களுக்கு இடையில் மிகப்பெரிய சண்டை ஏற்பட்டது. பிரச்சனை சுமார் ஆறு மாதங்கள் வரை தொடர்ந்தது.       வண்ணார்கள், முக்குவர்கள், மீனவர்கள், பெருமளவில் வெளியேறி சாந்தோமில் குடிபெயர்ந்தார்கள். பாதிரியார்கள் வந்து பேச்சுவார்த்தை நடத்தியும் அவர்களை சமரசப்படுத்த முடியவில்லை. சாந்தோமிலிருந்த நாயக்கர் அவர்களை சென்னைக்கு அழைத்துக் கொண்டுவந்தார்.

 

கலகத்தில் ஈடுபட்ட படகோட்டிகளின் தலைவர்களான ஏற்கெனவே வேலைநீக்கம் செய்பட்டார்கள் என்பதை கருத்தில் கொண்டு தற்போதைய தலைவர்களான பாஸ்கல் மற்றும் யோவான் ‘சிலரின் தவறான ஆலோசனை காரணமாக கலகத்தில் ஈட்டுபட்டதாகவும், தாங்கள் எந்த ஜாதிக்கும் உட்படாதவர்கள் என்பதை சாந்தோமிலிருந்து திரும்பிவந்து வலங்கை கூட்டத்தாருடன் சேர்ந்தபோதுதான் புரிந்துகொண்டோம்’ என்று கவர்னக்கு மனுவளித்தார்கள்.

 

படகோட்டிகளுக்கும் கம்பெனிக்குமான உறவு எப்போதும் மென்மையாக இருந்ததில்லை. கம்பெனி ஒருபோதும் மீனவர்களை நன்றாக கவனித்துக்கொண்டதில்லை. சம்பள உயர்விற்கும், மீன்பிடி உரிமைகளுக்காவும், அதிக்கப்படியான வரிவிதிப்புகளுக்கும் கம்பனியுன் போராட்டதில் ஈடுபாடிருந்தார்கள். 1678ம் வருடம் சம்பள உயர்விக்காக போராடினார்கள். தங்களின் துடுப்புகளையும் எடுத்துக்கொண்டு சாந்தோமிற்கு சென்றுவிட்டார்கள்.சம்பள உயர்வு கிடைத்த பிறகே திரும்பி வந்தார்கள். முதலில் மனுக்கள் அளித்துப்பார்ப்பார்கள், அதன் பிறகு வேலை நிறுத்தம் கடைசியில் சென்னையை விட்டு போர்ச்சுக்கீசியரின் சாந்தோமிற்கு செல்வது என்று தங்கள் போராட்டத்தை வடிவமைத்திருந்தார்கள். அதற்கு பலனும் இருந்தது. படகோட்டிகள் இல்லாமல் வியாபாரம் ஒட்டுமொத்தமும் முடங்கும். எனவே, படகோட்டிகளின் கோரிக்கையை நிறைவேற்றித்தான் ஆகவேண்டும்.

 

படகோட்டிகள் சாந்தோமிற்கு செல்வதை தடுக்க முக்குவா நகரத்திற்கும் சாந்தோமிற்கும் இடையில் ஒரு தடுப்புச்சுவர் கட்ட தீர்மானிக்கப்பட்டது. தடுப்புச்சுவர் கட்டப்படவில்லை, அதற்கு பதிலாக படகோட்டிகளை உளவுபார்ப்பதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டது. 1680ல் மீன்பிடிப்பதை குத்தகைக்கு விட்டபோதும் போராட்டதில் ஈடுபட்டார்கள். கோரிக்கை நிறைவேறும்வரை சென்னைக்கு மீன் எதுவும் கிடைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டார்கள். கம்பெனி படகோட்டிகளின் கோரிக்கையை நிறைவேற்றியது. மீன்பிடிப்பதற்கான பாரம்பரியமான முழு உரிமையும் அவர்களுக்கு கிடைக்காத பட்சத்தில், மீன்பிடிப்பதற்கான குத்தகையை அவர்களே எடுத்தார்கள்.

 

1681-ம் வருடம் சென்னையில் வசிப்பவர்கள் அனைவருக்கும் நிலவரி விதிக்கப்பட்டது. 1693-வருடம் வரை படகோட்டிகள் இந்த வரியை கொடுக்கவில்லை. அவர்களின் வரிக்கடன் அதிகரித்துக்கொண்டே வந்தது. கோட்டைக்குப் பக்கத்தில் ஒரு சாக்கடையை அவர்கள் மூடியதற்கான கூலியாக அந்த வரிக்கடன் ரத்துசெய்யப்பட்டது. அதன்பிறகு, 1695-ம் வருடம் நிலவரிக்காக படகோட்டிகள் தங்கள் படகுகளை தாங்களே பழுதுபார்த்துக்கொள்ளவேண்டுமென்று கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார்கள். படகோட்டிகள் கொடுக்கவில்லை. 1697-ல் கம்பெனி படகோட்டிகளின் வரியை கட்டிவிட்டு, அவர்களின் கூலியிலிருந்து அந்த தொகையை பிடித்தம் செய்தார்கள். படகோட்டிகள் சுங்கத்துறையின் கீழ் வேலை செய்தார்கள்.

 

மீனவர்கள் கணியம் மற்றும் ஜோதிடம் பார்ப்பதில் சிறந்திருந்தார்கள். 1684 நவம்பர் 3-ம் நாள் சென்னையை மிகப்பெரிய புயல் தாக்கியது. அந்த புயலின் வருடகையை ஒரு மாத்தத்திற்கு முன்பே படகோட்டிகள் கணித்திருந்தார்கள். அந்த புயல் உயிர்சேதங்களை ஏற்படுத்தியது. பல வீடுகள் தரைமட்டமானது. பல வள்ளங்கள் கடலில் மூழ்கியது.

 

1700-ல் கருப்பு நகரத்தின் கோட்டைசுவர்கள் வலுவூட்டப்பட்டது. சுவர்கள் 17அடி அகலம் கொண்டதாக இருந்தது. கோட்டைச்சுவர்களுக்கான செலவை (8053 பகோடாக்கள்) கருப்பு நகரத்திலிருந்து அனைத்து ஜாதி மக்களிடமிருந்தும் வசூலித்தார்கள். படகோட்டிகள் வெள்ளை நகரத்தில் இருந்ததால் அவர்கள் அந்த பட்டியலில் இல்லை. [ஆர்மினியர்கள், செட்டியார்கள், மூர், கோமுட்டி, குஜராத்தி, பிராமணர்கள், அகமுடையார், செம்படவர் என்னும் மீனவர்கள்,  பட்டினவர் என்னும் கட்டுமரக்காரர்கள், கரையார் என்னும் முக்குவர்கள், இன்னும் பல ஜாதிகள் அந்த பட்டியலில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.]

 

முக்குவர்கள் தங்கள் உயிரை பயணம் வைத்துத்தான் வேலைசெய்து கொண்டிருந்தார்கள். புயலோ மழையோ, வெப்பமோ குளிரோ, இரவோ பகலோ, எந்த நேரமாக இருந்தாலும், கம்பெனியின் அழிப்பிற்கு படகோட்டிகள் தயாராக இருக்கவேண்டும். பலருடைய உயிர்களை காப்பாற்றினார்கள். ஆபத்தில் உதவும் படகோட்டிகளுக்கு பதக்கங்கள் கொடுக்கப்பட்டது. படகோட்டிகளை உயர்ந்த பண்பாளர்கள் என்றே பலருடைய அனுபவக்குறிப்புகள் சொல்கின்றது. படகோட்டிகள் பலரும் விபத்தில் பலியாகியிருக்கின்றார்கள். கைகால் உடைந்து உடல் ஊனமடைந்திருக்கின்றார்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் வள்ளங்கள் குறைந்த விலைக்கு வாடகைக்கு கொடுக்கப்பட்டது. அதனால் வரும் வருமானம் பள்ளிகளுக்கும் அறநலன் சார்ந்த பணிகளுக்கும், கோயில் நிதியாகவும் முதலில் பயன்படுத்தப்பட்டது. 1774ம் வருடத்திற்கு பிறகு அந்த வருமானம், ஊனமுற்ற படகோட்டிகளுக்கும் அவர்களின் குடும்ப நலனுக்காகவும், படகோட்டிகளின் ஓய்வூதியமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டது.

 

1746ம் ஆண்டு, பிரஞ்சுப்படைகள் புனித ஜார்ஜ் கோட்டியை கைப்பற்றியபோது, பிரிட்டிஷ்காரர்களுடன் சேப்பாக்கத்திலிருந்த படகோட்டிகளும் கூடலூரிலிருந்த புனித டேவிட் கோட்டைக்கு தப்பிச்சென்றார்கள். கோட்டியை மீட்பதற்காக கடற்படையை கட்டமைப்பதில் பிரிட்டிஷ்காரர்களுக்கு படகோட்டிகள் உதவிபுரிந்தார்கள்.

 

1796-ம் வருடம் சுமார் 250 கப்பல்கள், 700 தோணிகளிலிருந்து சுமார் 1.5 லட்சம் டன் சரக்குகள் இறக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு வருடமும் சரக்குகள் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. மதராஸப்பட்டினத்தின் முதல் 260 வருடங்களும் கடற்கரையில் முக்குவர்களின் ஆதிக்கமாகவே இருந்தது. அவர்கள் இல்லையென்றால் வீரியம் கொண்ட அலைகளைக்கடந்து சரக்குகளும் பயணிகளும் கடற்கரையை அடைய வாய்ப்புகள் இல்லை. முக்குவர்கள் பொருளாதாரத்திலும் கல்வியிலும் சிறிந்திருந்தார்கள்.

 

1778ற்கு பிறகு, போர்க்கப்பல்கள் மற்றும் படையினரின் வருகையும் அதிகரித்தது. 1778 ஜூலை மாதத்தில் மட்டும் சுமார் 12,000 படையினர் சென்னைக்கு வந்தார்கள். எனவே, இடப்பற்றாகுறையும், சரக்குகளை இறக்குவதற்கான படகுகளுக்கு பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. எனவே, கப்பல் துறை கட்டுவதற்கு முடிவு செய்யப்பட்டது. 1781-ம் வருடம் கோட்டைக்கு தெற்கிலிருந்த மீனவர்களை கருப்பு நகரத்தில் ஒரு நிலப்பரப்பு ஒதுக்கப்பட்டு அதில் படகோட்டிகளை இடம்மாற்றம் செய்ய தீமானிக்கப் பட்டது. ஆனால், இதற்கு படகோட்டிகள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார்கள். அவர்களின் கோரிக்கை ஏற்கப்பட்டு, அவர்கள் சேப்பாக்கத்திற்கு மாற்றப்பட்டார்கள். ஆனால், படகுத்துறை கட்டும்முயற்சி கிடப்பில் போடப்பட்டது.

 

சேப்பாக்கத்திலிருந்து ஒருபகுதி படகோட்டிகள் 1799ம் வருடம் ராயபுரத்திற்கு மாற்றப்பட்டார்கள். கத்தோலிக்க படகோட்டிகளால் 1806ம் வருடம் கோயில் நிதியம் ஆரம்பிக்கப்பட்டு அந்த நிதியைக்கொண்டு புனித பீட்டர் கோயிலை 1829ம் வருடம் கட்டினார்கள்.

 

1787ம் வருடம் சென்னையில் மீன் பற்றாக்குறை நிலவியது. வட சென்னையின் எண்ணூரிலிருந்து தெற்கில் கோவளம் வரை மொத்தம் 26 மீனவ கிராமங்ககள் இருந்தன.  புலிக்காட்டிலிருந்து மலபார் மீனவர் ஒருவர் பெருமளவில் சென்னைக்கு மீன் வழங்கிக்கொண்டிருந்தார். இறைச்சி மற்றும் கோழி வியாபாரிகள் விலையை குறைப்பதற்கு ஒப்புக்கொண்டார்கள். கொத்தவால் சாவடியில் இருந்த மார்க்கெட் சீர்குலைந்திருந்ததால் புதிதாக சென்ட்ரல் மார்க்கெட் கட்டப்பட்டது.

 

சில நேரங்களில் படகோட்டிகள் வேண்டுமென்றே, வள்ளத்தை அலையில் கவிழச்செய்து கம்பனிக்கு சேதத்தை உருவாக்குவதாகவும் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தது. ஒரு கப்பலின் ஒட்டுமொத்த இழப்பில் 90 விழுக்காடு கப்பலிலிருந்து சரக்குகளை கடற்கரைக்கு கொண்டுவரும்போது ஏற்படுகின்றதென்றும், இது நிகர லாபத்தில் 20 விழுக்காடு என்றும் கணக்கிடப்பட்டது. எனவே கப்பல்களை பாதுகாப்பாக நங்கூரமிட்டு எந்த இழப்புமில்லாமல் சரக்குகளை இறக்குவதற்கு துறைமுகம் கட்டுவதுதான் தீர்வு என்று முடிவுசெய்யப்பட்டு 1861ம் வருடம் முதல் கப்பல்துறை கட்டிமுடிக்கப்பட்டது. அதிலிருந்து படகோட்டிகள் என்னும் முக்குவர்களின் முக்கியத்துவம் குறையத்துவங்கியது.

 

1868-ம் வருடம் வீசிய புயலினால், உயரம் குறைவாக கட்டப்பட்ட கப்பல்துறையின் 500மீட்டர் நீளத்திற்கான அலைதடுப்புச்சுவர் சேதமடைந்தது. அதன்பிறகு 1876 தற்போதைய துறைமுகப்பணிகள் துவங்கப்பட்டு 1900-ம் வருடம் துறைமுக வேலைகள் முடிவடைந்தது. ஆனால், கிழக்கு நோக்கியிருந்த துறைமுக வாயிலில் நீரோட்டம் காரணமாக வண்டல்படிவு ஏற்பட்டு, துறைமுக வாயில் வடகிழக்காக மாற்றியமைக்கப்பட்டது. சென்னை துறைமுகம் 1904-ம் ஆண்டிலிருந்து முழுமையான பயன்பாட்டிற்கு வந்தது.

 

சென்னை துறைமுகம் கட்டப்பட்ட பிறகு, துறைமுகத்தின் வடக்கில் கடலரிப்பும் தெற்கில் வண்டல் படிவும் தொடர்ந்து ஏற்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றது. துறைமுக கட்டுமானத்திற்கு முன்னர், கடற்கரை சாலையுடன் ஒட்டியிருந்த கடல், மணலேற்றம் காரணமாக கிழக்கு நோக்கி நகர்ந்துகொண்டே செல்கின்றது. மெரினாவின் பரந்த கடற்கரை அவ்வாறு உருவானதுதான். சென்னை துறைமுகம் படகோட்டிகளின் வீழ்ச்சியின் துவக்கமாக அமைந்தது. 260 வருடங்கள் கோலோச்சிய பிரிட்டிஷ் ஆட்சி, அடுத்த 50 ஐம்பது வருடங்களில் முடிவுக்கு வந்தது. பிரிட்டிஷ்காரர்களைப்போல்,படகோட்டிகளும் நம் கண்களிலிருந்து மறைந்துபோனார்கள்.

துறைவன் – மார்ஷல் சில்வா

சின்னத்துறை திரு. மார்ஷர் A. சில்வா (2016 வருட இந்திய குடியுரிமை பணிகளுக்கான தேர்வு, தரவரிசை 820) துறைவன் குறித்து எழுதியது.
Marshall [31-05-2016@20.46.08(IST)]
Congratulations Sir for the prestigious award and also for your immense contribution to pen down a historic account of our land and its people.
Thuraivan is a novel which I consider as a must read for each and every member of our community as it narrates the history of mukkuva community which are rarely depicted in mainstream literature. The narrative is so lucid that even a sixth grader could easily understand the nuances of the book. Having said that I would like to suggest, how and why encouraging the school students to read this book could go a long way in enhancing the effectiveness of their overall learning process.
Attention, as we know, is the most fundamental attribute to achieve excellence. Without which any amount of hardwork will yield suboptimal results. Being from a disadvantaged background most of our children suffers from attention deficit which i think is the reason for their below par academic performance. Attention according to psychological experts could be enhanced by two methods. 1. Meditation 2. Book reading. Since meditation is considered as anathema to our relgious belief, the only tool available to our kids to improve attention is book reading. Hence the attention and mental alertness of our kids can be enhanced by encouraging them to read good books.
Topics which are closer to our heart generates more interest. The habit of reading is rapidly disappearing from our children. The reason being that the subject that they read/study in schools are alien to them. Histories of wars, Geographical significance of Northern India, Poems praising the Gods of other religions rarely generate interest in them. Hence reading, instead of developing as a habit becomes a duty. Duty to study the subjects inorder to get marks. Hence if they are encouraged to read novels of this kind which are closer to their heart, they develop interest not only in this particular subject(native history) but also in reading in general.
Another significant feature of this novel is that it describes some events and process which are so mainstream in our daily life which we failed to notice. Reading this novel would usher in the habit of keenly absorbing the events that are happening around them. Absorbing and questioning the happenings around them would sow the seeds of future critical thinkers in them. Moreover encouraging this habit of reading is the only way we could save the precious childhood of our future generations from the adverse impacts of technology(mobile games, social media etc).
Thuraivan, I think could be a starter to inculcate the habit of reading thereby improving the mental alertness and power of reasoning of our kids. Its a novel which deserves to be kept in our school library. And I wish our respected HM takes special interest to encourage the students to read this historic novel. I also wish more novels of such genre to get released in near future.

இனயம் துறைமுகம் – ஒரு தகவல்பிழை

இனயம் துறைமுகம்  புத்தகத்திலிருக்கும் ஒரு தகவல்பிழையை நண்பர் N.D. தினகர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

“உங்களது இனயம் துறைமுகம் புத்தகத்தை பார்த்தேன். பக்கம் 125 ல் தவறான தகவல் இருந்ததாலயே இந்த பதிவு.

திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் 1948 ல் நடைபெற்ற தேர்தலில் மட்டுமே மீனவருக்கு தனித் தொகுதி தரப்பட்டிருந்தது. அகஸ்தீஸ்வரம் ( கத்தோலிக்கர்) என்பதே அந்த தொகுதியின் பெயர். இதில் பரதவர் சாதியைச் சேர்ந்த அம்புரோஸ் வெற்றிபெற்றார்.
1949 ல் திரு-கொச்சி மாநிலம் உருவான பிறகு 1952 ல் முதல் பொதுத் தேர்தல் நடைபெற்றது.இதில் விளவங்கோடு தொகுதியில் சைமன் வெற்றி பெற்றார். விரைவில் ஆட்சி கவிழ்ந்துவிட்டதால் 1954 ல் மீண்டும் சட்டமன்ற தேர்தல் நடத்தப்பட்டது. இந்த தேர்தலின் போது தொகுதி மறுசீரமைப்பு செய்யப்பட்டு புதிதாக கொல்லங்கோடு தொகுதி உருவாக்கப்பட்டது. இந்த தொகுதியில் போட்டியிட்ட சைமன் வெற்றிபெற்றார்.
சைமன் வெற்றிபெற்ற அந்த 2 தொகுதிகளும் பொதுத் தொகுதிகள் ஆகும். சைமனை எதிர்த்து துரைசாமி போட்டியிட்டதால் அது மீனவர் தொகுதி என்று பின்னாளில் தவறாக புரிந்துகொள்ளப்பட்டது.”
உண்மைதான். கொல்லங்கோடு தொகுதி பொதுத்தொகுதியாகவே இருந்தது. நான் மீனவர்களின் தனித்தொகுதி என்று எழுதியது தகவல்களை சரிபார்ப்பதில் நடந்த பிழை. 1954-ம் வருடம் நடந்த தேர்தல் அறிக்கையை வைத்து சரிபார்த்தேன். அதில் திரு. சைமன் அலெக்ஸாண்டர், அவருக்கு எதிராக போட்டியிட்ட திரு. கொட்டில்பாடு துரைசாமி ஆகியோரின் பெயர்கள் மட்டுமே இருக்கின்றது. எனவே அது மீனவர்களின் தனித்தொகுதி என்று எண்ணவேண்டியிருந்தது. சிறைமீன்கள் அதிகாரத்தில் 1954-ம் வருட தேர்தல் அறிக்கையையே குறிப்பில் சுட்டியிருக்கிறேன். தவறை சுட்டிக்காட்டிய நண்பருக்கு நன்றி.