மரிய லூர்தம்மாள் சைமன்

*மரிய லூர்தம்மாள் சைமன்*

முன்னாள் உள்ளாட்சி மற்றும் மீன்வளத்துறை அமைச்சர் பெருமதிப்பிற்குரிய லூர்தம்மாள் சைமன் அவர்களின் நூற்றாண்டு விழாவை அரசு விழாவாக கொண்டாடவேண்டும் என்னும் வேண்டுகோளை நண்பர் குறும்பனை பெர்லின் தொடர்ந்து அரசிற்கு வைக்கின்றார். அந்த கோரிக்கை என்னவானது என்பதை “மாண்புமிகு லூர்தம்மாள் சைமன் நூற்றாண்டு – குப்பையில் போன கோப்புகள்” என்னும் புத்தகம் வழியாக ஆவணப்படுத்தியுள்ளார். லூர்தம்மாள் சைமன் அவர்களுக்கு சிலைவைக்கவேண்டும், அவர் பிறந்த ஊரான மணக்குடி கிராமத்திலிருக்கும் பாலத்திற்கு அவர் பெயர் சூட்டவேண்டும், தேங்காய்பட்டணம் துறைமுகத்திற்கு அவர் பெயரை வைக்கவேண்டும், குளச்சலில் ஒரு மணிமண்டபம்  கட்டவேண்டும் என்னும் எளிய கோரிக்கைகளுக்குக்கூட போராடவேண்டியிருப்பது வருத்தமானது.

[இந்த புத்தகத்திலிருக்கும் ஒரு சிறு தவறை வெளிப்படையாக சுட்டிக்காட்டவேண்டியிருக்கின்றது. லூர்தம்மாள் சைமனின் பிறந்த நாளாக 26/09/1911 என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இதைப்போல, ஏற்கெனவே வெளிவந்த ஜோ. தமிழ்செல்வனின் “உள்ளாட்சி & மீன்வளத்துறை மந்திரி லூர்தம்மாள் சைமன்” என்னும் புத்தகத்திலும் 26/09/1911 என்பதே பிறந்தநாளாக சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது. அதுபோல் அரசிற்கு வைக்கப்பட்டிருந்த கோரிக்கையிலும் 26/09/1911 என்று பிறந்த நாளாக சொல்லப்பட்டு, 2011 நூற்றாண்டுவிழா கொண்டாடவேண்டுமென்றும் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது. ஆனால், அரசு ஆவணப்படி அவரது பிறந்த நாள் 26/09/1912. இந்த தவறை சரிபார்த்து திருத்தம் செய்ய அன்பாய் கேட்டுக்கொள்கின்றேன்.]

காங்கிரஸ் பேரியக்கம் பல தன்னலமற்ற ஒப்பற்ற தலைவர்களை உருவாக்கியது. கேரளக்கடற்கரையைப் பொறுத்தவரையில் கே. காமராஜரின் அமைச்சரவையில் இடம்பெற்ற மரிய லூர்தம்மாள் சைமன் மற்றும் ஜவகர்லால் நேருவின் அமைச்சரவையில் இடம்பெற்ற ஆனி மஸ்கரின் என்னும் இரண்டு சிறுபான்மை சமூகத்தைச்சார்ந்த பெண்தலைவர்கள் மிக முக்கியமானவர்கள். தமிழ் நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியில், ஊழல்கறை படியாத, அமைச்சர் லூர்தம்மாள் சைமன் அவர்களின் பங்களிப்பு மிகப்பெரியது. அவர் கொண்டுவந்த நலத்திட்டங்கள், மீனவர்களின் மீதான அவரது பாசம், அவரது மனிதாபிமானம், அவரை அரசியலிலிருந்து திட்டமிட்டு நிர்மூலமாக்கியது என்பனவற்றை இந்த புத்தகம் விரிவாக அலசுகின்றது.

மரிய லூர்தம்மாள் சைமன், 1912ம் வருடம் செப்டம்பர் 26 நாள் மணக்குடி கடற்கரைகிராமத்தில்  பிறந்தார். நாகர்கோவில் செயிண்ட் ஜோசப் கான்வென்டில் பத்தாம் வகுப்புவரை ஆங்கிலவழியில் படித்து அதே பள்ளியில் ஆங்கில ஆசிரியராகவும் வேலைபார்த்தார். அவரது கணவர் சைமன் அலெக்சாண்டர் அவர்கள் கொல்லங்கோடு மற்றும் விளவங்கோடு தொகுதிகளில் வென்று இரண்டுமுறை திரு-கொச்சி சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருந்தவர். கன்னியாகுமரி தமிழகத்துடன் இணைந்தபிறகு 1957ம் வருட தேர்தலில் பெருந்தலைவர் காமராஜரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, குளச்சல் சட்டமன்ற தொகுதியில் போட்டியிட்டு வென்று, கே. காமராஜரின் இரண்டாவது அமைச்சரவையில் உறுப்பினரானார்.

தமிழகத்தின் தொழில் வளர்ச்சிக்கு அடித்தளமிட்ட பெருந்தலைவர் காமராஜரின் ஆட்சியில், உள்ளாட்சித்துறை மற்றும் மீன்வளத்துறை அமைச்சராக லூர்தம்மாள் சைமன் பொறுப்பிலிருந்தது நமது நல்லூழ். காமராஜரின் அனைத்து நலத்திட்டங்களையும் வெற்றிகரமாக செய்துமுடிக்க பி.கக்கன்,  ஆர். வெங்கட்ராமன், எம்.பக்தவச்சலம், சி.சுப்ரமணியம் போன்ற தலைவர்களுடன் உறுதுணையாக நின்றார்.

இந்திய பல்கலைக்கழக மாணவர்களுக்கு இலவச மதிய உணவுத்திட்டதை நடைமுறைப்படுத்தியிருந்த   அமெரிக்க தொண்டு நிறுவனமான கேர் (CARE – Cooperative for Assistance and Relief Everywhere) அமைப்புடன் இணைந்து தமிழகத்தில் கே. காமராஜர் மதிய உணவுத்திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தினார். இதனை உள்துறை அமைச்சர் லூர்தம்மாள் சைமன் விரிவுபடுத்தி அனைத்து கிராமங்களுக்கும் கொண்டுசென்றார் என்று அரசு அறிக்கை சொல்கின்றது. இதனால் சுமார் 14 லட்சம் குழந்தைகள் பயனடைந்தார்கள்.

இதைப்போல், காமராஜரின் கல்வித்திட்டத்தை அனைத்து கிராமங்களிலும் செயல்படுத்தினார். குறிப்பாக கன்னியாகுமரி மாவட்ட கடற்கரையில் அனைத்து குழந்தைகளும் கல்வி கற்பதில் மிகுந்த அக்கறைகாட்டினார். பொதுவாக கடல்சார்ந்த பிரச்சனைகள் வரும்போது, மீனவர்கள் கல்வி கற்று மாற்று வேலைகள் தேடவேண்டும் என்று அறிவுரைகள் சொல்லப்படுவதுண்டு. இது கடற்கரைகளில் கல்வியறிவு இல்லை என்னும் பொதுப்புத்தியின் மாயத்தோற்றம் மட்டுமே. 2010வருடத்தின் தமிழக கடற்கரை மீனவர்களின் கணக்கெடுப்பின்படி, கன்னியாகுமரி கடற்கரை மீனவர்களின் கல்வியறிவு 94.66 சதவிகிதம். இது வேறெந்த சமூகத்திற்கும் குறைவானதல்ல. இதில் லூர்தம்மாள் சைமனின் பங்களிப்பு முக்கியமானது.

தமிழகம் முழுவதும் ஊராட்சி மன்றங்களை (பஞ்சாயத்து ராஜ்) செயல்படுத்தியதை லூர்தம்மாள் சைமன் அவர்களின் முக்கியமான சாதனையாகச் சொல்லலாம். 1958ம் வருடம் மெட்ராஸ் பஞ்சாயத்து , அமைச்சரவையால் ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டு, 1959ம் வருடம் சட்டமாக்கப்பட்டது. 1960 வருட காந்தி ஜெயந்தி நாளிலிருந்து ஊராட்சி மன்றங்கள் மூன்று கட்டமாக, 32 மாதகாலத்தில் செயல்முறைப்படுத்தினார். 1962ம் வருடத்தில் 12,360 ஊராட்சிகள், 597 பேரூராட்சிகள், 374 பஞ்சாயத்து யூனியன்களையும் உருவாக்கி காந்தியின் கனவுத்திட்டத்தை தமிழக கிராமம் முழுவதும் கொண்டுசென்றார்.

1956ம் வருட நிலவரப்படை, நாகர்கோவில் அரசு மருத்துவமனையில் 48 படுக்கை வசதிகளே இருந்தது. இந்த மருத்துவமனையை விரிவுபடுத்த லூர்தம்மாள் சைமன் காமராஜரிடம் வேண்டுகோள் வைத்தார். அவரின் வேண்டுகோளை ஏற்று, 1960ம்வருடம் 4.5 ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் அனைத்து வசதிகளும் கொண்ட, 140 படுக்கை வசதிகளுடன், புதிய மருத்துவமனைக்கான அடிக்கல் நாட்டப்பட்டது. இதனால் எண்ணற்ற ஏழைகள் பயனடைந்தார்கள். இன்று அது  தமிழகத்தின் தலைசிறந்த மருத்துவக்கல்லூரியாக வளர்ந்து நிற்கின்றது.

ஆனால், காமராஜர் புதிய மருத்துவமனைக்கு ஒப்புதல் அளித்ததை நாகர்கோவில் உள்ளூர் மருத்துவர்கள் விரும்பவில்லை. தனியார் மருத்துவர்கள் மற்றும் அவர்களது ஆதரவாளர்களால் லூர்தம்மாள் சைமன் அடுத்த தேர்தலில் தோற்கடிக்கப்பட்டார். அரசு மருத்துவமனையை செயல்படுத்தினால் உள்ளூர் காங்கிரஸ்காரர்கள் தனக்கு எதிராக செயல்படுவார்கள் என்பதும், தனக்கு அரசியல் எதிர்காலம் இருக்காது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தும் பொதுமக்களின் நலனுக்காக மட்டுமே செயல்பட்டார். இதுபோன்ற சுயநலமற்ற செயல்பாடுகளுக்கு உறுதியான ஆன்ம பலமும், நேர்மையும் வேண்டும்.

இரண்டாவது ஐந்தாண்டு திட்டத்தின் ஒருபகுதியாக, மணிமுத்தாறு, வைகை அணைத்திட்டங்கள், கிராமங்களுக்கான அடிப்படை மின்சார வசதிகள், அடிப்படை சுகாதாரம் என்று பல நலத்திட்டங்கள் தமிழகத்தில் காமராஜரால் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டன. மணிமுத்தாறு அணைக்கட்டு அமைச்சர் லூர்தம்மாள் சைமன் அவர்களால் துவக்கிவைக்கப்பட்டது.

ஐந்தாட்டுத்திட்டதின் ஒரு பகுதியாக மீனவர்களுக்கு விசைப்படகுகளும் நைலான் வலைகளும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. விசைப்படகுகள் தமிழகத்தின் தென்மேற்கு கடற்கரையின் பொருளாதாரத்தை நினைத்துப்பார்க்க முடியாத அளவிற்கு உயர்த்தியது. கன்னியாகுமரி மீனவர்கள் ஆழ்கடல் மீன்பிடிப்பில் ஒப்பற்றிருப்பதற்கு இதுவே அடித்தளம் அமைத்தது. பாரம்பரியத்தை இழக்காத புதிய தொழில்நுட்பத்தை வளர்த்தெடுப்பதிலேயே அவர் ஆர்வம் காட்டினார். [லூர்தம்மாள் சைமன் அவகளின் காலகட்டத்திற்குப் பிறகு, திமுக அரசால் இழுவைமடிகள் தமிழகத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.]

பெருந்தலைவர் கே. காமராஜர் அல்லது பி. கக்கன் என்று சொல்லும்போது, நமக்கு லூர்தம்மாள் சைமன் என்னும் பெயரும் ஞாபகத்திற்கு வரவேண்டும். ஆனால், அவரது பெயரை அவர் சார்ந்த மதம் மற்றும் ஜாதியை காரணம் காட்டி, அவரது பங்களிப்பை மறைப்பது எந்த விதத்திலும் நியாயமாகாது. இது ஒரு வரலாற்றுப்பிழையாகவே எதிர்காலத்தில் எஞ்சும்.

இந்த நூலில் பல நெகிழ்ச்சியான, லூர்தம்மாள் சைமன் அவர்களின் மனிதநேயம் மிக்க சம்பவங்களும் இதில் சொல்லப்படிருக்கின்றது. இந்த நூலில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் வேண்டுகோள்கள் அனைத்தும் காங்கிரஸ் கட்சி சார்பில் முன்னெடுத்துச் செல்லவேண்டியவை. ஆனால், இன்றைய காங்கிரஸ்காரர்களுக்கும் லூர்தம்மாள் சைமன் யாரென்று தெரியாமலிருப்பது வியப்பாக இருக்கின்றது. ‘காங்கிரசை காங்கிரசே அழிக்கும்’ என்பதற்கு இது ஒரு சிறந்த உதாரணம். இருப்பினும், விடாப்பிடியாக, இந்த வேண்டுகோள்களை மீனவர்களின் உரிமையாக எடுத்துக்கொண்டு தொடர்ந்து சாத்வீக வழியில் போராடும் நண்பர் பெர்லின் அவர்களுக்கு என்னுடைய அன்பும், பாராட்டுகளும். உங்கள் கனவு மெய்ப்படும் என்று நம்புவோம். வாழ்த்துகள்!!!

[“மாண்புமிகு லூர்தம்மாள் சைமன் நூற்றாண்டு – குப்பையில் போன கோப்புகள்” என்னும் புத்தகத்திற்கு எழுதிய அணிந்துரை]

சார்கள்

சார்கள் (சிறுகதை)

*

“திலீபு, இனியும் எனக்கு நடக்க முடியாலும்” மூச்சிரைக்க ஒவ்வொரு வார்த்தையாக பர்னாந்து சொன்னார். 

“ஒரு இன்கம் சர்ட்டிபிகேட் வாங்க இத்ற கஷ்டமா? அவன் அவனுக்க தோனியாசமும் காட்டிண்டு காலேஜுக்கு போயாச்சு. நான் கெடந்து சாவணும்” பர்னாந்திற்கு மூச்சு முட்டியது. நடக்க முடியவில்லை.

“கொறச்சு நேரம் இதில இரியுமி.” குழித்துறை கோர்ட்டிலிருந்து இடைவழியாக பஸ்டாப்புக்கு வரும் வழியிலிருந்த வயலோர தென்னைமர நிழலில் உடகார்ந்தார்கள். ஒவ்வொரு இருமலுக்கும் கபம் வெளிவந்தது. துப்பிக்கொண்டிருந்தார்.

“மருந்து இருக்குதா?”

“தின்னாச்சு. ஒரு நாளு ரெண்டுதான்.” சுவாசம் முட்டியது. வில்லேஜு ஆப்பீசர் எழுதி கையெழுத்திட்ட படிவத்தை கூர்ந்து நோக்கினார். 

“ஏன், மத்தவ, அந்த தாசில்சாறு இதில ஒப்பு தருதாளில்ல.”

“அது நாம அவளுக்கு வல்லதும் கொடுக்கணும்”

“நான் எனக்க கையிலிருந்த காசெல்லாம் அவளுக்கு நீட்டினேன். தூக்கி எறிஞ்சா” இருமல் சற்று அடங்கியிருந்தது.

“அந்த பேப்பற தருமி.” திலீப் அதை வாங்கி பார்த்தான். “இதில செவப்பு மசிவெச்சு ஏதோ எளுதியிருக்கு. நம்ம  படிச்சவன் வல்லதும் குண்டாமண்டித்தனம் காட்டிக்காணும்”

“ஒள்ளதுதான் பிள்ள. அவன் இந்த வில்லேஜாப்பீசறுக்கிட்ட செறிய தர்க்கமாம். இவனிட்ட பைசா கேட்டானாம். இவன் ஒரு நயா பைசா தரமாட்டேன்னு சொல்லியிருக்கு”

“பிச்சக்காறனுக்கு வல்லதும் கொடுத்து விடவேண்டியது. நாம இப்படி அலயவேண்டிய தேவயில்ல.”

“இனியும் இருந்தா பத்தாது. நாம நடக்கலாம். அவ காஞ்சாம்பொறத்தணும் எடம் கடருததுக்கொள்ள போயி பிடிச்சலாம். பைசா கொடுத்து சர்ட்டிபிகேட்டு வாங்கண்டாணு அவன் சொன்னான். அந்த பைசாச்சு மருந்துவாங்கி தின்னச்சொன்னான்.”

இருவரும் நடந்தார்கள். தாசில்தார் கையொப்பமிடாமல் தட்டிக்கழித்துக்கொண்டிருந்தார். காரணம் எதுவென்று தெரியவில்லை. மகனுக்கு இன்னும் ஒருவாரத்தில் இன்கம் சர்டிபிகேட் கல்லூரியில் கொடுத்தால்தான் பீஸ் கன்சஷன் கிடைக்கும். குழித்துறையில் வந்திருந்த தாசில்தார் காஞ்சாம்புறம் ரேஷன்கடையில் அவசர வேலையிருப்பதாக அங்கு வரச்சொல்லியிருந்தாள்.

“நீங்க இந்த ரோகத்துக்கு ஆஸ்பத்திரியில போகவேண்டியதுதானே”

“இல்ல பிள்ள, நான் போகாத ஆசுபத்திரியில்ல. சாரயத்த நிறுத்தி இருவது கொல்லம் ஆவுது. தீந்தபாடில்ல”

“நாட்டுவைச்சியர பாத்திருக்கலாம்”

“அது மட்டுந்தான் கொறவு. ஒரு தடவ ஒரு வைச்சியன பக்கப்போனேன்.” வெற்றிலை எச்சிலை துப்பிவிட்டு தொடர்ந்தார். “அப்பத்தான், வைச்சியன் வடிச்செடுத்த எண்ணைய குடிச்சத்தந்தான். இனியும் இந்த ரோகம் இருந்த எடம் தெரியாதெண்ணு சொன்னான். அப்பத்தான் எனக்கு உயிரு வந்தது.”

“அது எந்த எண்ண? வெளி மார்க்கட்டில கிட்டுமா?”

“அதுவா? நானும் வைச்சியருக்ககிட்ட கேட்டேன். எண்ண உருக்குத எடத்தில என்னய கூட்டிப்போயி காட்டினான்” சிறிது நேரம் பர்னாந்து பேசவில்லை. “ஒரு சாக்கு நெறய ஏதோ செடிவேரு மாதிரி இருந்தது. அதக்கொண்டு கொதிச்சித எண்ணயில கொண்டு தட்டினான்.”

“வேரு தானா?”

“வேரா? நான் அவிடத்தான் சர்த்திச்சு தொளிச்சு போட்டேன். எரப்பாம்பு”

“எரப்பாம்பா?”

“ஓம் பிள்ள, எரப்பாம்பு. வெளியில் சாக்கு நெறய பொங்கிளி தள்ளி, மெணஞ்சிண்டு கெடந்தது. அத எண்ணியில வதக்கி, அரிச்செடுத்து குப்பியில பிடிச்செடுத்தான்”

“ரோகம் தீந்ததா?”

“பின்னல்லாம. எரப்பாம்புக்க ரோகம் தீந்தது. எனக்கு கூடிப்போச்சு” என்று சொன்னபோது மூச்சு முட்டியது. சிறிது நேரம் இருவரும் அம்மன் கோயில் மர நிழலில் நின்றார்கள்.

குழித்துறை பஸ் டாப் வந்து காஞ்சாம்புறம் செல்லும் பஸ்ஸில் ஏறினார்கள். பர்னாந்திற்கு உட்கார முடியவில்லை. வியர்த்துக்கொட்டியது. மூச்சு வானக்கும் மண்ணுக்கும் மேலும் கீழுமாக இழுத்தது. “இனியும் கொறச்சு தூரம்தான்” திலீப் ஆறுதல் சொன்னான். வண்டியில் இருந்தவர்கள் தங்கள் மூச்சை மெதுவாகவிட்டார்கள். அவர்களுக்கும் பரவுமென்ற சந்தேகம். “இதென்ன இளுப்பு. வல்லதும் ஆசுபத்திரியில எறக்கி விடடே”  வண்டியிலிருந்த ஒரு பயில்வான் பக்கிறி சொன்னான்.

“லேய், வாயணும் ஒண்ணும் வேண்டாத இரியில அவிட. நிங்கம்மைக்க வண்டி. நிக்க நொய்ய எடுத்துக்களயுவேன், சும்மா இருந்துக்கோ. இனி இந்த வண்டியில ஒரு மூச்சு மட்டுந்தான் கேக்கணும். ரெண்டாமத்த மூச்சுச்சத்தம் எனக்கு கேட்டா, அந்த மூச்ச அடச்சுப்போடுவேன், அடச்சு.” திலீப் சத்தமிட்டுச்சொன்னான். வண்டி பயத்தில் பம்மிச்சென்றது. “ஆசுபத்திரியும் மயிரும். மத்தவள எங்க வீட்டில வந்து சைனுபோடச்சொல்லு, நாங்க ஆசுபத்திரியில போறோம்”. வண்டி தன் கடைசி மூச்சை காஞ்சாம்புறத்தில் நிறுத்தியது.

வண்டியிலிருந்து இறங்கி அவள் சொன்ன இடத்திற்கு நடந்தார்கள். பர்னாந்துக்கு மூச்சு முட்டியது. அவரால் இருமவும் முடியவில்லை. தீலீபின் தோளைப்பிடித்து நடந்தார். “நீங்க இங்க இரியுமி. நான் அவள பாத்திட்டு வாறேன்”

“இல்ல பிள்ள, நானும் வாறேன். நான் படுத பாட அவ பாக்கணும்”

ரேஷன் கடையில் கால்மேல் கால் போட்டு உட்கார்திருந்தாள். இருவரும் அவள் முன் சென்று நின்றார்கள். “ஏய் சயரோகம், வெளியில போ நில்லுடே. உயிர எடுக்காம.”

“மேடம், ஒரு சைனு தந்தா உங்கள எதுக்கு தொந்தரவு பண்ணப்போறோம்”

“நீ யாருடே. உங்க அண்ணனா ததேயூஸ்? அவனுக்க திமிருக்கு எனக்க கையிலிருந்து ஒண்ணும் கெடைக்காது. நீங்க வீட்டுக்கு போங்க”

“எனக்க பிரண்டு மேடம், நாங்க பஞ்சோரு பாவங்க. இதில போட்டிருக்க மாசம் 1000 ரூபாயும் எங்களுக்கு வருமானமா கிட்டாது. இந்த சர்ட்டிபிகேட்டு தருததில உங்களுக்கு என்ன பிரச்சன?”

“அவன் எங்க படிக்கான்?”

“செயின்ட் சேவியர் காலேஜ், திருநெல்வேலி.”

“வல்லிய காலேஜ். அங்க படிக்க இந்த சர்ட்டிபிகேட்டு ஒண்ணும் தேவயில்ல. அவிங்களுக்கு தெரியும். அங்க படிக்க எல்லாரும் உங்கள மாதிரியான ஆளுங்கதான். இந்த காலத்தில 1000 ரூபாவ வெச்சு ஜீவிக்க முடியுமா?”

“அப்போ நீங்க தரமாட்டீங்க?” என்று திலீப் கேட்டபோது பர்னாந்து சுவாசமுட்டலுடன் குந்தி உட்கார்ந்திருந்தார்.

“இல்ல, கனவிலும் நெனச்சு பாக்காதீங்க. வல்லதும் நோய பரப்பாம இங்கிருந்து போங்க. யோவ், அந்தப்பக்கமா போயி எச்சில் துப்பையா.”

இனியும் கெஞ்சி பலனில்லை. இருவரும் அடுத்த பஸ்சிலேறி வீட்டிற்கு வந்தார்கள். இந்த சர்ட்டிபிகேட் கிடைக்கவில்லையென்றால், வீட்டிற்கு திரும்பி வருதாக ததேயூஸ் சொல்லியிருந்தான். ஆனால், அடுத்த கடிதத்தில் ததேயூஸ் இனியும் இந்த சர்ட்டிபிகேட்டிற்கு அலயவேண்டாமென்று சொல்லிவிட்டான். நாட்கள் பிந்திவிட்டது. இனியும் கொடுத்தும் பலனில்லை. அவனுக்கு கல்விக்கட்டணத்திலும் ஹாஸ்டில் பீசிலும் சலுகைகள் அளிக்கப்பட்டதாகச் சொல்லியிருந்தான். 

சில நாட்களுக்குப்பிறகு, தாசில்தாரும் வில்லேஜ் ஆப்பீசரும் இடைப்பாடு ரேஷன் கடையில் வந்திருந்தார்கள். பர்னாந்து கட்டுமரம் கரையிலணைந்து வீட்டில் வந்தபோது, தீலீப் ஓடிவந்தான்.  “பெட்டெந்நு வருமி. மத்த ரெண்டுபேரும் நம்ம ரேசன் கடயில வந்திருக்கு”. 

“பிள்ள, ததேயூசு இந்த சர்ட்டிபிகேட்டு வேணாமெண்ணு சொன்னான். நமக்கு வேண்டாம் பிள்ள. இனியும் எதுக்கு அவனுவள கெஞ்சிக்கொண்டு.”

“அதுக்கில்ல, இது நம்ம உரிமையாக்கும். அவுங்க நமக்கு இத தந்தாவணும். நம்மளமாதிரி எத்ற பாவங்களுக்க வைத்தில அடிச்சிருப்பானுவ. நீங்க அந்த பேப்பற எனக்க கையில தந்தாமதி. மிச்சத்த நான் பாக்குதேன்”

இருவரும் இன்கம் சர்ட்டிபிகேட் படிவத்தை எடுத்துக்கொண்டு விரைந்து சென்றார்கள். ஆபீசர்கள் இருவரும் ரேஷன்கடையினுள் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். திலீப் அந்த படிவத்தை அவர்கள் முன்னால் தூக்கி வீசினான். “இந்த ஆளுவள தெரியுமா? இதில சைனு போடாத நீங்க ரெண்டெண்ணமும் வெளியில போவமுடியாது.” என்று சொல்லிக்கொண்டு வெளியில் வந்து ரேசன்கடை கதவை மூடினான். “ஏய், கதவத்திற” தாசில்தார் சத்தமிட்டாள்.

“ஆத்தியம் சைனப்போடுங்கடே.” என்று திலீப் சொல்லிக்கொண்டு, “எதுக்கும் நீங்க அந்த பக்கெட்டில, அன்னா கெடக்குத சாணாங்கிய கலக்குமி. இந்த ஊப்பிசாறுமார சும்மாவிடப்பணி. இண்ணு இவளுக்கு சாணாங்கி குளியல்தான்.” என்று பர்னாந்திடம் சார்கள் கேட்கும்படியாக சத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு, பர்னாந்தையும் அழைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான்.

ரேஷன்கடையின் உள்ளிருந்து “சார், சார், கதவத்தெறங்க, சார். சைன் போட்டாச்சு, சார்” என்று அவர்கள் இருவரும் வாழ்நாளில் வாங்கிய சார்கள் அனைத்தும் வாய்வழியாக தொடர்ந்து வெளிவந்துகொண்டிருந்தது.

*

எரப்பாம்பு – மண்புழு