இளம் இந்தியா தன் கூழாங்கல்லை வீசுகிறது – சி. எப். ஆன்ரூஸ்

இந்தியாவின் சமூக சீர்திருத்தங்களின் தற்போதைய நிலையை யோசிக்கும்போது, ஒரு பழைய பைபிள் கதை அடிக்கடி என் நினைவுக்கு வருகிறது. கோலியாத்தை எதிர்த்துப் போரிடுவதற்கு தாவீது எவ்வாறு புறப்பட்டார் என்று பைபிளின் ஆரம்ப புத்தகம் ஒன்றில் கூறப்பட்டுள்ளது. யுத்தத்திற்கு முன்பு, சவுல் தான் பயன்படுத்திய கனமான கவசத்தை அணிவதற்கு தாவீதை வற்புறுத்தினார். தாவீது முதலில் அதைப் அணிய முயன்றாலும், மிகவும் அசௌகரியமாக உணர்ந்தார். பின்னர், அந்த கவசத்தைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, ஓடைக்குச் சென்று சில மென்மையான கற்களை எடுத்துக்கொண்டு, தன் கவணைப் பயன்படுத்தி அந்த பெரிய ராட்சதனைக் கொன்றார்.

இது, இந்திய விவகாரங்களில் ஒரு உவமையாக எனக்கு எப்போதும் தோன்றுகிறது. இந்தியாவின் சமூக சீர்திருத்தத்தில் மிகுந்த ஆர்வம்கொண்ட, இந்தியாவை ஆளும் மேற்கத்திய சக்திகள், பயனுள்ளதென நிரூபணமான தங்கள் சக்திவாய்ந்த வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்தி, கிழக்கத்திய நாடுகளின் சமூக அமைப்புகளில் ஆழமாக வேரூன்றிய பழமையான தீமைகளுக்கு எதிராக போராடுவதற்காக இந்திய இளைஞர்களின் ஆதரவைப் பெறுவதற்கு தொடர்ச்சியாக முயன்றன. படித்த இந்தியர்கள் இந்த வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்த மீண்டும் மீண்டும் முயன்றனர். ஆனால், சமீபகாலங்களில் மகாத்மா காந்தியின் தலைமையில், இளம் இந்தியா மேற்கு நாடுகளுடன் ஒத்துழைக்காமல், தாவீதைப்போல் கிளர்ச்சி செய்ய ஆரம்பித்திருக்கிறது. மேற்கத்திய வழிமுறைகளுக்கு எதிரான இந்த எதிர்வினையில், இந்தியாவின் பழைய சமூக தீமைகளை கையாள்வதற்கு அதன் சொந்த விசித்திரமான வழிகளில் அது திரும்பியுள்ளது. சீனா மற்றும் இந்தியாவின் விவகாரங்களில் இதுவே தற்போதைய அம்சமாகும். கிழக்கில் தேசியவாதத்தின் எழுச்சி என்று சில நேரங்களில் இதை நாம் கருதினாலும், மேற்கின் துணையின்றி நம் சுய வழியில் காரியங்களைச் செய்வதற்கான ஒரு முயற்சி என்றே கருதவேண்டும்.

இந்த ஆய்வறிக்கையை எனது சொந்த அனுபவத்திலிருந்து விளக்க விரும்புகிறேன். நான் மகாத்மா காந்தியின் சீடர்களுடன் நெருக்கமாகப் பழகியதன் காரணமாக, நான் சொல்லப்போகும் அனைத்தும் என் கண்களால் நான் கண்டவற்றின் அடிப்படையிலானது.

வைக்கம் போராட்டம் என்று அழைக்கப்படும், தென்னிந்தியாவின் “தீண்டாமைக்கு” எதிரான தார்மீக போராட்டத்தை முதலில் விளக்குகிறேன். மிக அதிக எண்ணிக்கையிலான ஏழ்மையான மக்கள், குறிப்பாக தென்னிந்தியாவில், பறையர்கள் என்றும் தீண்டத்தகாதவர்கள் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் தொடுவது கூட  உயர்சாதி மக்களால் தீட்டாக கருதப்படுகிறது.

திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தின் காயல்களுக்கு நடுவில் வைக்கம் கிராமம் இருக்கிறது. நிலப்பரப்பைச் சுற்றியிருக்கும் பல கால்வாய்களின் வழியாக கடல் அலைகள் உள்ளே நுழைகிறது. அதுபோல், ஒரேயொரு நெடுஞ்சாலை மட்டுமே வைக்கம் வழியாகச் செல்கிறது. இந்த சாலை இல்லையென்றால், வேறு பகுதிகளுக்குச் செல்வதற்கு வயல் வரப்புகளையும் நீர்நிலைகளையும் தாண்டித்தான் செல்லவேண்டும். எனவே, இந்த நெடுஞ்சாலை மிகவும் முக்கியமானது. ஆனால் இது வைக்கம் கோயிலுக்கு அருகிலிருக்கும்  உயர்ஜாதி பிராமண குடியிருப்பு வழியாகச் செல்வதால், பறையர் இன மக்களால் தங்களுக்கு தீட்டுப்படும் என்பதால், பல நூறு ஆண்டுகளாக பிராமணர்கள் அந்த சாலைவழியாகச் செல்வதற்கு  பறையர் இன மக்களை அனுமதிக்கவில்லை. எனவே, இந்தச் சாலையை உயர்ஜாதியினர் மட்டுமே பயன்படுத்தினர். அதற்கு சட்டத்தின் அனுமதியையும் பெற்றிருந்தனர். இந்த சமூக அநீதியை துரதிர்ஷ்டவசமாக இந்த நாட்டின் சட்டம் உள்ளடக்கியிருக்கிறது.

காந்தியின் இளம் சீடர்கள் இதை ஒரு சோதனைக் களமாகக்கொண்டு, இந்த சாலையை அனைத்து இன மக்களும் பயன்படுத்துவதற்கு முயற்சிகளை மேற்கொண்டார்கள். மகாத்மா காந்தியின் இயக்கத்தின் வலிமையைக் காட்டும் இந்த கதையின் சுவாரஸ்யமான விஷயம் இதுதான்: இந்த போராட்டத்தின் யோசனையைத் தோற்றுவித்த இளம் தலைவர், திருவிதாங்கூரில் உள்ள பண்டைய சிரியன் சபையைச் சேர்ந்த ஒரு கிறிஸ்தவர் – ஜார்ஜ் ஜோசப் என்ற இளம் பேரறிஞர். அவர் காந்தியின் தீவிர சீடர், மட்டுமன்றிதிருவிதாங்கூரில் ஒரு முக்கிய தேசபக்தி கொண்ட தொழிலாளி. போராட்டம் தொடங்கிய நேரத்தில் மகாத்மா காந்தி ஏறக்குறைய உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தார், பம்பாய்க்கு அருகிலுள்ள கடலோரப் பகுதியில் நான் அவருடன் இருந்தேன். அங்கு அவர் மிகுந்த பலவீனப்பட்டு கிடந்தார். ஜார்ஜ் ஜோசப் காந்தியை சந்திக்க வந்தது எனக்கு ஞாபகமிருக்கிறது. எப்படியிருந்தாலும், காந்தியின் படுக்கையறையிலிருந்து முழு செயல் திட்டமும் வரைபடமாக்கப்பட்டு, போராட்டம் தொடங்கியது.

மகாத்மா காந்தியின் சீடர்கள், தாங்கள் ஆதரிக்கும் “தீண்டத்தகாத” நண்பர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு பிராமணர்களின் குடியிருப்புப் பகுதியில் நுழைந்தனர். அவர்கள் உடனடியாக தாக்கப்பட்டனர். ஒருவர் பலத்த காயமடைந்தார். திருவாங்கூர் மாநில காவல்துறையினர் ஜார்ஜ் ஜோசப் மற்றும் அவரது ஆதரவாளர்களை அத்துமீறலை ஊக்குவித்ததற்காக கைது செய்தனர். அவர்களுக்கு ஒருவருடம் வரை சிறைத்தண்டனை வழங்கப்பட்டது. கைது செய்யப்பட்டவர்களின் இடத்தை நிரப்புவதற்காக நாட்டின் பல இடங்களிலிருந்தும் தன்னார்வலர்கள்  ஒரே நேரத்தில் அணிதிரண்டனர். அதன்பிறகு, யாரையும் கைது செய்யப்படக்கூடாது என்று அரசாங்கம் உத்தரவிட்டது. காந்தியின் ஆதரவாளர்கள் சாலையில் நுழைவதை காவல்துறையினர் பலத்துடன் தடுத்தார்கள். அவர்கள் சாலையின் குறுக்கே தடுப்புவேலி ஒன்றை உருவாக்கினார்கள். அப்போது காந்தியின் சீடர்கள் அவரது அறிவுரையைக் கேட்டார்கள். காவல்துறை வழிவிடும் வரை, காவல்துறை  அமைத்த தடுப்புவேலிக்கு எதிரே நிற்குமாறு அவர் தனது ஆதரவாளர்களிடம் கூறினார். அவர்கள் கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்யும் மனப்பான்மையுடன் அந்த போராட்டத்தை தங்களின் புனிதமான மதக் கடமையாகக் கருதினார்கள். காந்தியின் இளம் சீடர்கள் கிராமத்திற்கு அருகில் ஆஸ்ரமம் ஒன்றை அமைத்து, அனைத்தையும் மத அடிப்படையில் ஏற்பாடு செய்ததுடன், ஒவ்வொரு நாளையும் பிரார்த்தனையுடன் ஆரம்பித்து முடித்தனர். போராட்டத்தில் எந்த விதத்திலும் வன்முறைக்கு இடங்கொடுக்காமல், அவர்கள் இறைபாடலை பாடிக்கொண்டு தடுப்புவேலிவரை சென்றார்கள். எவ்வளவு காலம் நீட்டிக்கமுடியுமோ, அதுவரை போராட்டதை தொடர்ந்து நடத்த மகாத்மா காந்தி அவர்களை வலியுறுத்தினார். அனைத்து ஏற்பாடுகளும் அவருக்கு மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. செயலற்றிருக்கும் எதிர்ப்பாளர்களை ஊக்குவிக்கவும் அவர்களுக்கு உதவிசெய்வதற்கும், நடப்பவற்றை அவருக்கு தெரியப்படுத்தவும், காந்தி என்னை அங்கு அனுப்பினார். பின்வருபவற்றை நான் என் கண்களால் கண்டேன்.

அந்த இடம் மிகவும் தட்டையான தாழ்வான பகுதி. அந்த இடத்தை அடைய, நான் பல படகுகள் மாறி,நீர்வழிகளைக் கடக்கவேண்டியிருந்தது. அனைத்து இடங்களிலும் தென்னை மரங்கள் ஆடம்பரமாக வளர்ந்திருந்தன. அது தென்னை மரங்களின் நிலம். அவை தண்ணீரில் பிரதிபலித்தது. காந்தியின் சீடர்களின் ஆஸ்ரமம் தென்னை ஓலையால் அடர்த்தியாக வேயப்பட்டிருந்தது. ஆஸ்ரமத்தில் அதிகாலை நான்குமணிக்கு பிராத்தனை துவங்கியது. அதிகாலையில் அவர்கள் தங்கள் அரிசி உணவை விரைவாக சமைத்தார்கள். ஐந்து மணிக்குப் பிறகு, தன்னார்வலர்கள் தடுப்புவேலியை நோக்கி ஊர்வலமாகச் சென்றார்கள். கிராமத்தின் மத்தியப் பகுதிக்குச் செல்வதற்கு, தென்னைமரங்களுக்கு இடையினூடாக, கொடூரமான குறுகிய பாதைகள் இருந்தன. சத்தியாகிரகிகள் கடந்து செல்வதைக்காண கிராம மக்கள் ஒவ்வொரு நாளும் சாலையோரத்தில் வரிசையாக நின்றார்கள். அவர்கள் வெள்ளியாடை உடுத்தி இறைதுதிப்பாடலை பாடிக்கொண்டு தடுப்புவேலி நோக்கிச் சென்றார்கள். அவர்கள் பிரார்த்தனை மனநிலையில், பறையர்களுடன் தடுப்புவேலியருகே நின்றனர். மகாத்மா காந்தியின் கதர் இயக்கத்தின் அடையாளமாக ஒருவர் ராட்டைச் சக்கரத்தில் அமர்ந்து முழு நேரமும் அமைதியாக ராட்டையை சுற்றிக்கொண்டிருந்தார்.

கிராமவாசிகள் காந்தியின் போராட்டக்காரர்கள் மீது மிகுந்த அனுதாபம் கொண்டிருந்தார்கள். நான் அங்கிருக்கும்போது பிராமணர்களுடன் பலமுறை கலந்து பேசினேன். அவர்கள் நிலையற்றிருந்ததை காணமுடிந்தது. ஆனாலும் அவர்கள் தாங்கள் அனுபவிக்கும் நீண்டகால சலுகையை விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராக இல்லை. நற்பண்புகளின் மீதான நம்பிக்கையைவிடவும், பழமைவாதத்தின் மீது அவர்கள் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

தன்னார்வலர்களின் வெவ்வேறு குழுக்கள் ஆறு மணி நேரம் இடைவெளி இல்லாமல் தடுப்புவேலியில் நின்றார்கள. ஒவ்வொரு குழுவும் நண்பகலில் மீண்டு இன்னொரு குழு அவர்களிடத்தில் வந்தது. மாலை ஆறு மணிக்கு அன்றைய நாள் போராட்டம் முடிவுற்றது. பின்னர் தொண்டர்கள் தங்கள் மாலை நேரத்து கடவுள் வாழ்த்துப் பாடலைப் பாடி திரும்பிச் சென்றனர். முழு ஆசிரமமும், அரிசி சாதம் சாப்பிட்ட பிறகு, எட்டு முதல் ஒன்பது மணிக்கு இடைப்பட்ட நேரத்தில் ஓய்வெடுக்கச்சென்றது.

தென்மேற்கு பருவமழையின் போது உச்சகட்ட நிகழ்வு நடந்தது. அந்த நேரத்தில் கடல் மட்டத்திற்கு மிக அருகில் இருந்த பகுதிகள் வெள்ளத்தில் மூழ்கியது. இந்த போராட்டம் நடந்த வருடத்தில், வெள்ள நீர் தடுப்புவேலியில் நின்றவர்களின் இடுப்பு வரை சென்றது. வெள்ளப்பெருக்கின் போது தட்டையான படகுகளில் காவல்துறையினர் நிறுத்தப்பட்டனர். படகுகள் சாலையின் குறுக்கே நங்கூரமிடப்பட்டிருந்தது. அவற்றை கயிற்றால் கட்டி தூண்களில் இணைத்திருந்தார்கள். அவ்வாறு, காவலர்கள் தண்ணீரில் நனையாமல் கண்காணிப்பில் ஈடுபட்டார்கள். சிலநேரங்களில் தொண்டர்களில் தோள் அளவிற்கு தண்ணிர் இருந்தது. அவர்களின் சிரமத்தை கணக்கில்கொண்டு, தொண்டர்களின் போராட்ட நேரம் ஆறுமணியிலிருந்து மூன்று மணி நேரமாக குறைக்கப்பட்டது. வெள்ளப்பெருக்கு சமயத்தில் முகாமில் அதிக நோய் இருந்தது. முகாம் கிட்டத்தட்ட தண்ணீரில் மூழ்கியிருந்தது. ஒரு காலகட்டத்தில் தன்னார்வலர்களுக்கு ஏற்பட்ட துன்பங்கள் கடுமையாக இருந்தது. ஆனால், இந்த கொடிய நிலமையை தாங்கிக்கொண்ட துணிச்சலால், போராட்டக்காரர்களின் மீதான பொதுமக்களின் அனுதாபம் இயற்கையாகவே அதிகரித்தது.

அனேகமாக, மற்ற எதையும்விட, இந்த துணிச்சல்தான் பிராமணர்களின் எதிர்ப்பை உடைத்தது. முடிவில், சுமார் ஒரு வருடம் மற்றும் நான்கு மாதங்களுக்குப் பிறகு, போராட்டம் முடிவடைந்து, சாலை திறக்கப்பட்டது. பிராமணர்கள் புதிய நிபந்தனைகளை ஏற்றுக்கொண்டு, பறையர்களை கோயில் மற்றும் பிராமண வாழ்விடப்பகுதிகள் வழியாக நடக்க அனுமதித்தனர். “அவர்களின் வேண்டுதலை நாங்கள் இனியும் எதிர்க்கமுடியாது. நாங்கள் அவர்களை ஏற்றுக்கொள்ள தயாராக இருக்கிறோம்” என்று அவர்கள் [பிராமணர்கள்] சொன்னார்கள்.

மேற்குலகின் ஆயுதங்களைப் போலல்லாமல், தனது சொந்த சமூகப் பிரச்சினைகளைக் கையாள்வதற்காக இந்தியாவின் இந்த சுதேச ஆயுதங்கள் எப்படி செயல்படுகிறது என்பதை இந்த விளக்கத்திலிருந்து எளிதாகக் காணலாம். இந்த வைக்கம் போராட்டம் வாயிலாக, பறையர்களுக்கு ஒரே ஒரு நெடுஞ்சாலையைத் திறப்பதை, அல்லது இதுபோன்ற பல சாலைகளைப் பயன்படுத்துவதற்கான மனித உரிமையை வென்றெடுப்பதைவிட, ஒட்டுமொத்த தென்னிந்தியாவின் பழமைவாத சமூகங்களின் பார்வையிலும் முழுமையான மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. இதுவே இந்த போராட்டத்தின் வெற்றியின் மகுடமாக இருக்கும். ஐந்து கோடிக்கும் அதிகமான இந்த ஏழை “தீண்டத்தகாத” மக்கள் இருக்கும் நாட்டில், இதன் பொருளை அரிதாகவே மிகைப்படுத்த முடியும். பல நூற்றாண்டுகளாக, ஆழமாக வேரூன்றிய இந்த தீமை வெல்லப்படாமல் நடந்து வருகிறது. இப்போது இந்த தீமை அதன் உயிர் சக்தியை அழித்து பூமியிலிருந்து முழுமையாக அகற்றப்படும் என்று தோன்றுகிறது.

[Young India Throws Its Pebble, C.F. Andrews, The Survey, March 1, 1929]

கணவாய் மீன்கள்

*கணவாய் மீன்கள்*

மத்திய கடல்வள ஆய்வு நிறுவனம் (Central Marine Fisheries Research Institute) சமீபத்தில் கடலில் செயற்கையான வெளிச்சத்தைக்கொண்டு மீன்பிடிப்பது குறித்து ஒரு ஆய்வை வெளியிட்டிருக்கின்றது. இந்திய எல்லைக்கு உட்பட்ட கடல்பரப்பில், 13°N/71°E, 11°N/72°E and 10°N/71°E  பகுதிகளில், ஒரு சதுர கிலோமீட்டருக்கு 4.2 முதல் 92.8 டன் என்ற விகிதத்தில் மொத்தம் 25.2 லட்சம் டன் கணவாய் மீன்கள் இருப்பதாக தெரிவித்திருக்கின்றது.

அதுபோல், வருடத்திற்கு 6.3 லட்சம் டன் கணவாய்மீன்களை இந்த பகுதிகளிலிருந்து பிடிக்கமுடியுமென்றும், இந்த பகுதிகளுக்கு கொச்சி, மங்கலாபுரம் மற்றும் கோவா துறைமுகளை தங்குதளமாகக்கொண்டு அந்தந்த மாநிலங்கள் கணவாய் மீன்களை பிடிப்பதற்கு உரிய ஏற்பாடுகளை செய்யவேண்டுமென்றும் இந்த ஆய்வு சொல்கின்றது.

முக்கியமாக, செயற்கை விளக்கொளியை பயன்படுத்தி, கணவாய்மீன் பிடிப்பதை இந்த ஆய்வுகட்டுரை ஊக்கப்படுத்துகின்றது. ஆனால், செயற்கை விளக்கொளியை பயன்படுத்துவதால் ஏற்படும் கடலியல் சுற்றுச்சூழல்கேடு குறித்து எந்தவிதமான விரிவான தகவலும் இதில் சொல்லப்படவில்லை என்பதால், இந்த ஆய்வு முழுமையானதல்ல என்று நம்பலாம். எனவே, செயற்கையான விளக்கொளியை பயன்படுத்துவதானால் ஏற்படும் சூழியல் பாதிப்பு குறித்த விரிவான ஆய்வை   CMFRI மேற்கொள்ளவேண்டும். அதுபோல், மேற்சொன்ன புள்ளிகளில் கணவாய் மீன்கள் இருப்பதை மீனவர்கள் உறுதிப்படுத்தலாம். 

இந்த ஆய்வு, செயற்கை விளக்கொளியில் மீன்பிடிப்பதை ஊக்கப்படுத்தினாலும்கூட, சில முக்கியமான பரிந்துரைகளையும் சொல்லியிருக்கின்றது.

  1. 12 நாட்டிகல் மைல்களுக்குள் செயற்கை விளக்கொளியை பயன்படுத்துவதை அனுமதிக்கக்கூடாது.
  2. இழுவை மடிகளில் விளக்கொளியை பயன்படுத்தக்கூடாது.
  3. மீன் திரட்டு சாதனங்களில் (drifting Fish Aggregating Devices, DFAD) விளக்குகள் பயன்படுத்தக்கூடாது.
  4. 12 நாட்டிகல் மைல்களுக்கு வெளியில் சில கட்டுப்பாடுகளுடன்   செயற்கை  விளக்கொளியை பயன்படுத்தலாம். முக்கியமாக, 45மிமீ அதிகமான கண்ணிகள் கொண்ட வலைகளை தவிர்க்கவேண்டும். 25கிவாட்டிற்கு அதிகமான விளக்குகளை பயன்படுத்தக்கூடாது. நீருக்கடியில் விளக்கொளியை பயன்படுத்தக்கூடாது.
  5. விளக்கொளியில் மீன்பிடிப்பதை தீவிரமாக கண்காணிக்கவேண்டும்.
  6. ஏப்ரல் மற்றும் மே மாதங்களில் விளக்கொளி பயன்படுத்துவதை தடைசெய்யவேண்டும்.

ஆனால் இதில் முக்கியமாக கவனிக்கவேண்டியது என்னவென்றால், விளக்கொளி பயன்படுத்தி மீன்பிடிப்பதற்கான வரைமுறைகளோ, சட்டதிட்டங்களோ எதுவும் இந்திய மற்றும் மாநில அரசுகளிடம் இதுவரை கிடையாது. கடல்சார்ந்த சட்டதிட்டங்கங்கள், வரைமுறைகள், தொழில்நுட்பங்கள் அனைத்திலும் இந்தியாக ஏழ்மையாகவே இன்னும் இருக்கின்றது. விளக்கொளியில் மீன்பிடிப்பதை கண்காணிக்கும் அமைப்புகள் எதுவும் இந்தியாவில் இல்லை. எனவே, குறிப்பிட்ட மீன்வகைகளை பிடிப்பதை கட்டுப்படுத்துவதுவதும், விளக்கொளிக்கான கட்டுப்பாடுகளை மேற்கொள்வதும் இயலாதகாரியம்.

செயற்கை விளக்கொளியை பயன்படுத்தி மீன்களை அதிகப்படியாக அறுவடைசெய்யமுடிந்தாலும்கூட, இதனால் கடல் சூழியலுக்கு பெரும்பாதிப்பு என்று ஆய்வுகள் சொல்கின்றன. 

செயற்கை விளக்கொளியை பயன்படுத்துவதால்:

  1. மீன்களின் பழக்கவழக்கங்களில் மாற்றம் ஏற்படும்.
  2. இனப்பெருக்கத்தில் மாற்றம் ஏற்படும்.
  3. பவளப்பாறைகளுக்கு மிகுந்த சேதத்தை உருவாக்கும்.
  4. மடிவலைகள் கொண்டு மீன்களை மொத்தமாக பிடிப்பதனால், மீன்குஞ்சுகள் அதிகமாக பிடிக்கப்பட்டு, மீன்வளம் வெகுவாக குறையும்.
  5. கணவாய் மீனிற்கென்று தனியான விளக்கொளி எதுவுமில்லை. விளக்கொளியில் அனைத்து மீன்வகைகளும் கூட்டம் சேரும். அதிகப்படியான மீன்களை ஒட்டுமொத்தமாக அள்ளியெடுப்பதால் மீன்வளம் வெகுவாக குறையும்.

நம்முடைய பாரம்பரிய விசைப்படகு மீனவர்கள் முக்கியமாக சூரை, கேரை, சுறா, இறால் மற்றும் கணவாய் மீன்களை பிடிப்பதில் அதிக ஆர்வம் காட்டுகின்றார்கள். அதுபோல், கணவாய் மீன்பிடிப்பதற்கான தொழில்நுட்பம் நம்முடைய மீனவர்களிடம் இருக்கின்றது. பலநாடுகள் கணவாய் மீன்பிடிப்பதற்காக பேலாஜிக் (Pelagic) என்னும் இழுவை வலைகளை பயன்படுத்துகின்றன. இந்த தொழில்நுட்பம் நீண்டகாலமாக நமது மீனவர்களிடம் இருக்கின்றது. 

இன்னொரு தொழில்நுட்பம், கடலில் விளக்கொளியில் மீன்பிடிப்பது. இரவு நேரங்களில் கணவாய் மற்றும் “கண்ணன் கொழுவாளை” மீன்களை பிடிப்பதற்காக மண்ணெண்ணை விளக்குகளை கட்டுமர மீனவர்கள், என்னுடைய அப்பா உட்பட, பலர் பயன்படுத்துவார்கள். நம்முடைய விசைப்படகு மீனவர்கள் மின்சார விளக்குகளை பயன்படுத்துவார்கள். ஆனால், இந்தியாவில் விளக்கொளியில் மீன்பிடிப்பதற்கு தடையிருக்கின்றது. பலநாடுகள் அண்மைக்கடல் பகுதியில் விளக்கொளியில் மீன்பிடிப்பதை தடைசெய்திருக்கின்றது. ஆனால், கோவா போன்ற ஒருசில மாநிலங்கள் விளக்கொளியில் மீன்பிடிப்பதை அனுமதிக்கவும் செய்கின்றது. 

அதுபோல், நம்முடைய மீனவர்கள் கணவாய் மீன்வளத்தை பெருக்குவதற்காக ஓலை/தென்னைமட்டைகளைக் கொண்டு இயற்கையான புதர்களை உருவாக்கி, கணவாய் மீன்களை பெருமளவில் பிடிக்கின்றார்கள். இது அரசிற்கு தெரிந்திருக்குமா என்பது தெளிவில்லை. இது போன்ற சுற்றுச்சூழலுக்கு சீர்கேடில்லாத மீன்பிடிமுறைகளே நமக்கு தேவையானது.

நமது மீனவர்களிடம் கணவாய்மீன் பிடிப்பதற்கான தொழில்நுட்பம் இல்லையென்பதனால், மீன்வள ஆய்வறிக்கையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் கணவாய்மீன்களை பிடிப்பதற்காக வெளிநாட்டு கப்பல்களை நமது கடல்பகுதியில் அனுமதிப்பதற்கான விவாதங்களும் நடக்கின்றது. இது முட்டாள்தனமானதும், அப்பட்டமாக நமது வளத்தை வெளிநாட்டுக்கு தாரைவார்ப்பதுமாகும். ஏற்கெனவே வெளிநாட்டுகப்பல்கள் நமது கடல்பரப்பில் LoP(Letter of Permit) முறையில் மீன்பிடிப்பதற்கு தடையிருக்கின்றது. இதை நிரந்தர சட்டமாக்கவேண்டுமென்பது மீனவர்களின் நீண்டநாள் கோரிக்கையாகவும் இருக்கின்றது.

கணவாய்மீன் பிடிப்பதற்காக நம்மிடம் இல்லாத தொழில்நுட்பமாக சொல்லப்படுவது, பேலாஜிக் வலை, ஸ்குயிட் ஜிக்கிங் மற்றும் விளக்கொளியில் மீன்பிடிப்பது. இவற்றை பயன்படுத்தி நமது மீனவர்களே மீன்பிடிக்கும்போது, இந்த தொழில்நுட்பம் நம்மிடம் இல்லயென்பதால் வெளிநாட்டிற்கு மீன்பிடிக்க அனுமதிப்பது, நம்முடைய மீனவர்களை முட்டாள்களாக்கி, வியாபார இடைத்தரகர்களின் லாபத்திற்காகு உதவுவது மட்டுமே. 

கணவாய்மீன்கள் மிகக்குறைவான ஆயுட்காலம் கொண்டவை. அவை அதிகபட்சம் இரண்டுவருடங்கள் மட்டுமே உயிர்வாழும். அதுபோல், கணவாய்மீன்கள் கடல்சீதோஷணத்திற்கு தங்களை மிக எளிதாக தங்களை தவமைத்துக்கொள்பவை. எனவே, கடல்வெப்பநிலை உயர்வு கணவாய்மீன்களுக்கு சாதகனாதாக இருக்கின்றது. இதன்காரணமாக கணவாய்மீன்கள் ஒவ்வொருவருடம், கடல்வெப்பநிலை உயர உயர, அதிகரித்துக்கொண்டேயிருக்கின்றது. எனவே, கணவாய்மீன்களை கூடுமானவரை அறுவடைசெய்வதே நல்லது. அதற்காக, வெளிநாடுகளை நம்பியிருப்பதென்பது எந்த விதத்திலும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியதல்ல. 

நம்முடைய மீனவர்களுக்கு அதன் கட்டமைப்புகளை உருவாக்கவேண்டும். விருப்பமான மீனவர்களின் விசைபப்டகுகளை கணவாய்மீன் பிடிப்பதற்கானமுறையில் மறுவடிவமைப்புசெய்ய அரசு உதவவேண்டும். பொருளாதார ரீதியாக பின்தங்கிய மீனவர்களுக்கு விசைப்படகுகளை ஒருசில விதிமுறைகளுடன் மானியவிலையில் அரசியல் உள்ளீடற்ற முறையில் கொடுக்கலாம். இது அன்னிய நாட்டுகப்பல்கள் நமது கடல்வளத்தை சுரண்டுவதை தடுக்கும். மீனவர்களின் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கும் உறுதுணையாக இருக்கும்.

தற்போது கணவாய்மீன்களை விளக்கொளியை பயன்படுத்தி அதிக அளவில் அறுவடை செய்யும் ஜப்பான், நார்வே, கொரியா மற்றும் ஸ்பெயின் விளக்கொளியில் மீன்பிடிப்பதற்கு பல கட்டுப்பாடுகள் இருக்கின்றது. டுகளஆனால், இந்தியாவில் அதுபோல் எந்தவிதமான கட்டுப்பாடுகளும் இதுவரை இல்லை. எனவே, நமது கடற்பரப்பில் கணவாய்மீன் பிடிக்கவரும் வெளிநாட்டுகப்பல்கள் நமது வளங்களை, சுற்றுச்சூழல்கேடுகளை ஒருபொருட்டாக மதிக்காமல் வாரிச்செல்லும். இது திருப்பியெடுக்கமுடியாத சூழல்கேட்டிற்கே இட்டுச்செல்லும்.

கணவாய்மீன்கள் குறித்த ஆய்வுகள் 2016 நடந்திருக்கின்றது. அதுபோல், ஜனவரி 13, 2017ம் நாள் வெளியிடப்பட்டிருக்கின்றது. கணவாய்மீன்களின் ஆயுட்காலம் 2 வருடங்கள் என்று கொண்டாலும் 2019 ஜனவரி மாதத்துடன் அந்த இடங்களிலிருந்த கணவாய்மீன்கள் முதிர்ச்சியடைந்திருக்கும். கடல் நீரோட்டத்தில் அவை இடம்பெயராமல் அதே இடத்தில்தான் நிலைகொண்டிருக்கின்றதா? கடல்நீரோட்டம் இந்த கணவாய் பெருமடையை இடம்மாற்றி கொண்டுசெல்லவில்லையா? புதிய இடங்கள் குறித்த ஆய்வுகள் இன்னும் மேற்கொள்ளப்படவில்லையா? 

மீனவர்களுக்கு இந்த ஆய்வு குறித்த செய்திகள், இரண்டுவருடங்களுக்குப்பிறகு இப்போதுதான் தெரியப்படுத்தியிருக்கின்றார்கள். இதுவரை அந்த இடங்களிலிருந்து கணவாய்மீன்களை வேறுயாரேனும் பிடிக்கவில்லையா? இந்திய கடல்வள ஆய்வுநிறுவனத்தின் 2016-17ற்கான ஆண்டு அறிக்கையில் இந்த பெருவாரியான கணவாய்மீன்கள் குறித்த எந்த தகவலும் இல்லையே, ஏன்? மீனவர்களின் எதிர்ப்பையும் பொருட்படுத்தாமல் பெருமுதலாளிகளின் லாபத்திற்காக மத்திய அமைச்சரவையினால் ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டிருக்கும்  கடற்கரை ஒழுங்குமுறை மண்டலம் அறிவிப்பாணை 2018லிருந்து மீனவர்களின் பார்வையை திசைதிருப்பவா? 

கணவாய்மீன்கள் இருக்கும் ஜிபிஎஸ் புள்ளிகள் இன்னும் மீனவர்களுக்கு உரியமுறையில் கொடுக்கப்படவுமில்லை, அவர்களை அந்த இடங்களுக்குச்சென்று மீன்பிடிக்க அரசு இதுவரை அறிவுறுத்தமில்லை. எனவே, 13°N/71°E, 11°N/72°E and 10°N/71°E பகுதிகளில் உண்மையிலேயே கணவாய்மீன்கள் இருந்தால், அவற்றை நமது மீனவர்கள், அவர்களிடம் இருக்கும் தொழில்நுட்பத்தைகொண்டு ஒரு கணவாயையும் விடாமல் பிடித்தெடுக்கவேண்டும். அப்படியாவது இந்தியாவின் அந்நியசெலவாணியாவது பெருகட்டும்.

Reference:

  1. Fishing Using Lights: How should India handle this new development, K. Sunil Mohamed, CMFRI
  1. Fishing with Light: Ecological Consequences for Coastal Habitats, Ogunola Oluniyi Solomon, Onada Olawale Ahmed
  1. ANNUAL REPORT 2016 – 17, FISHERY SURVEY OF INDIA, Dept. of Animal Husbandry, Dairying & Fisheries, Mumbai Ministry of Agriculture & Farmers’ Welfare
  1. Attracting Fish with Light, M. Ben-Yami, Food and Agriculture Organization of the United Nations
  1. http://pib.nic.in/newsite/PrintRelease.aspx?relid=186875

கனிமப்புற்று

மணவாளக்குறிச்சியை மையமாகக்கொண்டு கடற்கரையில் கனிமமண் அகழ்வு கடந்த நூறுவருடங்களாக நடைபெற்றுவருகின்றது. ‘கனிம மணல் கடற்கரையில் இருப்பதால் மீனவர்களின் உடல்நலத்திற்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்திடுவதால், குறிப்பாக புற்றுநோய் தாக்கும் அபாயம் அதிகமாக இருப்பதால், அந்த கனிம மணலை கடற்கரையிலிருந்து முற்றிலுமாக அகற்றி, கடற்கரையிலிருந்து புற்றுநோயை முழுமையாக அகற்றி மீனவர்களின் வாழ்வில் ஒளியேற்றும் நோக்கத்துடன் இந்திய கனிமாவள நிறுவனம் கடற்கரையிலிருந்து கனிம மணலை தோண்டியெடுக்கும் வேலையை செய்துவருவதாக’ நக்கலாகச் சொல்லப்படுகின்றது.

ஆனாலும், கடந்த நூறு வருடங்களுக்கும் அதிகமாக புற்றுநோய் பலமடங்கு அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கின்றது. கடற்கரைகளில் புற்றுநோய் தாக்கம், பிறபகுதிகளை ஒப்பிடும்போது, சற்று அதிகம்.  பொதுமக்களின் எதிர்ப்பு காரணமாக மணவாளக்குறிச்சி மண்ணள்ளு நிலையம் அதன் சேவையை நிறுத்தியது. கடந்த 2018 ஏப்ரல் மாதம் மணவாளக்குறிச்சி சார்த்த இரண்டு இடங்களில் புதிதாக மண்ணகழ்வதற்கான சுற்றுச்சூழல் அனுமதியை இந்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் கொடுத்திருக்கின்றது. இந்த சுற்றுச்சூழலுக்கான ஆவணங்களை இலக்கிய நயத்துடன் படிக்கலாம்.

அதில் முக்கியமானது, மணவாளக்குறிச்சி கனிமவள நிறுவனம், அவர்கள் கடற்கரையில் தொடர்ச்சியாக செய்துவரும் மருத்துவ சேவையை சொல்லுமிடத்து, கடந்த 2004வருட சுனாமியின்போது, இலவச மருத்துவ சேவையை பெருமையுடன் சொல்கின்றார்கள். அதன்பிறகு இவர்களின் சேவை என்னவென்று தெரியவில்லை. [2002முதல் 2012வரை சுமார் 60லட்சம் கோடி ரூபாய் அளவிற்கு கனிமமணல் ஊழலும் நடந்திருக்கின்றது என்பது வேறுவிஷயம். இந்திய கனிமவள நிறுவனத்தின் கடந்தவருட வருவாய் துச்சமான 58கோடிகள்.] அதுபோல் கதிர்வீச்சு குறித்த உயர்கல்வி  ஆய்வு  ஆய்வறிக்கைகள் எதுவும் கொடுக்கப்படவில்லை. 

கனிமவள நிறுவனம் பயன்படுத்தியிருக்கும் கடற்கரை மண்ட மேலாண்மை வரைவு (CZMP) வரைபடம் பழையது. புதிதாக சுற்றுக்கு விடப்பட்டிருக்கும் தமிழகத்தின் CZMP வரைபடத்தில் கனிம வளங்களின் இருப்பிடங்கள் ஒட்டுமொத்தமாக விடுபட்டிருக்கின்றது. இந்த ஒரு காரணத்திற்காகவே தமிழகத்தின் CZMP வரைபடத்தை நிராகரிக்க வேண்டும். அதுபோல் புதிய CZMP வரைவு நிறைவேறும் வரை கடற்கரைகளில் புதிதாக எந்தவித திட்டங்களுக்கும் அனுமதியளிக்கக்கூடாது. அதுபோல்  2017 நவம்பர் மாதம் மத்திய அரசால் மேற்கொள்ளப்பட்ட  கடற்கரை ஒழுங்குமுறை மண்டல (CRZ) அறிவிப்பாணையில் (notification) செய்யப்பட்டிருக்கும் திருத்தமும் கூட மீனவர்களில் கருத்தைக் கேட்காமல் செய்யப்பட்டிருக்கின்றது. எனவே முதலில் அந்த திருத்தங்களை ரத்துசெய்யவேண்டும். CRZ, CZMP மற்றும் மணவாளக்குறிச்சி மண்ணள்ளும் நிலையத்தின் சுற்றுச்சூழல் அனுமதி அனைத்திற்கும் தொடர்புண்டு.

மணவாளக்குறிச்சி கனிம வள நிறுவனம் சுற்றுச்சூழல் அனுமதியை பெறுவதற்காக 2013ம் வருடம் பொதுமக்களிடம் கருத்துக்கேட்பு கூட்டம் நடத்தியது. இந்த கருத்துக்கேட்பு கூட்டத்தின் நிகழ்வின் நகல் இந்திய சுற்றுச்சூழல் மாற்றும் வனத்துறையின் வலைத்தளத்தில் இருக்கின்றது. படிக்க படு சுவாரஸ்யமானது. “புற்றுநோய் டெல்லியில் இருக்கின்றது. ஜார்ஜ்கண்டில் இருக்கின்றது கேரளாவில் இருக்கின்றது. ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிலும் இருக்கின்றது புற்றுநோய். அங்கெல்லாம் இந்த மணவாளக்குறிச்சி மண்ணு காத்தில பறந்துபோயி புற்றுநோயை உண்டாக்கிச்சா? அதனால, அனுமதியை கண்டிப்பா கொடுத்தாகணும்” என்பதுபோன்ற அதிபயங்கர ஏழ்மையான கருத்துக்களும் உண்டு. கூட்டத்திற்கு வந்த பொதுமக்களில் 99% பேரை கனிமவள நிறுவனம் காசுகொடுத்து அழைத்து வந்தது என்னும் குற்றச்சாட்டுகளும் வைக்கப்படுகின்றது.

கதிர்வீச்சு எங்கும் நிறைந்திருக்கின்றது. எந்தவித கதிர்வீச்சும் இல்லாத இடத்தில் நாம் நடமாடினால்கூட நமக்கு  ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு நம் உடலில் தங்கும். இந்தியாவின் சராசரி இயற்கை கதிர்வீச்சு 2.4msV/year. இதுவே கேரளக்கடற்கரையில் 12.5msV/year. இது இந்திய அணுசக்தி கழகத்தின் புள்ளிவிவரம். 

மணவாளக்குறிச்சி கனிமவள நிறுவத்தின் எல்லைக்கு உட்பட்ட மிடாலம் கிராமத்தில் வருடாந்திர கதிர்வீச்சு 8.23 msV/year இருப்பதாக அந்த நிறுவத்தின் ஆய்வு சொல்கின்றது. சூற்றுச்சூழல் ஒப்புதல் பெறுவதற்கான ஆவணத்தில் 1-4மைக்ரோ சீவெர்ட் என்று மணவாளக்குறிச்சி கனிமவள நிறுவம் சொல்கின்றது. இதை வருடக்கணக்காக மாற்றினால் 8.7msV/year முதல் 35.04msV/year. மேற்சொன்ன ஆய்வு/அளவுகளில் எதை நம்புவது? கதிவீச்சின் அளவு இதை விட அதிகமாக இருப்பதற்கே வாய்ப்புகள் அதிகம்.

500 mSv அளவிற்கு அதிகமான கதிர்வீச்சை நமது உடல் உட்கொள்ளும்போது புற்றுநோய் காரணமாக உயிர்ழப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். உதாரணமாக,  25msV/year கதிர்வீச்சளவு கொண்ட இடத்தில் ஒருவர் தொடர்ந்து 20 வருடங்கள் வசித்துவந்தால் அவருக்கு 500 mSv கதிர்வீச்சு அவரது உடலில் படியும். அவருக்கு தீவிரமான புற்றுநோய் வருவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். இதைவிட குறைந்த அளவு கதிர்வீச்சும் உடலுறுப்புகளை சேதப்படுத்தும் வல்லமை கொண்டது.

அரசு சாரா கல்விநிறுவனம் மணவாளக்குறிச்சி பகுதியில் கதிர்வீச்சின் ஆய்வை வெளிப்படையாக ஆய்வுசெய்யவேண்டும். அல்லது, குறைந்தபட்சம் பொதுமக்கள் தங்கள் வீடுகளிலும் தங்கள் சட்டைப்பாக்கெட்டுகளிலும் தங்கள் உடலில் படியும் கதிவீச்சு அளவை கணக்கிடும் டொசிமீட்டர் (Dosimeter) கருவி பொருத்த அனுமதிக்கவேண்டும். டொசிமீட்டரின் பதிவாகும் கதிர்வீச்சளவை நடுநிலை அரசுசாரா நிறுவனம் கண்காணிக்கவேண்டும். அதுபோல் கனிம மணல் குவாரிகளை மக்கள் நெருக்கமாக இருக்கும் இடங்களில் அனுமதிக்கக்கக்கூடாது.

கடற்கரையை தோண்டிக்கொண்டே இருக்கின்றார்கள். தோண்டிய இடங்கள் அனைத்திலும், ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் கடல்நீர் புகுந்து  எதற்கும் பயன்படாமல் கிடக்கின்றது. நிலத்தடிநீர் குறித்து சொல்லவேண்டாம், உப்புநீர்தான். எத்தனை  மீட்டர் ஆழம் வரை கனிம மணல் இருக்கின்றது என்னும் ஆய்வு இதுவரை அந்த அரசு நிறுவனத்தால் வெளியிடப்படவில்லை. கனிமமணலை தோண்டியெடுப்பதால் கதிர்வீச்சளவு குறைந்ததாக ஆய்வுகள் எதையும் நிறுவனம் வெளியிடவில்லை. ஆனாலும் புற்றுநோய் காரணமான இறப்புவிகிதம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கின்றது. கனிமமண் குவாரிகளுக்கு அருகில் வசிக்கும் மக்களுக்கு புற்றுநோய்க்கான வாய்ப்புகள் அதிமென்றே வெளிநாட்டு ஆய்வுகள் சொல்கின்றது. உள்நாட்டில் கொல்லம் சாவறா பகுதி இதற்கு இன்னொரு சிறந்த உதாரணம்.

இன்று இரண்டு இடங்களில் கனிம மண் அகழ்வதற்கான சுற்றுச்சூழல் அனுமதி கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. கடியப்பட்டினம் கிராமத்தில் மட்டும் 20 வருடங்களில் புற்றுநோயால் இறந்தவர்கள் சுமார் 850 பேர். இதில் 250 பேர் ஆறு வயதுமுதல் 18வயதிற்கு உட்பட்டவர்கள் என்று சொல்லப்படுகின்றது. தென்மேற்கு கடற்கரை முழுக்க இதே நிலைதான். தென்மேற்கு கடற்கரையில் கனிம மணலை அகழ்வதற்கு நிரந்தரமாக தடைவிதிப்பதே இதற்கான நிரந்தர தீர்வு.

References:

  1. http://environmentclearance.nic.in/writereaddata/Public%20Hearing/2712201713WN7GNAAnnexureDocumentofPublichearing.pdf
  2. http://environmentclearance.nic.in/writereaddata/EIA/27122017319N0QM2AnnexureDocumentofEIAEMP.pdf
  3. http://www.moef.nic.in/sites/default/files/CRZ%20AMENDMENT%206-11-2017.pdf
  4. https://en.wikipedia.org/wiki/Background_radiation
  5. https://www.aerb.gov.in/index.php/english/background-natural-radiation
  6. http://www.irel.co.in/WriteReadData/userfiles/file/AREPORT20171.pdf
  7. https://www.nrc.gov/reading-rm/doc-collections/fact-sheets/bio-effects-radiation.html

இனயம் காக்க இணைவோம்

[குறும்பனை சி. பெர்லின் அவர்களின் *இனயம் காக்க இணைவோம்* என்னும் புத்தகத்திற்க்கு நான் எழுதிய அணிந்துரை]

“குளச்சல் வர்த்தக துறைமுகம்” என்னும் பெயரில் துவங்கி “இனயம் பன்னாட்டு சரக்குப்பெட்டக மாற்று முனையம்” என்று பெயர்மாற்றப்பட்டு, பின்னர் மீனவர்களின் நேர்மையான காந்திய அறவழிப்போராட்டங்களின் காரணமாக தற்போது “கோவளம் பன்னாட்டு சரக்குப்பெட்டக மாற்று முனையம்” என்னும் பெயரில் கோவளம் மற்றும் கீழமணக்குடி கிராமங்களுக்கு இடைப்பட்ட பகுதியில் இடம் பெயர்ந்திருக்கின்றது. ஆனாலும், குளச்சல், இனயம், கோவளம் என்று எந்த கடற்கரையிலும் வெளிக்கடல் பெருந்துறைமுகங்கள் அமைந்தாலும் கடல்வளம், கடல்சூழியல் மற்றும் மீனவர்களுக்கான பாதிப்புகள் ஒன்றுதான்.  மீனவர்களின் அறவழிப் போராட்டம் காரணமாக இனயம் துறைமுகம் கோவளம் பகுத்திக்கு இடம் மாற்றம் செய்திருப்பதால் அரசாங்கத்திற்கு கிடைத்திருக்கும் நிகர லாபம் சுமார் பத்தாயிரம் கோடிகள். இனயம் துறைமுகம் சுமார் 30,000கோடிக்கான திட்டம். ஆனால், இதே துறைமுகத்தை இப்போது கோவளம் பகுதியில் 20,000கோடிக்கு கட்டமுடியுமென்று மறுமதிப்பீடு செய்யமுடியுமென்றால், இந்த திட்டங்களுக்கு விரிவான ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்படவில்லை என்றே சொல்லவேண்டும். ஆனால், 10,000கோடி ரூபாயை அரசின் கருவூலத்தில் கொண்டுசேர்த்த மீனவர்களை வன்முறையாளர்களாக சித்தரிக்கப்படுவது வருத்தத்திற்குரியது.

இனயம் பன்னாட்டு சரக்குப்பெட்டக மாற்று முனயத் திட்டம் கைவிடப்படதாக பெயரளவில் சொல்லப்பட்டலும் கூட, எதிர்காலத்தில் இனயம் இந்த திட்டம் உயிர்பெற்றெழுவதற்கான வாய்ப்புகள் இல்லாமலில்லை. கடந்த மார்ச் மாதம்  கடலோர ஒழுங்குமுறை மண்டல (CRZ) வரைமுறையில் மத்திய அரசு திருத்தம் செய்திருக்கின்றது. இதனடிப்படையில்,  சுற்றுச்சூழல் அனுமதி கிடத்த ஐந்து வருடங்களில் கட்டுமானத்தை துவங்கி ஏழுவருடங்களுக்குள் கட்டுமானப்பணிகளை முடிக்கவேண்டும். தேவைப்பட்டால் மூன்றுவருடங்கள் நீட்டிக்கபடலாம். ஆகமொத்தம் சுற்றுச்சூழல் அனுமதிகிடைத்த 10 வருடங்களுக்குள் கட்டுமானத்தை முடிக்கவேண்டும். இதற்கு முன்னர் நடப்பிலிருந்த சுற்றுச்சூழல் அனுமதிக்குப் பிறகான கண்காணிப்பு நடவடிக்கைகள் இந்த சட்டத்திருத்தத்தில் கைவிடப்பட்டுள்ளது. எனவே, ஒரு முறை கிடைத்த அனுமதியை வைத்து 10 வருடங்களில் கட்டுமானத்தை முடிக்கலால். அனுமதி கிடைத்ததிலிருந்து 10 வருடங்களில் ஏற்படும் பருவநிலை மாற்றங்களோ, கடல்நீர்மட்ட உயர்வோ, கடற்கோள், சுனாமி, மக்கட்பெருக்கம், தொழில்பாதிப்பு, கடல்வளம்  போன்ற எதுவும் கவனத்தில்  எடுத்துக்கொள்ளப்படமாட்டது. இந்த சட்டத் திருத்தம் பெருமுதலாளிகளுக்கு சாதமானதாக உருவாக்கப்பட்டது மட்டுமே. இந்த திருத்தத்திற்கு மீனவர்களிடம்   கருத்துக்கேட்பு எதுவும் நடத்தப்படவில்லை.

தென்மேற்கு கடற்கரைகள் மக்கள் செறிவாக வசிக்கும் பகுதிகள். இதில் பெருந்துறைமுகம் என்பது சிறுபிள்ளைத்தனமானது. ஒரு துறைமுகத்தின் எல்லை அந்த துறைமுக விளிம்பிலிருந்து 15 கிலோமீட்டர் வான்வெளி தொலைவு சுற்றுவட்டாரம். இதனடிப்படையில் பார்த்தால் புதிதாக இடமாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கும் கோவளம் துறைமுகப்பகுதியிலிருந்து நாகர்கோவில் நகரம் 5 கிலோமீட்டர் தொலைவிற்குள் இருக்கின்றது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பொதுவாகவே துறைமுகப்பகுதியில் பால்வினை நோய்கள் ஒப்பீட்டளவில் அதிகமாக இருக்கும் என்பது வெளிப்படையானது. ஒருவருடத்தில் மட்டும் 1 லட்சத்திற்கும் அதிகமான கனரக வாகனங்கள் துறைமுகத்தில் வந்துபோகுமென்றும் சொல்லப்படுகின்றது. இனயம் துறைமுகத்தின் மூன்று சரக்கு இறக்கு தளங்களில் ஒன்று நிலக்கரிக்கானது என்று ஆய்வறிக்கையில் சொல்லப்பட்டிருந்தது.  கோவளம் துறைமுகத்தின் ஆய்வறிக்கை இன்னும் வெளியாகவில்லையென்றாலும், கோவளம் துறைமுகத்தில் நிலக்கரி இறக்குமதி செய்யப்படும் என்று நம்பலாம். ஏற்கெனவே, புற்றுநோய் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில், குறிப்பாக கடற்கரைகளில், பெருமளவில் இருக்கின்றது. எனவே, புதிய பெருந்துறைமுகங்கள் புதிய நோய்களின் உற்பத்தி ஆலைகள் போல் செயல்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் இல்லாமலில்லை.

தென்மேற்கு கடற்கரையில், இயற்கையான தீவுகள், பெரிய பொழிமுகங்கள் இல்லாத பகுதிகளில் அனைத்து பருவகாலத்திலும் செயல்படும் பெருந்துறைமுகங்களுக்கு சாத்தியமில்லை என்பதை, தென்மேற்கு பருவமழை காலகட்டத்தில் ஏற்படும் கடல்கொந்தளிப்புகளை அடிப்படையாக வைத்து எளிதில் சொல்லிவிடலாம். தற்போது துறைமுக கட்டுமானப் பணிகளில் பின்னிடைவு ஏற்பட்டிருக்கும் விழிஞ்ஞம் பன்னாட்டு துறைமுகம் இதற்கு சிறந்த ஒரு சாட்சி. ஆய்வாளர்கள் சொன்னதைவிட பல லட்சம் டன் பாறைகள் விழிஞ்ஞம் துறைமுகத்திற்கு அதிகமாக தேவைப்படுகின்றது. இதற்கான முக்கிய காரணம், அலை நீரோட்ட வேகம் இன்னும் துல்லியமாக ஆய்வு செய்யப்படவில்லை. பல டன் எடைகொண்ட பாறைகளை ஓரிடத்தில் போட்டதும், நீரோட்டம் அந்த பாறைகளை தரைப்பகுதியை சென்றடைவதற்குள் பல நூறு மீட்டர் தூரத்திற்கு அடித்துசென்றது. பொதுவாக கடற்கரை ஆய்வுகள் சுனாமி போன்ற பேரழிவுகளை கணக்கில் கொள்வதே இல்லை. இது இனயம், கோவளம் துறைமுகங்களுக்கும் பொருந்தும். தற்போது கோவளம் துறைமுகத்தின் சுற்றுச்சூழல் அனுமதிக்கான ஆரம்பகட்ட சாத்தியக்கூறு அறிக்கையில்கூட 2008-2011 வருடங்களுக்கு இடைப்பட்ட ஆய்வுகளும், 2013-ம் வருடம் விழிஞ்சம் துறைமுகத்திற்கான நிலவியல் தொழில்நுட்ப தரவுகளுமே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.  விழிஞ்ஞம் மற்றும் கோவளத்திற்கு இடைப்பட்ட வான்வெளி தொலைவு சுமார் 65 கிலோமீட்டர்கள். அதுபோல், தமிழக கடலோர மண்டல மேலாண்மை திட்டம் இன்னும் செயல்முறைப்படுத்தப்படவில்லை. எனவே, தமிழக கடலோர மண்டல மேலாண்மை திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டு நாம் துறைமுக கட்டுமான ஆய்வில் தன்னிறைவு அடையும்வரை தமிழகத்தில் பெருந்துறைமுக கட்டுமானங்களை நிறுத்தவேண்டும். கடல்சார்ந்த ஆய்வுகளை வெளிநாடுகளுக்கு அயலாக்கம் செய்வது எந்தவிதத்திலும் ஏற்றுக்கொள்ளமுடியாதது.

மீனவர்களின் தொடர் போராட்டம் காரணமாக இனயம் பன்னாட்டு சரக்குபெட்டக மாற்று முனையம் கன்னியாகுமரி கோவளம் மற்றும் கீழ்மணக்குடி கடற்கரை கிராமங்களுக்கு இடைப்பட்ட பகுதிக்கு தற்போது இடமாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளது. இனயம் துறைமுகத் திட்டத்திற்கு எதிராக மேற்கொள்ளப்பட்ட போராட்டங்கள், அரசு நிர்வாகத்துடன் மேற்கொண்ட பேச்சுவார்த்தைகள், இனயம் துறைமுகத்தினால் ஏற்படவிருந்த பாதிப்புகள் என்று விரிவாக இந்த புத்தகம் பேசுகின்றது. எழுத்தாளர் குறும்பனை. சி. பெர்லின் ஒரு களப்பணியாளர். இனயம் போராட்டம், அவரது செயல்பாடுகள் மற்றும் பேச்சுவார்த்தைகளில் அவரது பங்களைப்பை மிக விரிவாக  இந்த புத்தகத்தில் ஆவணப்படுத்தியிருக்கின்றார். இனயம் காக்க இணைவோம் புத்தகம் ஒரு அரிய பொக்கிஷம் மட்டுமல்ல ஒரு வரலாற்று ஆவணம். மீனவர்களின் வாழ்வியல் போராட்டங்களை ஆவணப்படுத்தும் நண்பர் குறும்பனை சி. பெர்லின் போற்றுதலுக்குரியவர். அரசியலில் கைவிடப்பட்ட குரலற்றவர்களின் குரல் அவர். குறும்பனை சி. பெர்லின் அவர்களின் எழுத்துப்பணி தொடர வாழ்த்துக்கள்!

References:

  1. http://environmentclearance.nic.in/writereaddata/Online/TOR/30_Nov_2017_1321095371U7ZUX3ZAnnexure-Pre-feasibilityReport(PFR)File.pdf
  2. http://envfor.nic.in/sites/default/files/CRZ%20AMENDMENT%206-11-2017.pdf

406 மெகா ஹெர்ட்ஸ்

2009ம் வருடம் நவம்பர் மாதம் குஜராத் மற்றும் மஹாராஷ்ரா கடற்கரையை பியான் புயல் தாக்கியது. இதில் ஆழ்கடலில் மீன்பிடித்துக்கொண்டிருந்த தூத்தூர் பகுதி மீனவர்கள் பெரும்பாதிப்பிற்கு உள்ளானார்கள். இந்த புயலில் சிக்கி சின்னத்துறை கிராமத்தைச் சார்ந்த ஒன்பது மீனவர்கள் இறந்தார்கள். தூத்தூர் பகுதி மீனவர்கள் அதுவரை எதிர்கொண்ட மிகப்பெரிய சூறாவளிப் புயல் பியான் மட்டுமே. எப்போதும் ஆழ்கடலில் மீன்பிடிக்கும் மீனவர்கள் கரையில் தொடர்பு கொள்வதாற்கான தொழில்நுட்பம் இருந்ததில்லை. நம்முடைய மத்திய மாநில அரசுகளும் அதில் அக்கறை கொள்ளவில்லை.

பியான் புயுலுக்குப்பிறகு தூத்தூர் பகுதி மீனவர்களுக்கு DAT (Distress Alert System) என்னும் இடர்பாடு எச்சரிக்கை கருவி கொடுக்கப்பட்டது. தூத்தூர் பகுதியின் எட்டு கிராமங்களிலும், ஒவ்வொரு கிராமத்திற்கு இரண்டு கருவிகள் என்று மொத்தம் 16 விசைப்படகுகளுக்கு இந்த கருவிகள் கொடுக்கப்பட்டது. இந்த கருவிகள் வழங்கப்பட்ட விசைப்படகு மற்றும் உரிமையாளரின் தகவல்கள், அலைபேசி உட்பட, மீனவளத்துறையிடம் பதிவுசெய்யப்பட்டது.

இந்த கருவியிலிருக்கும் பொத்தானை அழுத்தினால், இந்த தகவல் விசைப்படகிற்கு பக்கத்திலிருக்கும் கடற்படை கப்பலுக்குச்சென்றுவிடும். கடற்படை கப்பல்கள் ஒரு சில நிமிடங்களில் மீனவர்களை காப்பாற்றுவார்கள் என்று சொல்லப்பட்டது. ஆனால், தவறுதலாக பொத்தானை அழுத்தினால் 25,000 ரூபாய் அபராதம் விதிக்கப்படும் என்ற எச்சரிக்கையும் விடப்பட்டது. ஆனால், ஆழ்கடல் மீனவர்கள் ஆபத்து காலங்களில் இந்த கருவியை பயனபடுத்தியபோதும் உதவிக்காக யாரும் வந்ததில்லை. எனவே, இந்த கருவியை ஆழ்கடல் விசைப்படகு மீனவர்கள் பொதுவாக பயன்படுத்துவதில்லை.

தூத்தூர் பகுதி ஆழ்கடல் மீனவர்கள் அவர்களிடமிருக்கும் அதிநவீன ஒயர்லெஸ் கருவிகளை பயன்படுத்தி மெஷ் நெட்வொர்க் (mesh network) என்னும் தொலைதொடர்பு வலைப்பின்னலை  ஆழ்கடலில் உருவாக்குவார்கள். கரையிலிருந்து ஒரு தகவலை 600 நாட்டிகல் மைல் தொலைவில் ஆழ்கடலில் மீன்பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் விசைப்படகுகளுக்கு எளிதாக பரிமாறமுடியும். தினமும் கரையிலிருந்து படகுகள் ஆழ்கடலுக்கு சென்றுகொண்டிருக்கும், சில படகுகள் ஆழ்கடலிலிருந்து கரைக்கு வந்துகொண்டிருக்கும். கரையிலிருந்து செல்லும் படகுகள் தகவல்களை ஆழ்கடலுக்கு எடுத்துச்செல்லும். அவர்கள் ஒயர்லெஸ் வழியாக தகவலை அடுத்த படகிற்கு சொல்வார்கள். தகவலை பெற்றவர் அடுத்த தூரத்து படகிற்கு தகவலை பரிமாறுவார்.

சாதாரணமாக ஒயர்லெஸ் வழியாக நூறிலிருந்து இருநூறு கடல்மைல் தொலைவு வரை தொடர்புகொள்ள முடியும். நூறு கடல்மைல் தொலிவிலிருக்கும் படகுகளை கடல் சாந்தமாக இருக்கும் காலகட்டங்களில் வீட்டிலிருந்தே தொடர்புகொள்ள முடியும். ஆனால், கடற்கோள் மற்றும் சூறாவளி காலங்களில் ஓரிரு கடல் மைல் தொலைவு மட்டுமே ஒயர்லெஸ் சிக்னல் கிடைக்கும். இந்த காலகட்டங்களில் ஆழ்கடல் மீனவர்களுக்கு  சேட்டலைட் போன் மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும். ஒக்கி சூறாவளியின் போது மீனவர்களிடமிருந்த ஒயர்லெஸ் கருவிகள் வேலைசெய்யவில்லை. எனவே, அவர்களின் ஒயர்லெஸ் வலைப்பின்னல் முற்றிலுமாக செயலிழந்து யாரும் யாரையும் தொடர்புகொள்ள முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. ஒக்கி புயலுக்கான தகவல் 24 மணிநேரத்திற்கு முன்னர் மீனவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருந்தால், ஆழ்கடல் மீனவர்களுக்கு இந்த தகவலை எளிதாக பரிமாறியிருக்கமுடியும். அதுபோல், கரைக்கடலிலும் உயிரிழப்புகள் எதுவும் ஏற்பட்டிருக்காது. கடற்படை மற்றும் கடலோர காவல் படைகள் மேற்கொண்ட மீட்புப்பணிகள் 60 கடல்மைல் தொலைவிற்குள் மட்டுமே இருந்தது என்பதையும் நினைவுபடுத்த வேண்டியிருக்கின்றது.

ஆனால், ஒக்கி புயலின் போது ஆழ்கடலில் பாதிப்பிற்குள்ளான மீனவர்கள் தங்கள் ஒயர்லெஸ் கருவிகள் வேலைசெய்யாமல் போனபோது, தங்கள் விசைப்படகிலிருந்த DAT கருவியை பயன்படுத்தினார்கள். ஆனால், அவர்களை கடற்படையோ, கடலோர காவல்படையோ காப்பாற்றவில்லை என்று தாங்களாகவே கரைசேர்ந்த மீனவர்கள் சொல்கின்றார்கள். அப்படியென்றால் இந்த DAT கருவியின் பயன்தான் என்ன? சிறிது விரிவாகப்பார்க்கவேண்டும்.

ஒருமுறை ஆழ்கடலில் ஆபத்திற்குள்ளான விசைப்படகிலிருந்தவர்கள்  DAT கருவியின் பொத்தானை அழுத்தியபோது, வீட்டிலிருந்த படகு உரிமையாளரின் அலைபேசிக்கு மீனவளத்துறையிலிருந்து ஒரு அழைப்பு வந்தது. உங்கள் விசைப்படகு ஆபத்திலிருப்பது உண்மையா என்று கேட்டபோது கதிகலங்கிவிட்டார். வேறு படகுகளை தொடர்புகொண்டு விசாரித்ததில் அவரது படகு ஆபத்திலிருப்பது உணமைதான் என்பது தெரிவந்தது. அதை மீன்ளத்துறைகு தெரியப்படுத்தினார். சிலமணி நேரங்களுக்குப்பிறகு மீன்வளத்துறையை தொடர்புகொண்டபோது, அவ்வளது தூரத்திற்கு ஆழ்கடலில் சென்று எங்களால் காப்பாற்றமுடியாது. நீங்கள் தொடர்பு கொண்ட விசைப்படகையே உங்கள் விசைப்படகை காப்பாற்றச்சொல்லுங்கள் என்று அவரிடம் சொல்லப்பட்டது.

இந்திய கடல் எல்லைக்கு வெளியில், 400 முதல் 600 கடல்மைல் தொலைவில் மீன்பிடிக்கச்செல்லும் ஆழ்கடல் விசைப்படகுகளுக்கு DAT எந்த விதத்திலும் பயனில்லாதது. கரைககடலில் மீன்பிடிக்கும் மீனவர்களுக்கு மிகவும் உதவிகரமானது. கரையை தொடர்புகொள்ளும் வசதியின்றி DAT கருவியை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு எதுவு செய்யமுடியாது. அவர்கள் நீந்தி கரைசேருவார்கள் என்னும் நம்பிக்கையைத்தவிர, அவர்களின் உயிருக்கு எந்தவித உத்திரவாதவுமில்லை. ஒக்கி புயலில் பாதித்த பல விசைப்படகிலிருந்த மீனவர்கள் DATயின் அபாய பொத்தானை அழுத்தியிருக்கின்றார்கள். அவர்களை கடற்படையோ, கடலோர காவல்படையோ காப்பாற்றவில்லையென்று தாங்களாகவே கரையேறிய மீனவர்கள் சொல்கின்றார்கள். சரி, மீனவர்கள் தவறுதலாக DAT கருவியை பயன்படுத்தியிருந்தால் அதை எப்படி மீன்வளத்துறைக்கோ, கடற்படைக்கோ தெரியப்படுத்துவது? மீனவர்களைத்தான் எப்படி தொடர்புகொள்வது?

இதில் முக்கியமாக கவனிக்கவேண்டியது, DAT கருவியின் சிக்னல் கரையிலிருக்கும் கட்டுப்பாடு அறைக்குச் செல்லுமா? எப்படி ஒட்டுமொத்த மீனவர்களின் DAT அழைப்புகளும் நிராகரிக்கப்பட்டது? கட்டுப்பாடு அறையிலிருக்கும் அலுவலர்கள் இந்த எச்சரிக்கையை பொருட்படுத்துவார்களா? பொருட்படுத்தினாலும், ஆழ்கடலில் சென்று மீட்பதற்கான கப்பல் மற்றும் ஹெலிகாப்டர்கள் தயார்நிலையில் தான் இருக்கின்றதா? தயார் நிலையில் இருந்தாலும், மீனவர்களை இந்திய அரசு பொருட்படுத்துகின்றதா? அவர்களை மீட்பதில் அக்கறை காட்டுகின்றதா? 600 கடல்மைல் தொலைவுவரை சென்று நமது கடற்படையால் மீட்க முடியுமா? ISRO வடிவமைத்த இந்த DAT கருவிகளை தனியார் நிறுவனங்கள் தயாரிக்கின்றன. இந்த கருவிகள் சரியான முறையில் வேலைசெய்கின்றதா? என்று பல கேள்விகள் எழுகின்றது.

-2-

ஆழ்கடல் மீனவர்களைப் பொறுத்தவரை, DAT கருவி என்பது அரசாங்கத்தின் ஒரு கண்துடைப்பு மட்டுமே. உலக நாடுகள் அனைத்தும் அந்தந்த நாடுகளில் ஆழ்கடல் மீன்பிடிக்கும் மீனவர்களின் பாதுகாப்பை முழுமையாக உறுதிப்படுத்துகின்றன. இந்தியாவைத் தவிர அனைத்து நாடுகளும் 406 மெகா ஹெர்ட்ஸ் அலைவரிசையில் இயங்கும் Emergency Position Indicating Radio Beacon (EPIRB) என்னும் DATக்கு இணையான கருவியை கொடுத்திருக்கின்றது. இதன் முக்கியத்துவம் என்னவென்றால் EPIRB கருவியின் சிக்னல் அனைத்து நாடுகளின் கட்டுப்பாட்டு அறைக்கும் சென்று விடும். பின்னர், அந்த அபாயத்தகவல், அந்த சிக்னல் பெறப்பட்ட EPIRB கருவி பதிவு செய்யப்பட்ட நாட்டின் கட்டுப்பாட்டு அறைக்கும், அல்லது அந்த குறிப்பிட்ட ஆபத்திலிருக்கும் விசைப்படகிற்கு பக்கத்திலிருக்கும் கப்பல்களுக்கும் தகவல்கள் பரிமாறப்படும். [EPIRB குறித்து வள்ளவிளை ஆல்பர்ட் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பின்போது பலமுறை குறிப்பிட்டிருக்கின்றார்]

EPIRB கருவிகள் INMARSAT மற்றும் COSPAS என்னும் இரண்டு விண்கலங்களுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த கருவிகள் விண்கலங்களுடன் தொடர்புகொள்ளும் அலைவரிசை 406MHz. EPIRB கருவியை பயன்படுத்தும் விசைப்படகுகள் காப்பாற்றப்படாமலிருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் இல்லை. காரணம் பாதுகாப்பு நடவடிக்கை உலக நாடுகளுக்கும் பொதுவானது. இதில் இந்தியாவும் அங்கம் வகிக்கின்றது. ஆனால், தூத்தூர் பகுதி ஆழ்கடல் மீனவர்களுக்கு கொடுத்திருக்கும் DAT கருவி INSAT 3A விண்கலத்தின் உதவியுடன் இயங்குகின்றது. ஏற்கெனவே, INSAT 3A விண்கலத்தின் ஆயுட்காலம் முடிவடைந்துவிட்டது. தற்போதைய DAT கருவிகள் INSAT 3D விண்கலத்தின் உதவியுடன் தனி அலைவரிசையில் இயங்குகின்றன. INSAT 3D இந்திய வானிலை  தகவலுக்காகவும், இந்திய பெருங்கடல் பகுதியில் தேடுதல் மற்றும் மீட்புப்பணிகளுக்காக பயன்படுத்தப்படுகின்றது. தேடுதல் மற்றும் மீட்புக்கான தகவல் பரிமாற்றத்திற்கு 406 மெகா ஹெர்ட்ஸ் அலைவரிசை பயன்படுத்தப்படுகின்றது. ஆனால், DAT கருவியின் அலைவரிசை 402.75 MHz என்று இந்த கருவியை தயாரித்த Komoline Aerospace Ltd நிறுவனம் சொல்கின்றது.  DAT கருவிகளுக்கும் EPIRB கருவிகளுக்கும் எந்த வித தொடர்புமில்லை. DAT கருவிகளின் சமிக்ஞைகள் இந்திய கட்டுப்பாட்டு அறைகளுக்கே செல்லும். DAT கருவிகளிலிருந்து பெறப்படும் அபாயத்தகவல்களுக்கோ அந்த தகவல்கள் எவ்வாறு கையாளப்பட்டு மீன்வர்கள் காப்பாற்றப்பட்டார்கள் என்பது குறித்தோ, வெளிப்படைத்தன்மையோ, உண்மைத்தன்மையோ இருப்பதாகத்தெரியவில்லை.

தற்போதைய ஒக்கி புயலில் ஏராளமான ஆழ்கடல் விசைப்படகுகள் DAT கருவியை பயன்படுத்தியும் அவர்களை மீட்பதற்காக கடற்படை கப்பல்கள் எதுவும் வரவில்லை என்று மீனவர்கள் சொல்வது மீனவர்களின் பிரச்சனை மட்டுமல்ல. ஒட்டுமொத்த நாட்டின் தொழில்நுட்பம் மற்றும் அதன் பாதுகாப்பு சம்பந்தமானது. எனவே, DAT கருவியிலிருந்து பெறப்பட்ட அனைத்து தகவல்களையும் அரசு வெளியிடவேண்டும். எத்தனை ஆபத்து அழைப்புகள் பெறப்பட்டது, எத்தனை அழைப்புகளுக்கு மீட்பதற்கான நடவடிக்கைகள், எவ்வளவு நேரக்கெடுவில் எடுக்கப்பட்டது என்பது உட்பட. இது இராணுவம் சம்பந்தமான இரகசியமான தகவல்களல்ல. பொதுமக்களின் பாதுகாப்பு சம்பந்தமான பொதுத்தகவல் மட்டுமே.

ஆழ்கடல் மீனவர்களுக்குத் தேவையானது DAT கருவியல்ல. அவர்களுக்குத் தேவையானது உலக நாடுகளின் மீனவர்கள் பயன்படுத்தும் 406 மெகா ஹெட்ஸ் அலைவரிசையில் இயங்கும் EPIRB கருவிகள் மட்டுமே.  EPIRB கருவிகள் நமது ஆழ்கடல் மீனவர்களிடம் இருந்திருந்தால், உயிரிழப்புகள் பாதியாக குறைந்திருக்கும்.  குறிப்பாக மீனவர்கள் ஆழ்கடலில் ஆபத்திற்குள்ளாகியிருப்பது உலக நாடுகளின் கவனித்திற்காவது சென்றிருக்கும். வெற்றிகரமாக பயன்பாட்டிலிருக்கும் EPIRB கருவிக்கு பதிலாக இந்திய மீனவர்களுக்கு பயன்படாத DAT கருவியை கொடுப்பதற்கான காரணம் என்ன?

நான் கடந்த 20 வருடங்களுக்கும் மேலாக மென்பொருள் துறையில் இருக்கின்றேன். 10 வருடங்களுக்கும் மேலாக உட்பொதி கட்டமைப்பு (Embedded Systems) துறையிலும், கடந்த நான்கு வருடங்களாக அதிநவீன பொழுதுபோக்கு விசைப்படகுகளுக்கான மென்பொருட்களை வடிவமைக்கின்றேன். என்னுடைய அனுபவத்தில் மீனவர்களுக்குத் தேவையான தொலைதொடர்பு தொழில்நுட்பமும் கல்லூரி மாணவர்களுக்கான ப்ராஜக்ட் மட்டுமே. ஓரிரு மாதகாலத்தில் செய்து முடிக்கலாம். நமக்குத் தேவையானது இரண்டுவழி தொலைதொடர்புக்கான சேட்டலைட் மோடம் மட்டுமே.

கடந்த 2010ம் வருடம் INCOIS (Indian National Center for Ocean Information Services) மத்திய அரசு நிறுவனத்தை தொடர்புகொண்டு மீனவர்களுக்கு ஆபத்து காலங்களில் பயன்படுத்துவதற்கான ஒரு கருவியை வடிமைப்பதற்கான அனுமதியை கேட்டிருந்தேன். அவர்கள் DAT கருவியை ஒருசில மாற்றங்களுடன், ISROவின் உதவியுடன் செய்வதாகச் சொன்னார்கள். அந்த திட்டத்தை மேற்கொள்ளவிருக்கும் பொறியாளருடன் தொடர்பை ஏற்படுத்தித் தந்தார்கள். என்னிடம் அவர் அந்த கருவியை வடிவமைப்பதற்கான ஆலோசனையை கேட்டார். அவர்களே அதனை வடிவமைப்பதாகவும் சொன்னார்கள். 2011 ஜனவரி மாதத்திற்குப் பிறகு அவரிமிருந்து எதவித தகவலுமில்லை. அந்த கருவியை அவர்கள் உருவாக்கியிருந்தால் ஒக்கி புயலில் இந்தளவிற்கான சேதங்கள் ஏற்பட்டிருப்பதற்கான வாய்ப்புகளில்லை. மிகச்சிறியதொரு வடிவமைப்பு மட்டுமே. [இதை, பியான் புயலை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதிய துறைவன் புத்தகத்தின் கடைசி அதிகாரத்தில் சொல்லியிருக்கின்றேன்.] தற்போதும் மீனவர்களுக்கு 2010ம் வருடம் வழங்கப்பட்ட அதே DAT கருவிகள் தான் வழங்கப்படுவதை ஏற்றுக்கொள்ளமுடியவில்லை. கரையில் தொடர்புகொள்ள வசதி ஏற்படுத்திக்கொடுக்காம், DATயை மட்டும் ஆழ்கடல் மீனவர்களுக்கு கொடுப்பது முட்டாள்தனமானது, அவர்களை ஏமாற்றும் செயல்.

சில நாட்களுக்கு முன்பு, கரையிலிருந்து ஆழ்கடல் மீனவர்களுக்கு வானிலை அறிப்பை தெரியப்படுத்துவதற்காக நேவிக் என்னும் இந்தியாவின் ஏழு விண்கலங்களின் உதவியுடன் ஒரு புதிய கருவியை ISRO தயாரித்திருக்கின்றது. ஆனால், இந்த கருவியை பயன்படுத்தி மீனவர்கள் கரையில் தொடர்புகொள்ளமுடியாது. எனவே, இதுவும் ஆழ்கடல் மீனவர்களுக்கு முழுமையான பயனைத் தராது.  ஆழ்கடல் மீனவர்களுக்கு ஒக்கி புயல் ஏற்படுத்திய பேரழிவு மீண்டும் ஏற்படாமலிருக்க, தொழில்நுட்பம் சார்ந்து அரசு செய்யவேண்டியது:

i) மீனவர்களுக்கு தேவையானது 406 மெகா ஹெட்ஸ் அலைவரிசையில் இயங்கும் EPIRB கருவிகள். இதில் இரண்டு வகைகள் இருக்கின்றது. ஒன்று விசைப்படகில் பயன்படுத்தும் EPIRB கருவி. இன்னொன்று கடலில் தத்தளித்துக்கொண்டிருக்கும் தனிமனிதர்கள் பயன்படுத்தும் PLB (Personal Locator Beacon) என்னும் கருவி. மத்திய மாநில அரசுகள் இலவசமாக இவற்றை மீனவர்களுக்கு அளிக்கலாம். பொதுவெளியில் இவற்றின் விலை சுமார் 250 டாலர்கள். இந்த கருவிகளை உலகின், இந்தியா உட்பட, அனைத்து மீனவர்களும் பயன்படுத்தலாம். EPIRB கருவிகள் மத்திய அரசிடம் முறையாக பதிவு செய்யப்படவேண்டும். இதை பயன்படுத்துவோர் மத்திய அரசின் அறிவுரையை பின்பற்றவேண்டும். பதிவு செய்யாமல் பயன்படுத்துவது சிக்கல்களை ஏற்படுத்தும். EPIRB கருவிகளை உலகதரத்தில் இந்தியா வடிவமைத்திருந்தால், அதை இந்திய ஆழ்கடல் மீனவர்களின் பயன்பாட்டிற்கு அளிக்கலாம்.

ii) ஆழ்கடல் மீனவர்கள் சேட்டலைட் போன்களை பயன்படுத்த அனுமதிக்க வேண்டும். சேட்டலைட் போன்கள் சூறாவளிக்கான தேசிய பேரிடர் மேலாண்மை திட்டத்தின் ஒரு முக்கிய பரிந்துரையாகவே இருக்கின்றது. பயன்பாட்டிலிருக்கும் பிஎஸ்என்எல் நிறுவனத்தின் சேட்டலைட் போன் சேவையை விரிவுபடுத்தி ஆழ்கடல் மீனவர்கள் 200 கடல்மைல் தொலைவிற்கும் அப்பால் பயன்படுவதுபோல் செய்யலாம். அல்லது, 200 கடல்மைல் தொலைவுவரை பிஎஸ்என்எல் நிறுவனத்தின் சேட்டலைட் போன் சேவையையும், அதற்கு அப்பால் பன்னாட்டு சேட்டலைட் போன் சேவையையும் மீனவர்களுக்கு, ஒரு சில நிபந்தனையுடன் இலவசமாக கொடுக்கலாம்.

iii) சேட்டலைட் உதவியுடன் இயங்கும் S-AIS (Sattelite-based Automatic Identification System) கருவியை ஆழ்கடல் மீனவர்களுக்கு கிடைக்கச்செய்யலாம். ஆழ்கடல் விசைப்படகின் பாதுகாப்பிற்கு இந்த கருவியே போதுமானது. பொதுவாக S-AIS கருவிகள் கப்பல்களில் பயன்படுத்தப்படுவது. நம்முடைய ஆழ்கடல் விசைப்படகுகளை கப்பல்ளாக கணக்கில் கொண்டு S-AIS கருவியை பயன்படுத்த அனுமதிக்கவேண்டும். S-AIS கருவியின் தவகல்பரிமாற்றத்திற்காகவும், இந்தியப்பெருங்கடலில் தேடுதல் மற்றும் மீட்புப்பணிகளுக்காக resourcesat-2 என்னும்  செயற்கைகோளை இந்தியாவின் வான்வெளி ஆய்வு நிறுவனமான ISRO ஏற்கெனவே விண்ணில் ஏவியிருக்கின்றது. எனவே, S-AIS கருவியை மிக எளிதாகவே ஆழ்கடல் மீனவர்களுக்கு மத்திய அரசு மானிய விலையிலோ, இலவசமாகவோ கொடுக்கலாம்.

iv) இந்தியா தகவல் தொழில் நுட்பம் மற்றும் வான்வெளி ஆராய்ச்சியில் முதிர்ச்சியடைந்து விட்டது. பிரச்சனை கட்டமைப்புகள் மட்டுமே. வெளிநாடுகளின் தேவையில்லை, நம்முடைய மீனவர்களை நாமே பாதுகாத்து மீட்போம் என்று கருதினால், ஆழ்கடல் மீனவர்களின் தேவைக்கு மட்டுமேயான INSAT 3Dக்கு இணையான இன்னொரு விண்கலத்தை பயன்படுத்தலாம். விலை அதிகமில்லை. 200 கோடிக்கும் குறைவுதான். ஒக்கி புயலுக்கான இழப்பீடாக தமிழகம் மத்திய அரசிடம் கேட்டிருப்பது சுமார் 10,000 கோடி. கடந்தவருடம் இந்தியாவிலிருந்து ஏற்றுமதியான மீன்களின் மதிப்பு 38,781 கோடி. எனவே, துச்சமான 200 கோடியை தற்காப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு பயன்படுத்துவதொன்றும் பெரியவிசயமல்ல.

v) இந்த செயற்கைகோளை பயன்படுத்தி நம்முடைய ஆழ்கடல் விசைப்படகுகளுக்காக தனியான தொலைதொடர்பு வலைப்பின்னலை உருவாக்க முடியும். விபத்திற்குள்ளாகும் விசைப்படகுகளை அவர்களுக்கு பக்கத்திலிருக்கும் விசைப்படகுகளைக்கொண்டே மீட்பு முயற்சியிலும் ஈடுபடமுடியும். கரையிலிருந்து கடற்படை கப்பல்களோ ஹெலிகாப்டர்களோ , 400 கடல்மைல் தொலைவிற்கு அப்பால் சென்று காப்பாற்றுவதொன்றும் எளிதானதல்ல. ஒடிசாவில் கரைக்கடலுக்கான ஆம்புலன்ஸ் கட்டமைப்பு இருக்கின்றது. அதையே ஆழ்கடல் ஆம்புலன்ஸ் சேவையாக (Deep Sea Marine Ambulance Service) மாற்றமுடியும். இதை மத்திய அரசு முன்னெடுக்கலாம். தொலைதொடர்பு வசதிகள் இருப்பின் மீனவர்கள் தங்களிடமிருக்கும் கட்டமைப்பை பயன்படுத்தி இதை மிக எளிதாக செயல்படுத்த முடியும். ஏற்கெனவே நமது மீனவர்கள் கடற்படையுடன் மீட்புப்பணியில் ஈடுபட்டிருக்கின்றார்கள். அதுபோல், பத்திற்கும் அதிகமான படகுகளில் ஆழ்கடலில் சென்று தேடுதல் வேட்டையை நடத்தி, சுமார் ஐம்பது மீனவர்களை மீட்டிருக்கின்றார்கள். மீட்புப்படை சூறாவளிக்கான தேசிய பேரிடர் மேலாண்மையின் ஒரு முக்கிய பரிந்துரையாக இருக்கின்றது.

-3-

ஒரு பேரிடரை எதிர்கொள்வதற்கான எந்தவிதமான அடிப்படை கட்டமைப்புகளும் நம்மிடம் இல்லை என்பதை ஒக்கி புயல் சொல்லிச்சென்றிருக்கின்றது. தொழில்நுட்பம், பாதுகாப்பு, மீட்பு உட்பட. ஒக்கி பேரழிவு மனிதத்தவறுகளினாலும், மீனவர்களுக்குத் தேவையான நவீன தொழில்நுட்ப வசதிகளை அவர்களுக்கு உருவாக்கிக்கொடுக்காத காரணத்தினாலும்,  மீட்புப்பணிகளின் தொய்வினாலும், மக்கள் மீது அக்கரையில்லாத அரசு நிர்வாகங்களினாலும் செயற்கையாக ஏற்பட்ட பேரழிவு என்றே சொல்லமுடியும். இந்த தவறுகள் நூற்றுக்கணக்கான விதவைகளை உருவாக்கியிருக்கின்றது. அவர்களின் குழந்தைகளின், குடும்பங்களின் எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாக இருக்கின்றது.கேரளா அரசு பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு சொன்னதுபோல் நிவாரணங்களை வழங்கிகிட்டது. ஆனால், தமிழக அரசு இழப்பீடுகளுக்காக இதுவரை எந்த முயற்சியும் மேற்கொண்டதாகத் தெரியவில்லை.

ஒரு இயற்கைப் பேரிடரை தேசியப்பேரிடராக அறிவிப்பதற்கு எந்தவித வரைமுறைகளும் இல்லை. அந்தந்த பேரிடர்களினால் ஏற்படும் பேரழிவு, அதன் தீவிரம், அந்த பேரழிவை சமாளிப்பதற்காக அந்தந்த மாநிலங்களின் திறன் போன்றவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டே ஒரு குறிப்பிட்ட இயற்கைப் பேரிடரை தேசியப் பேரிடாராக அறிவிக்கமுடியுமென்று உள்துறை அமைச்சகம் தெரிவிக்கின்றது. எனவே, மனிதாபிமானம் சார்ந்தும் ஒக்கி புயல் ஏற்படுத்தியிருக்கும் பேரழியையும் கருத்தில் கொண்டும், ஒக்கி புயலை தேசியப்பேரிடராக அறிவிக்காதது மீனவர்களின் மீதான அரசின் அக்கரையின்மையையே காட்டுகின்றது. காப்பீடு செய்யப்படாத தங்கள் உயிர்களை துச்சமென நினைத்து, வங்கிக்கடன் பெறாத, தங்கள் சொந்த உழைப்பில் உருவாக்கிய விசைப்படகுகளுடன், கடலில் சிறுதுரும்பு முதலீட்டையும் செய்யாத அரசாங்கத்திற்கு பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய் வருவாயை தொடர்ந்து ஈட்டித்தந்த, கடலில் உயிரிழந்த மீனவர்களின் குடும்பங்களுக்கு  வாழ்வதற்கான எதிர்கால நம்பிக்கையை அளிக்கும் பொறுப்பு மத்திய மாநில அரசிற்கு இருக்கின்றது.

கடல்சார்ந்த பிரச்சனைகளுக்கான தீர்வுகள் எளிதானதல்ல. காரணம், நம்மிடமிருக்கும் கடல்சார்ந்த சட்டதிட்டங்களும், தொழில்நுட்பங்களும் காலாவதியானவை. அதுபோல், கடலறிவு ஏதுமில்லாத, மீனவர்களின் மீது அக்கறையில்லாத, அவர்களின் வாழ்வியலை புரிந்துகொள்ளாதவர்களால் கடல்சார்ந்த திட்டங்களை தீட்டப்படுகின்றது. இது புதுப்புது சிக்கல்களை ஏற்படுத்திக்கொண்டேயிருக்கும். கடல்வளத்தை ஒரு முக்கியமான வருவாய்துறையாகக் கொண்டு, மீனவளத்துறையை தனியாக கையாளவேண்டும். அதுபோல் கடல்சார்ந்த சட்டதிட்ட உருவாக்கங்களிலும் மீட்பு பணிகளிலும் மீனவர்களின் பங்களிப்பும் இருக்கச்செய்யவேண்டும். அரசியல் பங்களிப்பும் மீனவர்களுக்கு இருப்பதற்கான வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்தவேண்டும். இந்த கோரிக்கைகள் இப்போது புதிதாக சொல்வதல்ல, நீண்டகாலமாக மீனவர்கள் அரசாங்கத்திடம் கேட்டுக்கொண்டிருக்கின்றார்கள். ஆனால், மீனவர்களின் குரலை யாரும் பொருட்படுத்துவதாக இல்லை. இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு தங்களின் பங்களிப்பாக பல்லாயிரம் கோடிகளை தந்துகொண்டிருக்கும் மீனவர்களின் மீது மத்திய மாநில அரசுகள் சிறிது அக்கறை காட்டவேண்டும். அவர்களின் குரலுக்கு செவிசாய்க்கவேண்டும். அல்லது, மீனவர்களைவிட பேரிழப்பு இந்திய அரசாங்கத்திற்கு ஏற்பட்டுக்கொண்டேயிருக்கும்.

References:

  1. https://www.isro.gov.in/Spacecraft/resourcesat-2
  2. https://en.wikipedia.org/wiki/Emergency_position-indicating_radiobeacon_station#Digital_mode:_406_MHz_beacons
  3. https://inmcc.istrac.org/Registration_406_MHz.html
  4. https://inmcc.istrac.org/brochurehtml/Images/Brochure.pdf
  5. http://www.imo.org/en/OurWork/Safety/RadioCommunicationsAndSearchAndRescue/Radiocommunications/Pages/Introduction-history.aspx
  6. http://www.sarsat.noaa.gov/emerbcns.html
  7. http://www.incois.gov.in/documents/tender_document_for_fat.pdf
  8. http://www.vssc.gov.in/VSSC_V4/images/TT/ttrnsfr2009/Distress_Alert_Transmitter.pdf
  9. http://www.sac.gov.in/SAC_Industry_Portal/publication/media/mediapublication/DATDECU.pdf
  10. https://www.isro.gov.in/insat-3d/insat-3d-advanced-weather-satellite-completes-two-years-orbit
  11. http://satellite.imd.gov.in/dynamic/INSAT3D_Catalog.pdf
  12. .http://www.komoline.com/memberfiles/Catalog/distress-alert-transmitter-brochure-kdat02-pct1-162.pdf
  13. https://www.isro.gov.in/applications/satellite-aided-search-and-rescue
  14. https://en.wikipedia.org/wiki/Automatic_identification_system

டெக்னோபோபியா

-1-

ஒவ்வொரு நாடும் நவீன தொழில்நுட்பங்களை நாட்டின் பாதுகாப்பிற்கும், மக்களின் நலனுக்கும் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கும்போது, இந்தியா மட்டும் விதிவிலக்காக நவீன தொழில்நுட்பங்களை நாட்டின் பாதுகாப்பிற்கு கேடுவிளைவிக்குமென்று கருதி தடைசெய்திருப்பது கேவலமானது, முட்டாள்தனமானது. அதாவது, கணினியில் ஹேக்கர்கள் ஊடுருவுவார்கள் என்பதால் நாட்டில் கணினியே பயன்படுத்தக்கூடாது என்று சொல்வதைப்போன்றது இது. எவ்வளவு வெட்கக்கேடானது? ஆங்கிலத்தில் டெக்னோபோபியா (Technophobia) என்று ஒரு வார்த்தை இருக்கின்றது. இதன் பொருள் நவீன தொழில் நுட்பங்களைக் கண்ட பயம். இந்தியாவிற்கு டெக்னோபோபியா என்னும் சொல் சாலப்பொருந்தும்.

ஆழ்கடல் மீன்பிடித்தத்தில் ஈடுபட்டிருந்த இந்திய வெளிநாட்டு கப்பல்கள் எதுவும் ஒக்கி புயலில் சிக்கவில்லை. காரணம், அவகளிடம் நவீன தொலைதொடர்பு சாதனங்கள் அனைத்தும் இருக்கின்றன.  ஒரு கப்பல் தண்ணீரில் இருக்கின்றதென்றால், அது கரையை தொடர்புகொள்வதற்கும், கரையிலிருந்து கப்பலை தொடர்புகொள்வதற்குமான வசதி அந்த கப்பலில் இருக்கவேண்டும்.

இந்தியாவின் எல்லையில் மீன்பிடிக்கும் வெளிநாட்டு மற்றும் உள்நாட்டு கப்பல்களுக்கு இந்த தொலைதொடர்பு (சேட்டலைட் போன் உட்பட) வசதிகள் இருக்குமென்றால், இந்தியாவின் மீன்பிடி விசைப்படகுகளுக்கும் இந்த வசதிகள் இருந்தாகவேண்டும். இதற்கு தடையாக இருப்பது, ஒரு படகு கப்பலாக கணக்கில் கொள்ளவேண்டுமென்றால் அதற்கு குறைந்த பட்சம் 20 மீட்டர் நீளம் இருக்கவேண்டும். ஆனால், நம்முடைய படகுகள் 15 முதல் 20 மீட்டர் நீளம் கொண்டவை. எனவே இந்த படகுகளில் நவீன தொலைதொடர்பு வசதிகளை பெறுவதில் சிக்கல்கள் இருக்கின்றது. இதற்கு தீர்வு, பாரம்பரியமுறையில் ஆழ்கடலில் மீன்பிடிக்கும் நம்முடைய விசைப்படகுகள் அனைத்தையும் மீன்பிடி கப்பல்கள் என்று கணக்கில் கொள்ளவேண்டும். இதற்கு மீன்வளத்துறையின் ஒரு சிறிய உத்தரவே போதுமானது. எந்த சட்டத்திருத்தமும் தேவையிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இது சிக்கல் என்னவென்றால், மீன்பிடி கப்பல்கள் மத்திய அரசிடமிருந்து மீன்பிடி உரிமம் (Letter of Permit) பெறவேண்டும்.  பாரம்பரியமுறையில் மீன்பிடிக்கும் நமது விசைப்படகுகளுக்கு LoPயிலிந்து விலக்களிக்கலாம். இந்த மாற்றங்கள் ஓரிரு நாட்களிலேயே செய்துவிடமுடியும். நவீன தொலைதொடர்பு வசதிகளை நம்முடைய படகுகளில் எளிதாக பயன்படுத்தாமென்றும் நம்புகின்றேன். (கப்பல் மாலுமிகள் அதிகம்கொண்ட நம்முடைய தூத்தூர் பகுதி மீன்வர்கள் இதை ஒரு விவாதப்பொருளாக எடுக்கலாம்.)

ஏற்கெனவே, இந்தியாவில் செயல்பாட்டிலுள்ள திட்டமான, சூறாவளிக்கான தேசிய பேரிடர் மேலாண்மைக்கான திட்டத்தை தென்மேற்கு கடற்கரையில் செயல்படுத்தாதன் காரணமாக, இருநூற்றிற்கும் அதிகமான உயிர்கள் பலியாயிருக்கின்றது.  சூறாவளிக்கான தேசிய பேரிடர் மேலாண்மைக்கான திட்டத்திலிருக்கும் வழிகாட்டுதல்களை கடற்கரைகளில் செயல்படுத்துவதற்கான எந்தமுயற்சியையும் அரசு இதுவரை செய்யவில்லை. இந்த நிலையில் வரும் ஜனவரி ஒன்றாம் நாளிலிருந்து மீனவர்கள் ஆழ்கடலில் மீன்பிடிக்கச் செல்லவிருக்கின்றார்கள். மத்திய மாநில அரசுகள் ஆழ்கடல் மீனவர்களின் பாதுகாப்பிற்கு எந்தவிதமான நம்பிக்கையையும் உத்தரவாதத்தையும் அளித்திருக்கின்றது? குறைந்தபட்சமான நவீன தொலைதொடர்பு வசதிகளையாவது செய்து கொடுத்திருக்கின்றதா?  சூறாவளிக்கான தேசிய பேரிடர் மேலாண்மைக்கான திட்டத்தை செயல்படுத்தாமைக்காக இதுவரை யாராவது போறுப்பேற்றிருக்கின்றார்களா?

-2-

இந்திய பொருளாதார பிரத்தியேக மண்டல (EEZ) கடல் எல்லை 200 நாட்டிகல் மைல்கள் வரை. அதற்கு அப்பால் பன்னாட்டு கடல். தென்தமிழகத்தின் தூத்தூர் பகுதியின் எட்டு ஊர்களில் மட்டும் ஆயிரத்திற்கும் அதிகமான விசைப்படகுகள் ஆழ்கடலில், 200 நாட்டிகல் மைல்களுக்கு வெளியில், மீன்பிடிக்கின்றன. ஒக்கி புயலில் பாதிப்பிற்குள்ளானவர்களில் 100ற்கும் அதிகமான மீனவர்கள் ஆழ்கடலில் மீன்பிடிப்பில் ஈடுபட்டிருந்து கரைக்கு திரும்பிக்கொண்டிருந்தவர்கள்.  ஆழ்கடலில் மீன்பிடிக்கும் இந்த ஆயிரக்கணக்கான படகுகளை கருத்தில் கொள்ளாமல், ஆழ்கடலில் மீன்பிடிக்கும் திறமை இந்தியாவில் இல்லையென்று சொல்லி இந்திய பொருளாதார பிரத்தியேக மண்டல (EEZ) கடல் எல்லைக்குள் வெளிநாட்டுக் கப்பல்களுக்கு மீன்பிடி உரிமம் (Letter of Permit) கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.

வெளிநாட்டு கப்பல்களுக்கான உரிமத்தை ரத்துசெய்யவேண்டுமென்று மீனவர்கள் தொடர்ந்து மத்திய அரசிடம் வலியுறுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். இந்த வருடம் 2017 ஜனவரி மாதத்திலிருந்து வெளிநாட்டு கப்பல்கள் இந்திய கடல் எல்லைக்குள் மீன்பிடிப்பதற்கான உரிமத்தை ரத்துசெய்திருப்பதாக அதிகாரபூர்வமாக அறிவித்திருக்கின்றது. வெளிநாட்டு கப்பல்களின் மீன்பிடிஉரிமத்தை ரத்துசெய்திருப்பதன் காரணமாக, கடந்த மூன்றாண்டுகளைவிட இந்தவருடம் 18.86% அதிகமாக மீன் அறுவடை செய்யப்பட்டிருக்கின்றது. இந்த வருடம் வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்த மீன்பொருட்களின் மதிப்பு ரூபாய் 37,871 கோடிகள். நம் நாட்டிலிருந்து அதிகமான அளவு மீன்பொருட்கள் ஏற்றுமதியானது இந்த வருடம்தான். வெளிநாட்டுக்கப்பல்கள் திருடிச்சென்ற மீனவளங்கள் இப்போது நம்நாட்டு கஜானாவை நிரப்பத்தொடங்கியிருக்கின்றது. இது, எந்தவிதமான நவீன தொழில்நுட்ப வசதியுமற்ற நமது பாரம்பரிய ஆழ்கடல் மீனவர்களின் உழைப்பு.

ஆனால் மத்திய அரசு எப்போது வேண்டுமென்றாலும் இந்த தடையை எப்போது வேண்டுமென்றாலும் மாற்றி மீண்டும் வெளிநாட்டு கப்பல்களுக்கு அனுமதியளிக்க வாய்ப்புகள் இருக்கின்றது. எனவே, இதற்கு நிரந்தரமான சட்டத்திருத்தம்தான் ஒரே வழி. வெளிநாட்டு கப்பல்கள் இந்திய கடல் எல்லைக்குள் மீன்பிடிப்பதற்காக The Maritime zones of India (Regulation of Fishing by Foreign Vessels) Act, 1981 என்று ஒரு சட்டம் இருக்கிறது. இதன்படி, இந்திய பிரஜை இந்திய அரசின் அனுமதியைப்பெற்று வெளிநாட்டுகப்பல்களைக் கொண்டு இந்திய எல்லைக்குள் மீன்பிடிக்கலாம். ஆனால், பொதுவாக இந்த வெளிநாட்டு கப்பல்கள்இந்தியருக்கு ஒரு சிறிய தொகையை கமிஷனாக கொடுத்துக்கொண்டு இந்திய மீன்வளம் அனைத்தையும் தங்கள் நாடுகளுக்கு அள்ளிச்செல்கின்றது. இந்த கப்பல்களுக்கு நம்முடைய மீனவர்களுக்கு கிடைப்பதைவிடவும் மிகக்குறைந்த விலைவில் டீசல் வேறு கிடைக்கின்றது. கடந்த 2015ம் வருடம் வரை 800 வெளிநாட்டு கப்பல்களுக்கு மீன்பிடிக்க அனுமதியளிக்கப்பட்டதாக சொல்லப்படுகின்றது. [வள்ளவிளை விசைபடகுகள் மட்டும் கொச்சி துறைமுகத்திலிந்து ஒவ்வொரு மாதமும் சுமார் இரண்டு லட்சம் லிட்டர் டீசலை எந்தவித சலுகை விலையுமின்றி வாங்குகின்றார்கள் என்று நண்பர் சொல்கின்றார். இந்த டீசலுக்கு சாலைவரியும் கொடுக்கின்றார்களாம். எப்படியெல்லாம் மீனவர்கள் வஞ்சிக்கப்படுகின்றார்கள் பாருங்கள்!]

அதைப்போல வெளிநாட்டுக்கப்பல்கள் பயன்படுத்துவது இழுவைமடிகளை. இதனால், பவளப்பாறைகளும் மீன்குஞ்சுகளுக்கும் அழிந்து கடல்வளத்தை ஒட்டுமொத்தமாக சூறையாடுகின்றன. ஆனால், இதற்கு நேர்மாறாக நமது ஆழ்கடல் மீனவர்கள் அனைவரும் பாரம்பரிய முறையில் மீன்பிடிக்கின்றார்கள். எனவே, இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சியை கருத்தில் கொண்டும், இந்தியர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு எதிராக இருப்பதாலும், வெளிநாட்டு கப்பல்களுக்கான உரிமங்களை நிரந்தரமாக தடைசெய்யவேண்டும். அதற்கு ஒரேவழி, The Maritime zones of India (Regulation of Fishing by Foreign Vessels) Act, 1981 சட்டத்தில் திருத்தம் செய்யவேண்டும். அல்லது இந்த வெளிநாட்டுகப்பல்களுக்கு போட்டியாக ஆழ்கடலின் தொலைதூரத்திற்கு, ஆஸ்திரேலியாவரை, எந்தவித நவீன தொலைதொடர்பு வசதிகளுமின்றி சென்றுகொண்டேயிருக்கவேண்டும். ஒருசில சட்டதிருத்தங்களைச்செய்து, 200 நாட்டிகல் மைல்களுக்குள்ளாகவே மீன்வளத்தை பெருக்கி, நம்முடைய ஆழ்கடல் மீனவர்களை பாதுகாப்பு வளையத்திற்குள் அரசாங்கம் கொண்டுவரவேண்டும். இல்லையேல், இழப்புகள் அனைத்தும் மீனவர்களுக்குத்தான். பொருளாதார இழப்புகுறித்து அரசாங்கத்திற்கு கவலையில்லை. அவர்களுக்கு கடனளிக்க உலகவங்கி காத்திருக்கின்றது. மீனவர்களின் உயிர்?

References:

  1. http://pib.nic.in/newsite/PrintRelease.aspx?relid=173699
  2. http://dahd.nic.in/acts-rules/maritime-zones-india-regulation-fishing-foreign-vessels-act-1981
  3. http://www.downtoearth.org.in/news/how-foreign-vessels-exploit-indias-loopholes-in-fishing-laws–37779
  4. https://www.researchgate.net/publication/301603388_DEEP_SEA_FISHING_POLICIES_IN_INDIA_FROM_1981_TO_2014-_AN_ANALYSIS
  5. http://medcraveonline.com/JAMB/JAMB-05-00112.php
  6. http://www.ndma.gov.in/images/guidelines/cyclones.pdf

ஒக்ஹி – ஒரு தேசிய பேரிடர் – 5

ஒரு இயற்கைப் பேரிடரை தேசியப்பேரிடராக அறிவிப்பதற்கு எந்தவித வரைமுறைகளும் இல்லை. அந்தந்த பேரிடர்களினால் ஏற்படும் பேரழிவு, அதன் தீவிரம், அந்த பேரழிவை சமாளிப்பதற்காக அந்தந்த மாநிலங்களின் திறன் போன்றவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டே ஒரு குறிப்பிட்ட இயற்கைப் பேரிடரை தேசியப் பேரிடாராக அறிவிக்கமுடியுமென்று உள்துறை அமைச்சகம் தெரிவிக்கின்றது.

மத்திய கால்நடை பராமரிப்பு, பால்வளம் மற்றும் மீன்வளத் துறை இந்திய விவசாத்துறையின் கீழ் இயங்குகின்றது.  கால்நடைகளுக்கான தேசிய பேரிடர் மேலாண்மை திட்டதை தேசிய பேரிடர் மேலாண்மை மையம் மற்றும்  கால்நடை பராமரிப்பு, பால்வளம் மற்றும் மீன்வளத் துறையும் இணைந்து கடந்த வருடம் (2016) வெளியிடப்பட்டது. ஆனால் , கடல் மற்றும் மீனவர்களுக்கான தனியான இயற்கை பேரிடர் திட்டங்கள் எதுவும் இதுவரை உருவாக்கப்படவில்லை. இருப்பினும், புயல் மற்றும் காற்று, வெப்பமண்டல சூறாவளிப் புயல்கள் ஆகியவை தேசிய பேரிடர் மேலாண்மையின் கீழ் வருகின்றது. கடந்த வருடம் வெளியிடப்பட்ட தேசிய மேலாண்மை திட்டத்தின் படி, சூறாவளியை முன்கூட்டியே கண்டறிந்து எச்சரிக்கை செய்வதற்கான தொழில்நுட்பம், உலக வங்கியின் உதவியுடன் நிறுவப்படும் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது. ஆனால், அது நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டுள்ளதா என்று தெரியவில்லை.

தேசிய மேலாண்மை வழிகாட்டுதல்களில் சூறாவளிகளை கையாள்வதுகுறித்து மிகத்தெளிவாகவே சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது. அதில் முக்கிய அம்சங்கள் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது. அவற்றில் சில கீழே:

  1. சூறாவளியை கண்டறிவதற்கான அதிநவீன தொழில்நுட்பம் நம்மிடம் இருக்கவேண்டும். [2011ம் ஆண்டிற்குள் இது செயல்படுத்தப்படுவதாக அதில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.]
  2. சூறாவளியை மேற்பாற்வையிடுவதற்கான (probing) ஆகாய விமாங்கள் வேண்டும். சூறாவளியின் மீது ஒரு விமானம் பறந்து பெறப்படும் உண்மையான தரவுகளைக்கொண்டு சூறாவளியின் போக்கை தவறுகளின்றி கணிக்கமுடியும். [2012ம் ஆண்டிற்குள் இது செயல்படுத்தப்படுவதாக சொல்லப்பட்டுள்ளது.]
  3. அதிநவீன தேசிய பேரிடர் தகவல்தொடர்பு உள்கட்டமைப்புகளை, சூறாவளி அபாயம் கொண்ட அனைத்து கடலோர மாவட்டங்களிலும் நிறுவவேண்டும். [2012ம் ஆண்டிற்குள் இது செயல்படுத்தப்படுவதாக சொல்லப்பட்டுள்ளது.]
  4. சூறாவளி குறித்த எச்சரிக்கை பரப்புதலின் எல்லையை விரிவுபடுத்தவேண்டும். அதற்காக, DTH வசதியை பயன்படுத்தலாம். இல்லாதபட்சத்தில், கடலோர ரேடியோ நிலையங்களையும், சேட்டலைட் ரேடியோவையும், VHF நெட்வொர்க்கையும் பயன்படுத்தவேண்டும். [2012ம் ஆண்டிற்குள் இது செயல்படுத்தப்படுவதாக சொல்லப்பட்டுள்ளது.]
  5. சூறாவளி முகாம் அமைக்க வேண்டும். கடற்கரையிலிருந்து முகாமிற்குச் செல்வதற்காக அனைத்து பருவகாலத்திற்குமான சாலைவசதிகள் இருக்கவேண்டும். [2012ம் ஆண்டிற்குள் இது செயல்படுத்தப்படுவதாக சொல்லப்பட்டுள்ளது.]
  6. சமூகம் சார்ந்த பேரிடர் மேலாண்மை செயல்பாடுகளை உருவாக்கவேண்டும். 2012ம் ஆண்டிற்குள் இது செயல்படுத்தப்படுவதாக சொல்லப்பட்டுள்ளது.
  7. சூறாவளியின் போதான தயார்நிலை, மட்டுப்படுத்தல், பதிலிறுப்பு, மறுவாழ்வு மற்றும் மீட்சி செயல்பாடுகளில் உள்ளூர் சமூகத்தின் பங்களிப்பை பெறவேண்டும். [2010ம் ஆண்டிற்குள் இது செயல்படுத்தப்படுவதாக சொல்லப்பட்டுள்ளது.]
  8. சூறாவளி பேரிடர் மேலாண்மைக்கான அவசர செயல்பாடுகளின் திட்டத்தை வகுக்க வேண்டும். [2012ம் ஆண்டிற்குள் இது செயல்படுத்தப்படுவதாக சொல்லப்பட்டுள்ளது.]
  9. தேசிய பேரிடர் மீட்புப்படை உருவாக்கவேண்டும்.
  10. விமானப்படை, கடற்படை மற்றும் கடலோர காவல்படை ஆகியவை மீட்புப்பணியில் உடனடியாக ஈடுபடவேண்டும்.
  11. சூறாவளி பேரிடர் மேலாண்மையில் முக்கியமானது, சரியான நேரத்தில் சூறாவளி குறித்த எச்சரிக்கையை செய்வது. அதற்காக நவீன தொழில்நுட்ப வசதிகளை பயன்படுத்தவேண்டும். EDUSAT, HAM Radio, DTH, Sattelite Phone, Community Radio, Battery-less Hand Radio and etc
  12. கிராம தகவல் மையங்களை உருவாக்க வேண்டும்.
  13. ஒரு லட்சம் ரூபாய் நிதி உதவியுடன் கிராம அறிவு மையங்கள் உருவாக்கவேண்டும்

இத்துடன் நிறுத்திக்கொள்கிறேன். மேற்சொன்னவற்றில் ஒன்றுகூட செயல்படுத்தப்படவில்லை. சூறாவளிக்கான தேசிய மேலாண்மை திட்டம் குறித்து மத்திய மாநில அரசுகள் மீனவர்களுக்கு எந்தவித விழிப்புணர்வையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அதற்கான காரணமாக நான் நினைப்பது, தென்மேற்கு கடற்கரை சூறாவளியின் குறைந்த அழிவு ஆபத்து மண்டலமாக கருத்தில் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. மேற்கு கடற்கரையில் பியான் புயலுக்குப்பிறகு ஒக்கி புயல் இரண்டாவது வெப்பமண்டலபுயல். இனியும் தொடர்ந்து தென்மேற்கு கடற்கரையில் ஒக்கி போன்ற வெப்பமண்டல சூறாவளி வீசுவதற்கு அதிகமான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றது. எனவே, தென்மேற்கு கடற்கரையை மிக உயர்ந்த அழிவு ஆபத்து மண்டலமாக அறிவிக்க வேண்டும். அதைப்போல, ஒக்கி  சூறாவளியின்  உயிரிழப்புகளையும் பாதிப்புகளையும் கருத்தில் கொண்டு, தேசியப் பேரிடராக மத்திய அரசு அறிவிக்கவேண்டும். அப்போதுதான், நிவாரணம், நேரடியாகவும், விரைவாகவும் மீனவர்களுக்கு கிடைக்கும்.

1. http://mha1.nic.in/par2013/par2013-pdfs/ls-060813/365.pdf

2. http://nidm.gov.in/pdf/monthly/2016/March.pdf

3. http://ndma.gov.in/images/policyplan/dmplan/National%20Disaster%20Management%20Plan%20May%202016.pdf

4. http://www.ndma.gov.in/images/guidelines/cyclones.pdf

5. http://nidm.gov.in/pdf/guidelines/new/cyclones.pdf

ஒக்ஹி – ஒரு தேசிய பேரிடர் – 4

ஒக்ஹி – ஒரு தேசியப் பேரிடர் – 4

ஒக்கி புயலால் ஏற்பட்ட பேரிடருக்கு இந்திய வானிலை ஆய்வு மையமும் அதன் செயல்பாடுகளுமே மூலகாரணம். இந்திய வானிலை ஆய்வு மையத்தின் கணிப்புகள் தொடர்ந்து தவறானதாகவே இருக்கின்றது. ஒக்கி புயல் மட்டுமல்ல, கடந்த ஆகஸ்டு மாதம் மும்பையில் பெருமழை ஏற்படுத்திய பாதிப்புகளும், ஐம்பதிற்கும் அதிகமான உயிரிழப்புகளும் இந்திய வானிலை மையம் மும்பையின் பெருமழையை கணிக்கத்தவறியதே காரணமாகச் சொல்லப்படுகின்றது. வானிலையை சரியாக கணிக்கத் தவறுவதன் காரணமாக மழை, புயல் போன்ற இயற்கைச் சீற்றங்களால் உயிரிழப்புகள் தொடர்ந்து ஏற்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. அரசின் கணக்குப்படி 2016ம் வருடம் 1500 பேரும், 2015ம் வருடம் 2200 பேரும் இறந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. சரியான நேரத்தில், சரியான வானிலை எச்சரிக்கைகள் விடப்பட்டிருந்தால் இந்த உயிரிழப்புகள் அனைத்தும் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கவேண்டியவை. கடந்த 2013-ம் வருடம் உத்தரகாண்டில் நடந்த பெருவெள்ளப் பேரிடரில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் இறந்தார்கள். அதற்கான காரணம் வானிலையை கணிக்கும் ரேடார்கள் தொழில்நுட்பக் கோளாறினால் செயல்படாமல் இருந்ததுதான் காரணமாகச் சொல்லப்பட்டது.

நவம்பர் 20ம் நாள் ஒக்கி புயலுக்கான தாழ்வழுத்தம் உருவானது. ஆனால், அடுத்த சில தினங்களுக்கு இந்த தாழ்வழுத்தம் புயலாக மாறுவதற்கான சாதக நிலை உருவாகவில்லை. 27-28ம் தியதிகளில் இலங்கையில் இது புயலாக மாறுமென்று சர்வதேச வானிலை மையங்கள் எச்சரித்தன. ஆனால், இதை இலங்கை அரசு நிராகரித்தது. ஒக்கி புயல் 29ம் தியதி தென்தமிழகத்திற்கு நகருமென்று தனிநபர்களும்  அக்யூவெதர், ஸ்கைமெட் போன்ற தனியார் வானிலை நிறுவனங்களும் 27-ம் தியதியே தெரிவித்தார்கள். ஸ்கைமெட் தனியார் வானிலை நிறுவனத்தின் தலைவர் டிசம்பர் இரண்டாம் நாள் கேரள முதலச்சருக்கு ஒரு திறந்த கடிதம் ஒன்றை அனுப்பினார். அதில் நவம்பர் 21 முதல் 29ம் தியதிவரை ஒக்கி புயலை அவர்கள் எவ்வாறு கணித்திருந்தார்கள் என்று சொல்லியிருக்கின்றார். 29ம் தியதி பிற்பகல் வரை இந்திய வானிலை மையம் அமைதியாகவே இருந்தது. அவர்களுக்கு சொல்வதற்கு எதுவுமில்லைபோலும்.

இந்திய வானிலை மையம் சூறாவளி எச்சரிக்கை செய்யும் போது நான்கு படிநிலைகளை பின்பற்றவேண்டும். முதல் நிலையான, சூறாவளிக்கான அறிகுறிகள் இருப்பதை 72 மணிநேரத்திற்கு முன்பும், இரண்டாம் நிலையான சூறாவளி எச்சரிக்கையை 48 மணிநேரங்களுக்கு முன்பும், மூன்றாம் நிலையான சூறாவளி அபாய அறிவிப்பை 24 நான்கு மணிநேரத்திற்கு முன்பும், நான்காம் நிலையான சூறாவளி நிலப்பரப்பை அடைவதை 12 மணிநேரங்களுக்கு முன்பும் அறிவிக்கவேண்டும். மீனவர்களுக்கு சாதரண நாட்களில் தினமும் நான்கு முறை புயல் குறித்த எச்சரிக்கையும், மேற்சொன்ன நான்கு நிலைகளில் மூன்று மணி நேரங்களுக்கு ஒருமுறையும் புயல் எச்சரிக்கை செய்யவேண்டும்.

ஒக்கி புயலுக்கு இந்த நான்கு நிலைகளும் 24 நான்கு மணிநேர காலத்திற்குள் அறிவிக்கப்பட்டது. பன்னாட்டு வானிலை மையங்கள் அறிவித்ததுபோல் மூன்று தினங்களுக்கு முன்பே ஒக்கி புயலுக்கான அறிவிப்பை மேற்கொண்டிருந்தால் மீனவர்கள் அனைவரும் உயிர் தப்பியிருப்பார்கள். கடலில் எந்த வித உயிரிழப்பும் ஏற்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை. புயல் அறிவிப்பு கிடைத்த பிறகு மீனவர்கள் யாரும் கடலுக்குள் செல்லவில்லை. நவம்பர் 29ம் தியதிக்கு முன்பே பலரும் மீன்பிடிக்கச் சென்று விட்டார்கள். கேரளக்கடற்கரை மீனவர்கள் ஒரு வாரம் முதல் 45 நாட்கள் கடலில் தங்கி மீன்பிடிப்பார்கள். குறிப்பாக நீரோடி கிராமத்து மீனவர்கள் 3-7 நாட்கள் கடலில் தங்கி வள்ளத்தில் வலைத்தொழில் செய்பவர்கள். இவர்களின் படகுகள் புயலினால் பலத்த சேதமடைந்தது. வள்ளம் கடலில் மூழ்கியதால் பலரும் கடலில் நீச்சலடித்துக்கிடந்திருக்கின்றார்கள். ஆனால் மீட்புப்பணி டிசம்பர் மூன்றாம் தியதிக்குப் பிறகுதான் துவங்கியது. எனவே பலரும் கடலில் மூழ்கி இறந்துபோனார்கள். ‘கன்னியாகுமரி புயல் தாக்கும் பகுதியல்ல. எனவே மீனவர்களுக்கு முன்னறிவிப்பு செய்தாலும் அவர்கள் அந்த முன்னெச்சரிக்கையை உதாசீனப்படுத்தியிருப்பார்கள்’ என்று சிலர் போகிற போக்கில் சொல்கின்றார்கள். மீனவர்களுக்கு பியான் புயலின் வீரியமும் பாதிப்பும் தெளிவாகவே தெரியும். எனவே முன்னெச்சரிக்கையை உதாசீனப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகள் அறவே இல்லை.

இன்று நீரோடி கிராமத்தில் மட்டும் 37 மீனவர்கள் இறந்ததாக உறுதிபடுத்தப்பட்டுள்ளது. 24 மணி நேரத்திற்கு முன்பே புயலுக்கான எச்சரிக்கை கிடைத்திருக்குமென்றாலோ, டிசம்பர் ஒன்றாம் தியதியே மீட்பு நடவடிக்கையில் கடலோர காவல்படை ஈடுப்பட்டிருக்குமென்றாலோ இவர்கள் அனைவரும் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கலாம். இதைப்போலவே கேரளாவிலும் பேரிழப்புகள் ஏற்பட்டது. இந்த உயிரிழப்புகள் அனைத்தும் மிக எளிதாக தவிர்க்கப்பட்டிருக்கவேண்டியவை. டீகோ கார்சியா தீவிலிருக்கும் அமெரிக்காவின் ‘கூட்டு சூறாவளி எச்சரிக்கை மையம்’ 29ம் தியதியே சூறாவளி எச்சரிக்கையை அறிவித்திருக்கின்றது. அந்த தகவலையாவது மீனவர்களிடம் சொல்லியிருக்கலாம்.

தற்போதிருக்கும் கட்டமைப்புகளின் படி, இந்திய வானிலை ஆய்வுமையத்தினால் சரியான வானிலை கணிப்புகளை செய்யமுடியாது. இந்திய வானிலை மையத்தின் கணிப்புகள் அனைத்தும் புள்ளியில் முறையிலேயே (Statistical Method) இருக்கிறது. இதனை இயக்க முறையாக (Dynamic Method) மாற்றுவதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருதாகவும், புதிதாக இரண்டு சூப்பர் கம்யூட்டர்கள் வாங்கவிருப்பததாகவும் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், வானிலைய கணிப்பதற்கான கணித மாதிரிகளை நவீனப்படுத்துவதற்கான திறமை நம்மிடம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

அவ்வாறு முழுமையாக மாற்றப்பட்டாலும் கூட, ஏராளமான, ரேடார் மற்றும் செயற்கைகோள்களின் உதவியில்லாமல் துல்லியமான வானிலையை இந்திய ஆய்வு மையத்தால் கணிக்க முடியாது. இந்திய வனிலை மையத்திற்கு சொந்தமான எத்தனை வானிலை ரேடார்கள் சரியாக செயல்படுகின்றது அரசு வெளியிடவேண்டும். தற்போதிருக்கும் கட்டமைப்பின்படி 12 கிலோமீட்டர் குறைந்த பட்ச தூரத்திற்கான வானிலையை மட்டுமே கணிக்க முடியும். அதாவது, இந்திய வானிலை ஆய்வுமையத்தின் கணக்குப்படி 12 கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு ஒரே வானிலைதான். கொஞ்சம் கூட நம்பகத்தன்மை இல்லை.

தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி என்பதை எட்டிக்கூட பார்க்காத இந்திய வானிலை மையத்தை நம்பி இனியும் இந்திய மக்கள் இருப்பது பேரவலத்திற்கு இட்டுச்செல்லும். ஒக்கி புயல் இந்திய நிலப்பரப்பையொட்டி மையம்கொண்டு தாக்கியிருந்தால்? நினைத்துப்பார்க்க முடியவில்லை. மீனவர்களுக்கு சாட்டிலைட் போன், வானிலையை ஆழ்கடலில் தெரியப்படுத்துவதற்கான நவீன தொழில்நுட்ப உபகரணங்களை கொடுத்தால் நிலமை சீராகுமென்று சொல்லப்படுகின்றது. இந்திய வானிலை ஆய்வு மையத்தின் வானிலை அறிக்கையை அடிப்படையாகக்கொண்டால், அதையே உண்மையென்று நம்பினால், நாம் முட்டாள்களாகத்தான் இருக்கமுடியும். மீனவர்கள் இந்திய வானிலை ஆய்வு மையத்தின் வானிலை கணிப்பையும் தாண்டி, ஜான் பிரதீப் போன்ற தனி நபர்களையும், அக்யூவெதர் மற்றும் ஸ்கைமெட் போன்ற தனியார் வானிலை ஆய்வுமையங்களின் தகவல்களுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கவேண்டும்.

கடந்த ஜூலை மாதம், மஹாராஷ்ராவில் பீட் மாவட்டத்தின் ஆனந்கோன் கிராம விவசாயிகள் இந்திய வானிலை ஆய்வு மையம் சரியாக வானிலையை கணிக்காததற்காக வானிலை மையத்திற்கு எதிராக வழக்கு தொடுத்தார்கள். இந்தமுறையும் பருவமழை வழக்கம்போல் இருக்குமென்பதால், விவசாயிகள்  பயிர்நடவுசெய்யாலாம் என்று ஆய்வு மையம் சொன்னது. ஆனால், வழக்கமான மழையில்லாமல் வறட்சி நிலவியதன் காரணமாக விவசாயிகளுக்கு பேரிழப்பு. சில நாட்களுக்கு முன்பு மீனவர்கள் கடலில் மீன்பிடிக்கப்போகக்கூடாது என்று வானிலை மையம் அறிவித்தது. ஆனால், கடல் அமைதியாகக் கிடந்தது. இப்படிப்பட்ட வானிலை ஆய்வு மையம் இருந்துதான் என்ன பயன்?

இஸ்ரோ போன்ற விண்வெளி ஆய்வு மையங்களின் நேரடி செயல்பாடு மற்றும் கண்காணிப்பின் கீழ் பொதுமக்களின் உயிர் மற்றும் வாழ்வாதாரத்துடன் நேரடி தொடர்புடைய வானிலை ஆய்வு மையம் வரவேண்டும். இந்தியாவின் தலைசிறந்த மென்பொருள் நிறுவனங்களின் உதவியை பெறவேண்டும். விண்வெளி ஆய்வுக்கு கொடுக்கப்படும் முக்கியத்துவம் வானிலை ஆய்வுக்கும் கொடுக்கவேண்டும். அல்லாத பட்சத்தில் பேரிடர்கள் நம்மை தாக்கிக்கொண்டேயிருக்கும். உயிர்ப்பலிகளும் அதிகரித்துக்கொண்டேயிருக்கும். பேரிடர்களுக்குப்பின்னான அரசின் மெத்தனம், இப்போதுபோல் எப்போதுமிருக்கும். அதில் எந்தவித மாற்றமும் இனியும் இருக்கப்போவதில்லை. ஒக்கி புயல் மீனவர்களுக்கான பேரிடர் மட்டுமல்ல, நிலவெளிப்பரப்பில் ஏற்படவிருக்கும் மிகப்பெரும் பேரழிவிற்கான சிறியதொரு முன்னோட்டம் மட்டுமே.

குறிப்புகள்:

  1. https://www.skymetweather.com/content/weather-news-and-analysis/open-letter-to-kerala-cm-from-ceo-of-skymet-weather/
  2. http://www.downtoearth.org.in/coverage/forecasting-failure-44555
  3. https://thewire.in/180850/imd-weather-prediction-forecast-monsoons-drought-agrometeorology-kharif/
  4. http://www.thehindu.com/news/cities/mumbai/IMD%E2%80%99s-new-weather-model-will-make-forecasts-more-reliable/article17292945.ece
  5. http://www.livemint.com/Science/cNW3ZQBoEUO4xSEyLZEvdO/IMD-to-get-2-more-supercomputers-as-India-battles-with-capri.html
  6. https://economictimes.indiatimes.com/news/economy/agriculture/india-meteorological-department-to-adopt-dynamic-models-for-more-accuracy-in-monsoon-forecast/articleshow/15165457.cms
  7. https://en.wikipedia.org/wiki/2017_Mumbai_flood
  8. http://www.thehindubusinessline.com/news/weather-update-imd-issues-cyclone-alert-for-lakshadweep/article9977221.ece
  9. https://en.wikipedia.org/wiki/Cyclone_Ockhi
  10. https://www.accuweather.com/en/weather-news/downpours-to-inundate-southern-india-sri-lanka-as-tropical-threat-brews-in-the-bay-of-bengal/70003380
  11. http://rsmcnewdelhi.imd.gov.in/index.php?option=com_content&view=article&id=24&Itemid=170&lang=en

முக்காரு யுத்த கதா

-1-

இலங்கையின் சிங்கள அரசர் ஆறாம் பராக்கிரமபாகு, காஞ்சிபுரம், கீழக்கரை மற்றும்  காவேரிப்பட்டினம் கரையர் படைகளின் உதவியுடன் புத்தளத்தில் முகாமிட்டிருந்த  முக்காரு படையை தோற்கடித்ததை விவரிக்கும் முக்காரு யுத்த கதா என்னும் ஓலைச்சுவடி பிரிட்டானிய அருங்காட்சியகத்தில் (எண். Or. 6606) பத்திரப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதை கண்டெடுத்தவர் ஹூ நெவில் என்னும் பிரிட்டானியர். இலங்கையின் வரலாற்றையும், இனங்களையும் விரிவாக ஆய்வுசெய்து பதிவுசெய்தவர் இவர். பின்வருவது ஹூ நெவில் அவர்களின் முக்காரு யுத்த கதா குறித்த குறிப்பு. [ஹூ நெவில் ஓலைச்சுடியை ‘முக்காரு யுத்த கதா’ என்றும், அதை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த MD ராகவன் அவர்கள் அதை முக்கார கதானா என்றும் சொல்கிறார்கள்.]

முக்காரு யுத்த கதா என்னும் ஓலைச்சுவடி இலங்கையின் கோட்டி நாட்டு அரசர் ஆறாம் பராக்கிரம பாகுவின் ஆட்சி காலத்தில், சக வருடம் 1159,  கி.பி. 1237 வருடம்  முக்காரு இன மக்களின் யுத்த தோல்வியைக் குறித்த ஒரு சிறிய குறிப்பு ஆகும். இந்த வருடம் நம்மை தம்படேனியாவின் ஆட்சி காலத்திற்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. முக்காரு யுத்த கதாவின் இரண்டு பிரதிகளிலும் ஒரே வருடம்தான் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. காஞ்சி, கீழக்கரை மற்றும் காவேரிப்பட்டினம் நாடுகளிலிருந்து கரையர் படைகள் துணைக்கழைக்கப்பட்டு, கெலனி ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில் முக்காரு படைகளுக்கெதிரான அரசபடைகள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டன. அங்கிருந்து முக்குவர்கள் கைப்பற்றியிருந்த புத்தளம் கோட்டை நோக்கி அரசபடைகள் நகர்ந்தன. புத்தளத்தில் நடந்த யுத்தத்தில் 1500 அரச படை வீரர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். மூன்று மாத முற்றுகைக்குப்பிறகு புத்தளம்கோட்டையை காஞ்சி, கீழக்கரை மற்றும் காவேரிப்பட்டினம் கரையர் படைகளைக்கொண்ட கோட்டி நாட்டு அரசரின் படைகள் முக்குவர்களிடமிருந்து  கைப்பற்றிது. அங்கிருந்து அரச படைகள் நாகப்பட்டினம் நோக்கி நகர்ந்தது. நாகப்பட்டினத்தில் முக்குவர்களுடன் நடந்த யுத்ததில் அரசபடையணியின் முக்கியத்தளபதியான மாணிக்கத்தலைவன் உயிரிழந்தார். மூன்று மாதங்கள் இருபத்தைந்து நாட்கள் நடந்த யுத்தத்தில் முக்குவப்படைகள் தோர்க்கடிக்கப்பட்டு நாகப்பட்டினம் கோட்டையும் அரசபடையினால் கைப்பற்றப்பட்டது. இந்த யுத்தத்தில் 1300 அரச படைவீரர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள்.

முக்குவர்களுக்கெதிராக போர்தொடுக்க பராக்கிரம பாகுவின் அரசபடைகளுக்காக தென்னிந்தியாவிலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட  படைத்தளபதிகள் பின்வருமாறு: வக்குநாட்டு தேவரீர், குருகுலநாட்டு தேவரீர், மாணிக்கத்தலைவன், அதியரச அடப்பன், வர்ணசூரிய  டான் பிரனாட (Don Branada) அடப்பன், குருகுல சூரிய முடியான்சி,  பரதகுலசூரிய முடியான்சி மற்றும் அரசகுல சூரிய முடியான்சி.  இவர்கள் அனைவரும் கரையர் இன போர்த்தளபதிகள். யுத்தத்திற்குப் பிறகு இவர்கள் சிலோனின் மேற்குக் கடற்கரையில் சிலாவ் மற்றும் நீர்க்கொழும்பிற்கு இடைப்பட்ட பிராந்தியத்தில் குடியேறினார்கள். இதன் பிறகு போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வருகையும், கரவா படைத்தளபதிகளின் துரோகம் மற்றும் தந்திரம் காரணமாக டச்சுப்படையும் ராஜசிங்காவும் நீர்க்கொழும்பை பிடித்ததும் இந்த ஓலைச்சுவடியில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் சக வருடம் 1159 என்பது மிகத்தெளிவாகவே தவறானதாகும். இது முக்காரு மக்களின் வரலாற்றின் வேறு ஏதேனும் நிகழ்வை குறிப்பதாகக் கூட இருக்கலாம்.  ஆனால், சக. 1150 என்பது கண்டிப்பாக தென்னிந்தியாவிலிருந்து வந்த கரையர் படைகளின் உதவியுடன் அரச படைகள் முக்காரு இன மக்களை வீழ்த்திய ஆண்டாக இருக்காது. ஓலைச்சுவடிகள் சேதமடைந்திருந்தால் இந்த பிழைகள் வருவதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கிறது. ஆனால், முக்காரு கதனாவின் இரண்டு பிரதிகளிலும் ஒரே ஆண்டுதான் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கி.பி. 1508 வருடம் பதினாறாவது பராக்கிரமபாகு ஆட்சியில் இருந்தபோது அவரது தம்பியின் (Tani-ela Bahu Raja) தலைமையில் முக்காரு படைகள் தோர்க்கடிக்கப்பட்டிருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கிறது.

டான் பிரனாடா ( Don Branada ) அல்லது டான் பெர்னாண்டோ ( Don Fernando ) என்னும்  போர்த்தளபதி போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வருகையின் துவக்க காலத்தின் போது மதாமாறிவராக இருக்கவேண்டும். அல்லது அவர் அந்தப் பெயரை ஜெனோவா பட்டணத்து சாகசக்காரர்களிடமிருந்து முற்காலத்தில் பெற்றிருக்கவேண்டும். போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வருகைப்பின் நடந்த இந்த யுத்தத்தையும் பெயர் மாற்றத்தையும் மறைக்க, இந்த சிறிய யுத்த நிகழ் எழுதிய கவிஞரின் பிழையினால் இந்த வருடக்குழப்பம் வந்திருக்கும்.

இதைப்போன்ற இன்னொரு பிரதியும் கிடைத்தது. அது ஒழுங்கில்லாமல் இருந்தது. ஆனால் அது தம்மன்கடுவாவில் இருக்கும் எகோடாபட்டு தமிழ் கரையர்களால் ஒழுங்காக பராமரிக்கப்பட்டிருந்தது. இரண்டாம் ராஜசிங்கா நீர்க்கொழும்பை கரையர்களின் மூதாதையர்களின் உதவியுடன் கைப்பற்றியபிறகு, அவர்கள் கிபி 1646ம் வருடம் கரையர்கள் நீர்க்கொழும்பில் குடியேறியதாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அதன் பிறகுதான் இந்த ஓலைச்சுவடி எழுதப்பட்டதாக அவர்கள் சொன்னார்கள். முதல் பிரதியுடன் இதை ஒப்பிட்டுப்பார்த்தபோது உண்மையென்றே தோன்றுகின்றது.

வல்வெட்டி முதலியார் போர்ச்சுக்கீசியர்களை ராஜசிங்காவிற்கும் டச்சுப்படைகளுக்கும் காட்டிக்கொடுத்ததன் பரிசாக எடோகாபட்டுவாவும் மாத்தளை மாவட்டத்தின் பல கிராமங்களும் கிடைத்ததாக அவர்களின் பிரதி சொல்கிறது. பரிசு கிடைத்த திருப்பம் குறித்து, நீர்க்கொழும்பிலிருக்கும் கரவா படைத்தளபதிகளின் வாரிசுகளால் மிகச்சிறப்பாக பேணப்பட்டுவந்த முதல் பிரதியில் எதுவும் சொல்லப்படவில்லை. தொம்மன்கடுவாவிலிருந்து கிடைத்த பிரதி இன்னொன்றிலிருந்து நகலெடுத்ததாக/ படியெடுக்கப்பட்டதாக இருக்கும்.  அது ஒழுங்கான எண்வரிசை இல்லாமல் சிறிய ஓலையில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இந்த ஓலைச்சுவடியை புத்திசாலித்தனமின்றி முதல் பிரதியிலிருந்து படியெடுத்திருப்பதால் இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் விஷயங்கள் குழப்பமாக உள்ளது.

-2-

சிங்கள மொழியில் எழுதப்பட்ட முக்காரு கதனாவை திரு. M.D. ராகவன் அவர்கள் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். இவர் சென்னை பல்கலைக்கழகத்தின் மானிடவியல்துறையின் முதல் தலைவராக இருந்தவர். அவரது ஓய்வுக்குப்பிறகு 1946 வருடத்திலிருந்து இலங்கை அரசால் மானிடவியலாளராக பணியிலமர்த்தப்பட்டார். இலங்கையின் இனங்கள் குறித்தும் நாட்டுப்புறவியல் குறித்தும் மிக விரிவான ஆய்வுகளை மேற்கொண்டிருக்கிறார்.

திரு. M.D. ராகவன் அவர்கள் மொழிபெயர்த்த முக்காரு கதானாவின் ஒருபகுதியின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு பின்வருவது:

கோட்டி நாட்டு அரசர் ஶ்ரீ பராக்கிரமபாகுவின் ஆட்சிகாலத்தில் புன்னாலாவிலிருந்து வந்த முக்குவர்கள் (முக்காரு), இலங்கையை கைப்பற்றும் நோக்கத்துடன் புத்தளத்திலும் நாகப்பட்டினத்திலும் முகாமிட்டிருந்தார்கள். இந்த செய்தியை கொண்டுவந்த மேன்மக்களிடம்  (nobles) “முக்குவ சேனையுடன் யுத்தம் செய்வதற்குப் போதுமான பலம்கொண்டவர்களாக நீங்கள் யாரை நினைக்கின்றீர்கள்” என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர்கள், “அவர்களுடன் யுத்தம் செய்யவேண்டுமென்றால், காஞ்சிபுரம், காவேரிப்பட்டினம் மற்றும் கீழக்கரை நாட்டு படைகளை நாம் வரவழைப்பது நல்லது”. மேன்மக்கள் சொன்ன பரிந்துரை அரசருக்கு உவப்பானதாக இருந்ததன் காரணமாக மூன்று நாடுகளுக்கும் தகவல் அனுப்பப்பட்டது. மூன்று நாடுகளின் அரசவைக்கு இந்த செய்தி கிடைத்தபிறகு, மூன்று நாட்டுப் படைகளும் காஞ்சிபுரத்தில் ஒன்று கூடி, அந்த செய்தியை விவாதித்தபிற்கு, படைகளின் யுத்த அணிவகுப்புடன் இலங்கைக்கு பயணம் மேற்கொண்டார்கள்.

வம்முநாட்டு தேவரீர், குருகுலநாட்டு தேவரீர், மாணிக்கத் தலைவன், அதியரச அடப்ப உன்னாகி, வர்ணசூரிய தொம்பிரனாத அடப்ப உன்னாகி, குருகுல சூரிய முடியான்சி, பரதகுல சூரிய முடியான்சி மற்றும் அரசகுல சூரிய முடியான்சி என்பது அந்த மூன்று நாடுகளின் படைத்தளபதிகளின் பெயர்கள். இந்த படைத்தளபதிகளுடன், 18 துணைத்தளபதிகளும், 7740 படைவீரர்களும்,  ஒரு நாவிதரும்,  துணிதுவைப்பதற்கும், பறையடிப்பதற்கும், பேய் ஓட்டுவதற்குமாக 8 பேரும் உடன்சென்றார்கள். இவர்கள் மூன்று படகுகளில் பயணமாகி, இலங்கையின் கெலனி ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில் சக.1159ம் வருடம் வந்திறங்கினார்கள். இது உண்மையாகவே நடந்தது.

ஒளிமிக்க தங்க சிம்மாசனத்தில் அரசர் அமர்ந்திருந்தார். இலங்கைக்கு வந்துசேர்ந்த படைத்தளபதிகள் மற்றும் அவர்களின் படையணிகளை வரவேற்று, அவர்களின் பெயர்களையும் அவர்களின் குலத்தையும், அவர்களின் கடல் பயணத்தையும் விசாரித்துவிட்டு அவர்களுக்கு மரியாதையையும் விருதுகளையும் அவர்களுக்கு அளித்தார். மூன்று நாட்டு  படையணிகளின் வரிசையை பார்வையிட்டபிறகு, சூரியனின் ஒளிவட்டத்திற்குள் நுழையும் சுக்கிரனின் பிரகாசத்துடன், இந்த படையணிகள் உண்மையிலேயே வலுவானது என்னும் முடிவிற்கு வந்தார். பின்னர், முக்குவர்களுடன் போரிடுவதற்கு அவர்கள் தயாராக இருக்கின்றார்களா என்பதை கேட்டறிந்தார்.  பின்னர் அவர்கள், வில், வாள், குத்துவாள், ஈட்டி, போர்க்கோடாரி, கவண் போன்ற யுத்த தளவாடங்களுடன் புத்தளத்திற்கு முன்னேறினார்கள். மூன்று மாதங்கள் நடந்த யுத்தத்திற்குப் பிறகு அவர்களின் கோட்டையை கைப்பற்றினார்கள். அவர்களில் 1500 படைவீரர்கள் வீழ்ந்தார்கள்.

இந்த இழப்பிலும் மனம்தளராத அவர்கள் யுத்தத்தை நாகப்பட்டினத்திற்கு நகர்த்தினார்கள். அங்கு 40 நாட்கள் யுத்தம் நடந்தது. நாகப்பட்டினத்தில் நடந்த யுத்தத்தில் படைத்தளபதி மாணிக்கத்தலைவன் யுத்த களத்தில் வீழ்ந்தார். இரண்டரை மாதங்கள் நடந்த யுத்தத்தில் அரச படைகள் நாகப்பட்டினம் கோட்டையை கைப்பற்றியது. இந்த இரண்டு யுத்தங்களிலும் 2800 அரச படைவீரர்கள் இறந்தார்கள். இரண்டு கோட்டைகளையும் கைப்பற்றியபிறகு கோட்டையில் ஏற்றியிருந்த இரண்டு சிவப்பு கொடிகளும், இரண்டு முக்குவ படைத்தளபதிகளின் தலைகளும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டது. இந்த வெற்றியினால் மகிழ்சியடைந்த அரசர், அவர்களுக்கு செம்பு பட்டயமும், பலகிராமங்களை பரவேணி என்னும் பரம்பரை நிலங்களாக அவர்களுக்கு அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தார். இவற்றைத்தவிர, ராவணா, இரஹண்டா மகர கொடிகளையும் அவர்களுக்கு கொடுத்தார்கள். ஏராளமான நகை மற்றும் பொன் ஆபரணங்களுடன் அனைத்து துறைமுகங்களுக்கும் இலவசமாக வந்துபோவதற்கான உரிமையை கொடுத்தார்கள். நீர்க்கொழும்பை அவர்களுக்கு பரம்பரை நிலமாக அளித்தார்கள். அதன்பிறகு அவர்கள் (கரையர்கள்) நீர்க்கொழும்பில் குடியேறினார்கள்.

இந்த ஆட்சிகாலத்தில் போர்ச்சுக்கீசியர்கள் பெருமளவு பரிசுகள் மற்றும் காணிக்கைகளுடன் கோவாவிலிருந்து வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் ஏன் இங்கு வந்தார்கள் என்று விசாரித்தபோது, “எங்கள் நாடுகளில் பெருமளவிலான யுத்தங்கள் நடக்கின்றன. எனவே வர்த்தகம் நன்றாக இல்லை. அதன்காரணமாக, உங்கள் நாட்டில் வியாபாரம் செய்வதற்கு ஒரு சிறிய இடத்தை, குறைந்தபட்சம் ஒரு காளையின் தோல் அளவிலான இடத்தை, எங்களுக்கு தரவேண்டுமென்று உங்கள் காலில் விழுந்து கேட்க வந்திருக்கிறோம். அந்த இடத்தில் எங்கள் குடியேற்றத்தை நிறுவி, வியாபாரம் செய்து அரச சட்டத்தைற்கு உட்பட்டு  நாங்கள் இங்கே வாழ்வோம். அதற்காகவே நாங்கள் இங்கே வந்திருக்கிறோம்” என்றார்கள். அவர்களின் கோரிக்கையை கேட்டதும் அவர்களுக்கான நிலத்தை செம்பு பட்டயத்தில் எழுதிக்கொடுத்தார். போர்ச்சுக்கீசியர்கள் காளையின் தோலை மிகச்சிறிதாக நூல்போல் வெட்டி, அதைக்கொண்டு எவ்வளவு நிலத்தை சுற்றிப்பிடிக்க முடியுமோ அந்தளவிற்கு நிலத்தை கையகப்படுத்தி அதில் தங்கள் கோட்டையை நிறுவி அங்கே குடியேறினார்கள். இதனால் பாதுகாப்பின்மையை உணர்ந்த அரசர் சீதாவகாவிற்கு குடிபெயர்ந்தார். ஆனால், போர்ச்சுக்கீசியர்கள் சீதாவகாவிற்கும் குடியேறியேறியதைத் தொடர்ந்து, அரசர் சென்கடகலாவிற்கு இடம்பெயர்ந்தார். அரசர் இந்த நகரத்தில் இருந்தபோது பரங்கியர்கள் கொரவாகல்கடாவை எல்லையாகக் கொண்டு இருபத்தியோரு இராணுவ தளங்களை உருவாக்கினார்கள். அங்கே அவர்கள் நிலைகொண்டு, அந்தபகுதியின் அனைத்து சேவைகளையும் பயன்படுத்தினார்கள்.

எங்கள் மேன்மைமிக்க ஆண்டகை, இலங்கையின் பேரரசர், நீரில் அமிழ்ந்த தூய்மையான களங்கமற்ற வெண்சங்குபோன்றவரான, அரியணையை ஆக்கிரமித்திருக்கும் மனுவம்சத்தின் நேரடியான வாரிசு ராஜசிங்ஹா, பாபுல்லாவில் வாழ்ந்துவந்தார். அவர் ஒரு பெரிய ராணுவத்தை உவாவிற்கு வரவழைத்தார். அந்த ராணுவத்தில் மகா அடம்பத்துவாவிலிருந்து வந்த 150,000 போர்வீரர்களும், தளபதிகளும், ராணுவ தளவாடங்களும், தோட்டாக்களும் வெடிமருந்துகளும் அடக்கம். அசுரர்களுடன்  யுத்தசெய்யும் தேவர்களின் கடவுளான இந்திரனைப்போல் (Lord Sakra), நான்மடிப்புகொண்ட போர்ப்படையுடன், ஒரு  ராஜசிங்கத்தைப்போல் யுத்தம் செய்து பரங்கிப்படைகளை பல இடங்களில் அவர் வெற்றிகொண்டார். பின்னர் அவர் அவரது தளபதிகளுடன் தலதகன்வேலாவிற்கு  எதிரிகளை வீழ்த்தும் நோக்குடன் விடாமுயற்சியுடன்  அணிவகுத்துச்சென்றார். யானைகளை பிளந்து திறக்கும் வலுகொண்ட ராஜசிங்கத்தைப்போல் எங்கள் பேரரசர் ராஜசிங்ஹா தலதகன்வேலாவிற்கு அணிவகுத்துச்சென்று அங்கே அவர் நிலைகொண்டார். அவரிடமிருந்து பல வெகுமதிகளைப் பெற்ற பல தளபதிகள் எதிரிப்படை நெருங்குவதைக் கண்டபொழுதில் ஓடிஒளிந்தார்கள். எங்கள் பேரரசருடன் இருந்த, கேடயம் ஏந்திவந்த பலிகவதன ராஜாவான முஹகும்புர எதிரிப்படைகள் நெருங்கிவருவதைக்கண்டதும், கேடயத்தை எறிந்துவிட்டு ஓடிஒழிந்தார். பேரரசர் அவரை இரண்டுமூன்றுமுறை நோக்கிவிட்டு சத்தமாக, “என்னுடைய கட்டளை உனக்கு எந்தவிதத்திலாவது பயன்தருமென்று நினைத்தால், ஓடவேண்டாம்! ஓடவேண்டாம்! நான் உனக்களித்த வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாகவும் மிகநீண்டதாகவும் இருக்கும்!” என்றார். அதற்கு அவர் “உயிர் எஞ்சுமென்றால் மட்டுமே, ஒரு கட்டளையினால் பலனுண்டு.” என்றார்.

(இது நான்குபகுதிகல் கொண்ட முக்கார கதனாவின் முதல் இரண்டு பகுதிகளின் மொழிபெயர்ப்பு மட்டுமே.)

-3-

M.D. ராகவன் அவர்களின் முக்கார கதனா மீதான சில ஐயப்பாடுகளும், விளக்கங்களும்.

1. தீபவம்சம், மகாவம்சம், சூளவம்சம், நிக்காய சங்கிரக, ராஜரத்னாகரயா, பூஜாவாளியா போன்ற இலங்கையின் வரலாறு மற்றும் வரலாற்று நிகழ்வுப்பட்டியல்களிலும் கரையர்கள் இலங்கையில் எப்போது குடியேறினார்கள் என்ற தகவல்கள் இல்லை.

2. ஆறாம் பராக்கிரமபாகுவாக இருக்கலாம். அவரது காலம் கிபி. 1412 முதல் கிபி 1467 வரை. கிபி 1237 (சக. 1159) என்று சொல்லப்படுவது நகலெடுத்தவரின் (படியெடுத்தவரின்)  தவறாக இருக்கலாம்.

3. நாகப்பட்டினம் என்பது புத்தளத்திற்கு வடக்கிலிருந்த, தற்போது வழக்கொழிந்து போன, கிராமாக இருக்கலாம். நாகமடு, நாகமொத்தை, நாகவில்லு ஆகிய கிராமங்கள் புத்தளத்தின் வடபகுதியில் இருக்கிறது.

4. Dom Branada என்பது தோமரம் நாதன் என்பதாக இருக்கலாம். இவர் வேல்/ஈட்டி அணியின் தளபதியாக இருக்கலாம். ஹூ நெவில் சொல்வதுபோல் போர்ச்சுக்கீசியர்களின் டான் பெர்னாண்டோ என்னும் பெயருக்கு சம்பந்தமில்லாதது. தோமரம் என்றால் வேல், தண்டாயுதம் என்று பொருள்படும்.

5. அப்போது மூன்று முக்குவ கொடிகள் பயன்பாட்டில் இருந்தது. அனுமான் கொடி, மோனரபாண்டி கொடி, இரகண்ட கொடி. நவகாடு என்னும் முக்குவ கிராமத்தில் அனுமான் கொடியும் சிங்கம் கொடியும் இருந்தன.

6. எழுதப்பட்டிருக்கும் மொழி மற்றும் சம்பவங்களை வைத்துப்பார்க்கும்போது முக்காரு கதனா பதினேழாம் நூற்றாண்டின் பிற்பாதியில் எழுதப்பட்டிருக்கவேண்டும்.

7. நீர்க்கொழும்பின் சூரிய குலத்தவர்கள் ஆறாம் பராக்கிரமபாகுவின் (கிபி 1412-கிபி. 1468) காலத்தில் குடியேறினார்கள். இது முக்குவர் யுத்தம் நடந்த வருடமான கிபி. 1237ம் ஆண்டுடன் ஒத்துப்போகவில்லை.

8. அனைத்து பிரதிகளும் கரையர்களை கோட்டி நாட்டு அரசர் யுத்தத்திற்கு அழைத்ததை சொல்கிறது. எனவே முக்குவர் யுத்தம் ஆறாம் பராக்கிரமபாகுவின் காலத்திற்கு முன்பு நடந்தது என்று சொல்வதை முற்றாக நிராகரிக்கவேண்டும். காரணம், கோட்டியை தலைநகராகக்கொண்டு ஆட்சிசெய்த முதல் சிங்கள அரசர் ஆறாம் பராக்கிரமபாகு மட்டுமே.

9. முக்கார கதனா மூன்று காலகட்டத்தில் நடந்த சம்பவங்கள் என்பது ஆய்வில் தெரிய வருகின்றது. சூரிய குலத்தவர்கள் இலங்கைக்கு வந்தது ஶ்ரீ பராக்கிரமபாகுவின் ஆட்சிகாலத்தில் என்றே எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும். அதற்கு பிந்தய காலகட்டமென்பதையும் முற்றாக மறுப்பதற்கில்லை.

10. போர்ச்சுக்கீசியர்கள் இலங்கைக்கு வந்தது ஆற்றாம் பராக்கிரமபாகுவின் ஆட்சி காலம் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், இது சாத்தியமே இல்லாதது. போர்ச்சுக்கீசியர்கள் இலங்கைக்கு வந்தது எட்டாம் வீர பராக்கிரமபாகு ஆட்சிசெய்துகொண்டிருந்த 1505ம் வருடம்.

 

11. முக்காரு கதனா ஹாலந்து நாட்டினர் இலங்கைக்கு வந்ததையும் சொல்கிறது. ஹாலந்து நாட்டினர் இலங்கைக்கு வந்தது கிபி. 1640ம் வருடம்.

-4-

இன்று வரலாறு என்னும் பெயரில், தங்களின் அரசியலுக்கும், ஜாதிமேட்டிமைகளுக்கும், தங்கள் விருப்பத்திற்கும் ஏற்றதாக உண்மையான வரலாறுகள் மாற்றியமைக்கப்படுகிறது. தாங்கள் ஆண்ட ஜாதி என்பதை நிறுவுவதற்காக வரலாறு பலவகையான சித்திரவதைக்கு ஆளாகின்றது.  முக்காரு  படைகளைத் தோற்கடித்த மாணிக்கத்தலைவன், வக்கநாட்டுதேவரீர் போன்றவர்களை முக்குவர்களின் போர்த்தளபதிகளாக இன்று பல ஆய்வுகள் நிறுவ முயல்கின்றது. முக்காரு கதனா நடந்த ஆண்டு கிபி.1237ம் ஆண்டுதான் என்று திட்டவட்டமாக எந்தவித அடிப்படையுமின்ற பறைசாற்றுகின்றது. இந்த ஆய்வுகளால் எதை சாதிக்கவிரும்புகின்றார்கள் என்றும் தெரியவில்லை. இவற்றிற்குப்பதிலாக வரலாற்றை நேர்மையாக எழுதுவதைத்தவிர நம்மால் வேறென்ன செய்யமுடியும்?

Reference:

  1. The Karava of Ceylon: Society and culture, by M. D Raghavan
  2. https://en.wikipedia.org/wiki/Mukkara_Hatana

படகோட்டிகள்

எதிர் வெளியீடாக வந்திருக்கும் இனயம் துறைமுகம் புத்தகத்தின் படகோட்டிகள் கட்டுரையின் ஒருபகுதி. புத்தம் வாங்க: http://www.ethirveliyedu.in/shop/இனயம்-துறைமுகம்/

-1-

15ஆம் நூற்றாண்டில் கடல்வழியாக வெளிநாடுகளை கைப்பற்றுவதில்  போர்ச்சுகல் மற்றும் ஸ்பெயின் நாடுகள் தீவிரம் காட்டின. அப்போது இந்த இரண்டு நாடுகள் மட்டுமே கடலில் ஆதிக்கம் செலுத்திக்கொண்டிருந்தன. 1498-ம் வருடம் போர்ச்சுகல் நாட்டு மாலுமி வாஸ்கோ ட காமா கடல்வழிப்பயணமாக இந்தியாவின் கோழிக்கோட்டில் கால்பதித்தார். 1588ம் வருடம் இங்கிலாந்து ஸ்பெயின் கடற்படையை தோற்கடித்த பிறகு, ஸ்பெயின் ஆதிக்கம் செலுத்தாத கிழக்கிந்திய நாடுகளில் கப்பல்தொழில் செய்வதற்கு லண்டன் வியாபாரிகள் அப்போதைய இங்கிலாந்து ராணி முதலாம் எலிசபெத்திடம் கோரிக்கைக்கி வைத்தார்கள். 1600 டிசம்பர் மாதம் ராணி எலிசபெத் கிழக்கிந்திய நாடுகளில் வணிகத்திற்கு அனுமதியளித்ததுடன், 101 ஆங்கில வியாபாரிகளால் துவங்கப்பட்ட ஜான் கம்பெனி என்னும் அமைப்பிற்கு வியாபாரம் செய்வதற்கான முழு உரிமையையும் கொடுத்தார். இந்த கம்பெனி பின்னாளில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி என்று பெயர் மாற்றம் பெற்றது.

 

1612-ம் வருடம், குஜராத்தின் சுவாலி கடற்கரையில் போர்ச்சுகீசிஸ்யர்களுடன் நடந்த யுத்தத்தில் கிழக்கிந்திய கம்பெனி வென்று சூரத்தில் தங்கள் முதல் காலனியை நிறுவியிருந்தது. மசூலிப்பட்டினம் ஜவுளி உற்பத்தியில் புகழ்பெற்றிருந்தது. துணிகளின் நிறத்திற்கு, ஒரு குறிப்பிட்டவகை தாவரத்திலிருந்து உருவாக்கிய சிவப்பு சாயத்தை பயன்படுத்தினார்கள்.  இந்த வகை நிறச்சாயமுள்ள துணிகளுக்கு சந்தையில் நல்ல மதிப்பிருந்தது. அந்த செடிகள் மசூலிப்பட்டினத்திற்கு அருகில் மட்டுமே வளர்ந்தது. ‘மசூலிப்பட்டினம் சின்ஞ்’ என்னும் அந்த குறிப்பிட்டவகை வர்ணம் கொண்ட ஜவுளி வியாபாரத்திற்காக இந்தியாவின் கிழக்கு கடற்கரைக்கு கிழக்கிந்திய கம்பெனி வந்தது. 1620-ம் வருடம் மசூலிப்பட்டினத்தில் காலனியை அமைத்த கிழக்கிந்திய கம்பெனியால் அங்கு நிலைகொள்ள முடியவில்லை. எனவே, டச்சு காலனியான புலிக்காடிற்கும் போர்ச்சுகீஸ் காலனியான சாந்தோமிற்கு வடக்கிலும் குடியேறி வியாபாரம் செய்வதற்கு ஒரு இடம் தேவைப்பட்டது. புலிக்காடில் துறைமுகம் ஏதுமில்லை. அங்கு வந்த கப்பல்கள் சேதமின்றி திரும்பியதில்லை என்று சொல்லப்படுகின்றது.

கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் நிர்வாகியான பிரான்சிஸ் டே, வந்தவாசி மற்றும் பூந்தமல்லி நாயக்கர்களிடம் சென்னையில் குடியேறுவதற்கான அனுமதியை கோரினார்.  1639 ஆகஸ்ட் 22-ம் நாள் நாயக்கர்கள் பிரான்சிஸ் டேயின் கோரிக்கையை  ஏற்று, ஏற்கெனவே அவர்கள் தங்கள் தந்தையின் பெயரால், சென்னப்பட்டணம் என்னும் சிறு நகரத்தை உருவாக்கியிருந்தார்கள். அதற்கு தெற்கிலும் போர்ச்சுகீசியர்களின் சாந்தோமிற்கு வடக்கிலும் ஆறு மைல் நீளமும் ஒரு மைல் அகலமும் கொண்ட தீவுப்பகுதியில் குடியேறி வியாபாரம் செய்ய அனுமதியளித்தார்கள்.

 

[பிரான்சிஸ் டே சென்னையில் குடியேறுவதற்கான அரசாணைப் பத்திரத்திதை, சந்திரகிரி நாயக்க மன்னர் வெங்கடாத்திரி (வெங்கடா III) நாயக்கரிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டார் என்றும், ஆனால் அது தவறான கருத்து என்றும் சொல்லப்படுகின்றது. அதுபோல், அரசாணையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் 1639 ஜூலை 22 என்பது தவறானதென்றும்  1639 ஆகஸ்ட் 22 என்பதே சரியானதென்றும் சொல்லப்படுகின்றது.]

 

நாயக்கர்கள் அனுமதியளித்த பகுதியில் சென்னைப்குப்பம்(Chennaik Coopom), மதராஸ்குப்பம்(Madras Coopom),  ஆற்றுக்குப்பம் (Arkoopam) மற்றும் மலைப்பட்டு (Maleput) என்று நான்கு கிராமங்கள் இருந்தன. சென்னை, மதராஸ் மற்றும் ஆற்றுக்குப்பம் என்பவை மீன்பிடி கிராமங்கள். ஆற்றுக்குப்பம் 1802-ம் ஆண்டுவரை படகோட்டிகள் என்னும் முக்குவர்களின் கிராமமாக இருந்தது. மலைப்பட்டு கிராமம் சென்னை கோட்டைக்கு மேற்கில் இருந்தது. அந்த ஊர்ப்பெயர் தற்போது வழக்கொழிந்துவிட்டது. அப்போது, மதராஸப்பட்டினத்தில் 15-20 மீன்பிடி குடிசைகள் இருந்தன. 1640ல் மதராஸ்பட்டினத்தில் தற்போதைய புனித ஜார்ஜ் கோட்டைக்கான அடிக்கல் போடப்பட்டு 1666-வருடம் கட்டிமுடிக்கப்பட்டது.

 

அப்போது சென்னையில் துறைமுகம் இருக்கவில்லை. கப்பல்கள் திறந்தவெளிக் கடலில் நங்கூரமிடப்பட்டு, அதிலிருந்து சரக்குகளும் பயணிகளும் கட்டுமரத்திலும் படகிலும் கோட்டைக்கு முன்னாலிருந்த கடற்கரை சாலைக்கு மீனவர்களால் கொண்டுவரப்பட்டார்கள். படகிற்கு மசுளா என்று பெயர். நீண்ட மரப்பலகைகளை தேங்காய் நாரினால் துணிநெய்வதுபோல் இணைத்து வள்ளங்களை உருவாக்குவார்கள். வள்ளங்களின் அடிப்பாகம், அலையில் கவிழ்வதற்கு வாய்ப்பில்லாம், பரந்து இருக்கும். மசுளா படகின் உதவியுடன் சென்னையில் ஏற்றுமதி இறக்குமதி தொழில் செய்த மீனவர்கள் முக்குவர்கள் என்றும் படகோட்டிகள் என்றும் அறியப்பட்டார்கள். கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி சென்னையில் வருவதற்கு  முன்பே முக்குவர்கள் சாந்தோமில் படகோட்டிகளாக வேலைசெய்துகொண்டிருந்தார்கள்.

 

தற்போதும் கேரளக்கடற்கரையில் கரைமடி வள்ளங்கள் இந்த முறையிலேயே கட்டப்படுகின்றன. கரைமடிக்கு பெயர்போன, பூத்துறை, வள்ளவிளை மற்றும் நீரோடி கிராமங்களில் இந்த வள்ளங்களை காணலாம். முன்பு, வள்ளவிளை கிராமத்தில் இந்த வள்ளங்கள் பெருமளவில் கட்டப்பட்டது. தற்போது, வள்ளவிளைக்கு கிழக்கில் இடைப்பாடு பகுதியில் இந்த படகு கட்டுமானம் நடக்கின்றது.

 

மதராஸ்பட்டினதின் கடற்கரையிலிருந்து சுமார் இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் கப்பல்கள் நங்கூரமிடப்பட்டன. பருவமழை காலகட்டத்தில் சரக்குகளை ஏற்றி இறக்குவதென்பது மிகவும் சவாலானது. இடையிடையே புயலும் மதராஸப்பட்டினத்தை தாக்கிக்கொண்டிருந்தது. 1662 மே மாதம் வீசிய புயலால் ஒன்பது கப்பல்கள் சேதமடைந்தன. சாதாரண நாட்களிலும் அலை பலமாக இருந்தது. முக்குவர்கள் தங்கள் உயிரை பணயம் வைத்தே வேலை செய்தார்கள்.

 

மதராஸ்பட்டினம் கறுப்பு நகரம் (இடங்கை) என்றும் வெள்ளை நகரம் (வலங்கை) என்றும் இரண்டு பிரிவுகளாக புவியியல் ரீதியாக பிரிக்கப்பட்டு அதன் உள்ளடுக்கில் சமூகரீதியாகவும் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. அதில் கத்தோலிக்கர்களான முக்குவர்கள் என்னும் படகோட்டிகள், ஜாதியை கைவிட்டவர்கள் என்பதால் வெள்ளை நகரத்தில் இருந்தார்கள். கிழக்கிந்திய கம்பனியின் ஆவணங்களில் முக்குவர்களை படகோட்டிகள் என்றே பல இடங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் மீன்பிடி மற்றும் கப்பல் சார்ந்த தொழில்கள் செய்துகொண்டிருந்ததால் கடற்கரையை ஒட்டி அவர்கள் இருப்பதற்கு அனுமதிக்கப்பட்டார்கள்.

 

வெள்ளையர்களைத் தவிர்த்த அனைத்து இந்து ஜாதி மக்களும், உயர்சாதிகள் உட்பட, கருப்பு நகரத்தில் இருந்தார்கள். மீனவர்களுடன், வண்ணார்கள், நெசவாளர்கள், துணிதுவைப்பவர்களும் பெருமளவில் இருந்தார்கள்.

 

பருத்தி ஆடைகளும், மஸ்லினும் படுக்கை விரிப்புகளும் சென்னையிலிருந்து பெருமளவில் ஏற்றுமதியாகியது. மசூலிப்பட்டினத்தை ஒப்பிடும்போது சென்னையில் நெசவுப்பொருட்கள் 20% விலை குறைவாகவே கம்பெனிக்கு கிடைத்தது. மதராசப்பட்டினத்திற்கு தெற்கில் சாந்தோம் நகரத்தில் போர்ச்சுக்கீசியர்கள் இருந்தார்கள். சாந்தோம் போர்ச்சுகீசியர்களின் காலனியாக இருந்தது. அங்கிருந்தவர்கள் அநேகமும் தோமா கிறிஸ்தவர்கள். 1640 ஆண்டில் முடிவில் வெள்ளை நகரத்திற்கு வெளியில் 600ற்கும் அதிகமான கிறிஸ்தவ மீனவர்கள் இருந்தார்கள். 300ற்கும் அதிகமான நெசவாளர்கள்  மசூலிப்பட்டினம் போன்ற இடங்களிலிருந்து சென்னையில் குடியேறியிருந்தார்கள். நெசவுத்தொழில் பாரம்பரியம் மிக்க குடும்பத்தொழிலாக இருந்தது. கிறிஸ்தவ படகோட்டிகள் ஏற்கெனவே சாந்தோமில் இருந்தவர்கள்.

 

கடலிலிருந்து உள்நாட்டில் 360 அடி தூரம் வரை மீனவர்களுக்கு நில உரிமை இருந்தது. அவர்களின் ஊர்கள் 2லிருந்து 3மைல் தூரம் வரை இருந்தது. முக்குவர்கள் என்னும் படகோட்டிகள் முதலில் கறுப்பு நகரத்தில் இருந்தார்கள். 1652ம் வருடம் ஏற்பட்ட ஜாதிமோதல்களுக்குப்பிறகு, திருமணம் மற்றும் சவ ஊர்வலத்திற்கு தனியான தெருக்கள் அவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டது. அவர்கள் கறுப்பு நகரத்தின் கடலோரத்தில்ருந்து வெள்ளை நகரத்தின் போர்ச்சுக்கீசியர்களின் கோயில்வரை வாழ்ந்தார்கள். சில படகோட்டிகள் முத்தாள்பேட்டையின் கடலோரத்திலும் இருந்தார்கள்.

 

1670-ல் மீனவர்கள் தங்களுக்கென்று ஒரு புதிய நகரத்தை உருவாக்கினார்கள். அது முக்குவா நகரம் (முக்குவா டவுண்) அழைக்கப்பட்டது. இது வெள்ளை நகரத்திற்கு தெற்கில் இருந்தது. இதில் மீனவர்களும், படகோட்டிகளும் மட்டுமே இருந்தார்கள். இது 1673லிருந்து 1679ற்கு இடைப்பட்ட காலகட்டத்தில் மட்டும் இருந்ததாக சொல்லப்படுகின்றது. பிரஞ்சுப்படையின் ஆக்கிரமிப்பிற்குப் பிறகு மீனவர்கள் அங்கிருந்து சேப்பாக்கத்திற்கு மாற்றப்பட்டார்கள். முக்குவர்கள் என்னும் படகோட்டிகள் அவர்களின் மீன்பிடித்தொழிலுடன் கப்பல் சம்பந்தமான அனைத்து தொழிலையும் செய்துவந்தார்கள். முக்குவர்கள் கட்டுமரத்தையும் மசுளா வள்ளத்தையும் பயன்படுத்தி தொழில்செய்துவந்தார்கள். யானை, குதிரை போன்றவை கட்டுமரத்தைக்கொண்டு கப்பலில் ஏற்றி இறக்கப்பட்டது.

 

1652-ம் வருட ஜாதி பிரச்சனைகளுக்குப்பிறகு அவர்களுக்கும் கருப்பு நகரத்தில் தனியான தெருக்கள் கொடுக்கப்பட்டது. முத்தாள்பேட்டையில் படகோட்டிகள் மற்றும் லஸ்கர்களுடன் (கப்பல் கூலிகள்)  கட்டுமரக்காரர்களுக்கும் நிலங்கள் அளிக்கப்பட்டது. கட்டுமரக்காரர்கள் கருப்பு நகரத்திற்கும் கடலுக்கும் இடைப்பட்ட பகுதியில் இருந்தார்கள். 1695 நவமபர் 21 நாள் வீசிய புயலில் அவர்களின் வீடுகள் பாதிப்பிற்கு உள்ளானது. கட்டுமரக்காரர்கள் ஏழ்மை நிலையில் இருந்தார்கள். இவர்கள் கட்டுமரக்கார்களுடன் சேப்பாக்கத்திற்கு இடம்பெயர்ந்தார்கள். சேப்பாக்கத்திலும் ஏற்கெனவே மீனவர்கள் இருந்தார்கள். ‘மைல் எண்ட்’ சாலையில் கோயில் ஒன்றை கட்டினார்கள். 1707ம் வருடம் கருப்பு நகரத்தில் செம்படவர்கள் என்னும் மீனவர்கள், கரையர்கள் என்னும் முக்குவர்கள், பட்டினவர் என்னும் கட்டுமரக்காரர்கள் என்னும் மூன்று ஜாதிகள் இருந்த தாக்க சொல்லப்பட்டுள்ளது.

 

மக்கள் தொகை தொடர்ந்து அதிகரிப்பதனால், அனைத்தது ஜாதி மக்களும் இணைந்திருப்பது கம்பெனிக்கு நிர்வாக ரீதியில் சிக்கலை ஏற்படுத்தியது. எனவே, ஒவ்வொரு ஜாதித் தலைவர்களும் வரவழைக்கப்பட்டு, அவர்கள் எங்கிருக்க விரும்புகின்றார்கள் என்று கேட்டு அங்கே குடியமர்த்தப்பட்டனர். நெசவாளர்கள் கருப்பு நகரத்தில் இருப்பதாக தீர்மானித்தார்கள். முக்குவர் அவர்களின் தொழில் சார்ந்து கருப்பு மற்றும் வெள்ளை நகரங்களின் கடற்கரையோரங்களில் இருந்தார்கள். வெள்ளை நகரத்தில் இந்தியர்கள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. கிறிஸ்தவராகளான மீனவர்கள் தங்கள் முதலாளிகனான வெள்ளையர்களுக்குப் பக்கத்தில் கட்டுரையில் இருந்தார்கள். ஜாதி சார்ந்த பிரச்சனைகள் எழுந்தபோது, கம்பெனி நிர்வாகம் மீனவர்களுக்கு பாதுகாப்பாக இருந்தார்கள். அப்போது கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் வியாபாரம் முழுவதும் படகோட்டிகளையே நம்பியிருந்தது.

 

படகோட்டிகளும் கட்டுமரக்காரர்களும் அவர்களின் தனித்திறமை, கடின உழைப்பு மற்றும் தைரியத்திற்காக பெரும்புகழ் பெற்றிருந்தார்கள். கட்டுமரம் என்பது ஒரு அசாதாரணமான, கடல் சார்ந்த கட்டுமானங்களில் ஒரு உன்னதமான மனிதனின் கண்டுபிடிப்பாகவே பார்க்கப்பட்டது. சுமத்தரா மற்றும் செயின்ட் ஹெலனா போன்ற கிழக்கிந்தி கம்பெனியின் வேறு குடியேற்ற நாடுகளுக்கும் மதராஸ் படகோட்டிகள் சென்று கட்டுமரத்தை எப்படி கையாலாவது என்ற பயிற்சியை கொடுத்தார்கள்.   கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் வளர்ச்சி படகோட்டிகளின் உழைப்பையே நம்பியிருந்தது. பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யம்  படகோட்டிகளின் வியர்வையில் வெகுவிரைவாக  மேலெழும்பிக்கொன்டே இருந்தது.

 

மீன்பிடித்தலை கிழக்கிந்திய கம்பெனி நிர்வாகம் கட்டுப்படுத்தியிருந்து. மதராஸப்பட்டினத்தின் கடலிலும் ஆரிகளிலும் மீன்பிடிப்பதற்கான உரிமை குத்தகைக்கு குத்தகைக்கு விடப்பட்டிருந்தது. குத்தகை எடுப்பபவரை ‘மீன்பிடி விவசாயி’ என்று அழைத்தார்கள். முதலில் மீன்பிடிப்பதற்கான வரியை மீனாகப்பெற்றார்கள். பியூன் ஒருவரால் இது கண்காணிக்கப்பட்டு அவரே மீனையும் பெற்றுச்சென்றார். 1694-ம் வருடம் இது ஒட்டுமொத்தமாக அதிகமான தொகை தருபவர்களுக்கு ஏலத்தில் விடப்பட்டது. ஆறுகளில் மீன்பிடிப்பதற்கான முதல் ஏலத்தொகை வருடத்திற்கு 30 பக்கோடாக்கள். குத்தகைகாரர் மீனவர்களிடம் வரிக்கு எந்தவித கட்டுப்பாடுமில்லை. 1696-ல் கடலில் மீன்பிடிப்பதற்கான குத்தகை முக்குவா தலைவருக்கு  50 பக்கோடாக்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டது. மக்கள்பெருக்கம் காரணமாக, செம்படவர்கள் கடலில் மீன்பிடிக்கத் துவங்கினர். மீனவர்களின் பெண்கள் வலையை சரிசெய்வது, மீனை உலர்த்துவது, மீனை விற்பனை செய்வது போன்ற வேலைகளை செய்தார்கள்.

 

கப்பல்கள் கரைக்கு வரும் நேரங்களில் மட்டுமே படகோட்டிகளுக்கு வேலையிருந்தது. எனவே, படகோட்டிகளுக்கு மீன்பிடித்தலே முக்கிய தொழிலாக இருந்தது. பருத்தி, சணல் மற்றும் தென்னை நாரினால் வலைகளை உருவாக்கினார்கள். கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் வேறு குடியேற்றங்களை தூதுவர்களாகவும், கடல்வழி தபால் சேவையிலும் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். படகோட்டிகள் தங்களுக்குள் சிறப்பாக ஒருங்கிணைத்திருந்தார்கள். அதுபோல், படகோட்டிகள் கம்பெனியின் விசுவாசமுள்ள ஊழியர்களாகவும் இருந்தார்கள். படகோட்டிகளைத் தவிர வேறு இனத்தவர்கள் கம்பெனியில் வேலைக்கு சேரவேண்டுமென்றால் படகோட்டிகள் கீழ்தான் வேலைசெய்ய வேண்டும்.  இதற்காக 1680ம் வருடம் கருப்பு தோமா என்பவர் முக்காடம் (தலைவர்) வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டார். அவருக்கு 70 பணம் மாதச் சம்பளமாக கொடுக்கப்பட்டது.

 

ஒரு சில மாதங்களுக்கு முன்பு  நடந்த இந்துக்கள் குறிப்பாக வண்ணார்கள் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு எதிராக மேற்கொண்ட கலகத்தில் அதற்கு முன்பிருந்த கிறிஸ்தவ முக்காடம் இந்துமக்களுடன் இணைந்து போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார். வேலைநிறுத்தம் மேற்கொண்ட மக்கள் மதராஸப்பட்டினத்திலிருந்து சாந்தோமிற்கு சென்றார்கள். அவர்களை கட்டாயப்படுத்தி கம்பெனி நிர்வாகம் அழைத்துவந்தது.  எனவே கருப்பு தோமாவை புதிய தலைவராக (முக்காடம்) நியமித்தார்கள். அவர் படகோட்டிகள் தலைவராக வேலை பார்த்தால் கம்பெனிக்கு உண்மையாக இருப்பார் என்று நம்பினார்கள். [முக்காடம் என்பது பின்னாட்களில் மெனக்காடன் என்று மருவியது.]

 

பல நேரங்களில் தலைவர்களுக்கும் படகோட்டிகளுக்கும் பிரச்சனை வந்தது தலைவர்களை மாற்றுவதற்கு மனுக்கள் அளித்திருக்கின்றார்கள். முக்காடத்தை போல், படகோட்டிகளின் திருட்டு போன்ற வில்லங்கங்களை கண்டுபிடிபப்தற்கும், கசையால் அடிப்பதற்கும் ஆட்கள் நியமிக்கப்பட்டார்கள். திருட்டில் ஈடுபடுபவர்களுக்கு ஏழு மாத சிறைத் தண்டனையும் 500 பக்கோடாக்கள் அபராதமும் விதிக்கபட்டது. போர்ச்சுகீசியர்கள் கீழிருந்த சாந்தோமில் இருந்த படகோட்டிகளும் மதராஸ்பட்டிணத்து படகோட்டிகளும் ஒரே இனம். 1722ம் வருடம் சாந்தோமிலிருந்த இரண்டு படகோட்டிகள் புதிய தலைவர்களாக நியமிக்கப்பட்டார்கள். எனவே, வேலை நிறுத்தம் போன்ற பிரச்சனைகள் ஏற்பட்டாலும் சாந்தோமிலிருந்து படகோட்டிகளை இவர்கள் அழைத்து வருவார்கள் என்று நம்பினார்கள். பல தலைவர்கள் ஒரே குடும்பத்தவர்களாகவும் இருந்தார்கள்.

 

1701 ஜுன் 26ம் நாள் இடங்கை வலங்கை பிரிவினருக்கு இடையில் மோதல் ஏற்பட்டது. முக்குவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக இருப்பதால், அவர்களுக்கு ஜாதி இல்லை அதுபோல், அவர்கள் இந்துக்களின் எந்த ஜாதியின் உட்பிரிவிலும் வரமாட்டார்கள் என்றும் அவர்களின் முதலாளிகளை அவர்கள் ஒருபோதும் கைவிடமாட்டார்கள் என்றும், முத்தாள்பேட்டை கடற்கரையிலிருக்கும் படகோட்டிகள், லஸ்கர் மற்றும் மீனவர்கள் அதே இடத்தில் இருக்கலாமென்றும்,இடங்கை பிரிவினருக்கு எந்த வித இடையூறும் செய்யக்கூடாதென்றும் முக்குவர்களின் தலைவர்களிடமிருந்து கிழக்கிந்தியக் கம்பனி வாக்குறுதி வாங்கியது.

 

1710ம் வருடம் 74 கப்பல்கள் சென்னைக்கு வந்தது. ஒருகப்பலில் சுமார் 400 முதல் 600 டன் சரக்குகள் கொண்டுவரப்பட்டது. ஒவ்வொரு வருடமும் இதன் அளவு அதிகரித்டுக்கொண்டிருந்தது. படகோட்டிகளுக்கும் வளத்திற்கும்  பற்றாக்குறை எப்போதும் இருந்தது. ஒரு படகு தினமும் மூன்று முறை கப்பலிலிருந்து சரக்கு ஏற்றி இறக்க வேண்டியிருந்தது. எனவே வள்ளம் கட்டுவதற்காக பேங்க்சால் என்னும் கொட்டகையும் அமைக்கப்பட்டது. படகோட்டிகள் வேறு இடங்களிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டார்கள். 1654ம் வருடம் ஒரு வள்ளத்திற்கு 2 பணம் சம்பளமாக கொடுக்கப்பட்டது. இதுவே, 1678ம் வருடம் 5 பணமாக உயர்ந்தது. ஆனாலும், அவர்களின் உழைப்பிற்கு இது மிகவும் குறைவு. ஒவ்வொரு வருடமும் வளங்களை சரிசெய்வதற்காக ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை கம்பெனி முன்பணமாக அவர்களுக்கு கொடுத்தது. பிறகு, இந்த தொகை அவர்களின் வருவாயிலிருந்து கழித்துக்கொள்ளப்பட்டது. புயல் மற்றும் பஞ்சங்களின் போதும் மீனவர்களுக்கு ஊக்கத்தொகைகள் அளிக்கப்பட்டது. காரணம், படகோட்டிகள் இல்லையென்றால் சென்னையில் வியாபாரம் என்பது இல்லை என்பதை கம்பெனி நிர்வாகம் மிகத்தெளிவாக அறிந்திருந்தது.

 

படகோட்டிகள் அநேகமும் கிறிஸ்தவர்களாகவே இருந்தார்கள். அவர்களின் திருமணம் மற்றும் மரண திருப்பலிகள் வெள்ளை நகரில் இருந்த செயிண்ட் ஆண்ட்ரூ கோயிலில் நடைபெற்றது. திருவிழாக்களை செயிண்ட் ஆண்ட்ரூ கோயிலில் கொண்டாடினார்கள். சென்னையின் துவக்க காலங்களில் கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளால் நடத்தப்பட்ட பள்ளியில் மீனவர்கள் பயின்றார்கள். அதுபோல், குடிக்கும் அடிமையாக இருந்தார்கள். வெற்றிலை பாக்கு இல்லாமல் அவர்களால் இருக்க முடியாது. ஆனால், கடலில் அவர்கள் வேறுவிதமாக, மகிழ்ச்சியின் உச்சியில் இருந்தார்கள். காலையில் கிளம்பி சுமார் 50மைல் உள்கடலில் மீன்பிடித்துக்கொண்டு மாலையில் திரும்புவார்கள். உயர்ந்து வரும் சமூக மாற்றத்தை பயன்படுத்தி படகோட்டிகள் தங்களை மிகவும் துடிப்பான சமூக குழுவாக கட்டமைத்துக்கொண்டார்கள்.

 

1680ம் வருடம் நடந்த ஜாதி கலகத்தில் படகோட்டிகளும் கட்டுமரக்காரர்களும் பெருமளவில் இந்து மக்களுக்கு ஆதரவாக கலந்துகொண்டார்கள். கலகக்காரர்களுடன் இணைந்து சென்னைக்கு வந்துகொண்டிருந்த அனைத்து சரக்குகளையும் தடுத்தார்கள். காளைவண்டிகளில் கொண்டுவரப்பட்ட ஜவுளிப்பொருட்களை சேதப்படுத்தினார்கள். சில வீடுகளுக்கும் தீவைக்கப்பாட்டது. அனைவரும் சென்னையில் தங்கியிருந்தார்கள். ஆனால், கம்பெனி நிர்வாகம், சென்னையிலிருந்த அவர்களின் பெண்களையும் குழந்தைகளையும் இந்து கோயிலில் சிறைவந்தார்கள். அதன் பிறகே, மீனவர்கள் சென்னைக்கு திரும்பி வந்தார்கள். அதன்பிற்குதான், அப்போதிருந்த படகோட்டிகளின் தலைவரை மாற்றிவிட்டு புதிதாக கறுப்பு தோமாவை தலைவராக்கினார்கள்.

 

1686-ல் கறுப்பு நகரத்திற்கும் வெள்ளை நகரத்திற்கும் இடைப்பட்ட தடுப்புச்சுவரை கட்டுவதற்கான செலவை ஈடுசெய்ய வரியை உயர்த்துவதற்கு கம்பெனி தீர்மானித்தது. அனைத்து மக்களும் ஒட்டுமொத்தமாக இதற்கு எதிர்ப்பு தெரித்து வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டார்கள். அனைத்து கடைகளும் அடைக்கப்பட்டது. சென்னைக்கு உணவுப்பொருட்கள் கொண்டுவருவதை தடுத்தார்கள். வரிவிதிப்பை ரத்துசெய்யாதவரை இந்த கிளர்ச்சி தொடருமென்று எச்சரித்தார்கள். ஆனால், கம்பெனி கலகக்காரர்களை கடுமையாக ஒடுக்கியபோது கிளர்ச்சியை கைவிட்டார்கள்.  வண்ணார், முக்குவர்,கட்டுமரக்காரர்கள் மற்றும் கூலிகளின் தலைவர்கள் போராட்டம் கைவிடப்பட்டதென்று அறிவித்த பிறகே வேலைக்கு திரும்பினார்கள். 1707-ம் வருடம் இடங்கை மற்றும் வலங்கை மக்களுக்கு இடையில் மிகப்பெரிய சண்டை ஏற்பட்டது. பிரச்சனை சுமார் ஆறு மாதங்கள் வரை தொடர்ந்தது.       வண்ணார்கள், முக்குவர்கள், மீனவர்கள், பெருமளவில் வெளியேறி சாந்தோமில் குடிபெயர்ந்தார்கள். பாதிரியார்கள் வந்து பேச்சுவார்த்தை நடத்தியும் அவர்களை சமரசப்படுத்த முடியவில்லை. சாந்தோமிலிருந்த நாயக்கர் அவர்களை சென்னைக்கு அழைத்துக் கொண்டுவந்தார்.

 

கலகத்தில் ஈடுபட்ட படகோட்டிகளின் தலைவர்களான ஏற்கெனவே வேலைநீக்கம் செய்பட்டார்கள் என்பதை கருத்தில் கொண்டு தற்போதைய தலைவர்களான பாஸ்கல் மற்றும் யோவான் ‘சிலரின் தவறான ஆலோசனை காரணமாக கலகத்தில் ஈட்டுபட்டதாகவும், தாங்கள் எந்த ஜாதிக்கும் உட்படாதவர்கள் என்பதை சாந்தோமிலிருந்து திரும்பிவந்து வலங்கை கூட்டத்தாருடன் சேர்ந்தபோதுதான் புரிந்துகொண்டோம்’ என்று கவர்னக்கு மனுவளித்தார்கள்.

 

படகோட்டிகளுக்கும் கம்பெனிக்குமான உறவு எப்போதும் மென்மையாக இருந்ததில்லை. கம்பெனி ஒருபோதும் மீனவர்களை நன்றாக கவனித்துக்கொண்டதில்லை. சம்பள உயர்விற்கும், மீன்பிடி உரிமைகளுக்காவும், அதிக்கப்படியான வரிவிதிப்புகளுக்கும் கம்பனியுன் போராட்டதில் ஈடுபாடிருந்தார்கள். 1678ம் வருடம் சம்பள உயர்விக்காக போராடினார்கள். தங்களின் துடுப்புகளையும் எடுத்துக்கொண்டு சாந்தோமிற்கு சென்றுவிட்டார்கள்.சம்பள உயர்வு கிடைத்த பிறகே திரும்பி வந்தார்கள். முதலில் மனுக்கள் அளித்துப்பார்ப்பார்கள், அதன் பிறகு வேலை நிறுத்தம் கடைசியில் சென்னையை விட்டு போர்ச்சுக்கீசியரின் சாந்தோமிற்கு செல்வது என்று தங்கள் போராட்டத்தை வடிவமைத்திருந்தார்கள். அதற்கு பலனும் இருந்தது. படகோட்டிகள் இல்லாமல் வியாபாரம் ஒட்டுமொத்தமும் முடங்கும். எனவே, படகோட்டிகளின் கோரிக்கையை நிறைவேற்றித்தான் ஆகவேண்டும்.

 

படகோட்டிகள் சாந்தோமிற்கு செல்வதை தடுக்க முக்குவா நகரத்திற்கும் சாந்தோமிற்கும் இடையில் ஒரு தடுப்புச்சுவர் கட்ட தீர்மானிக்கப்பட்டது. தடுப்புச்சுவர் கட்டப்படவில்லை, அதற்கு பதிலாக படகோட்டிகளை உளவுபார்ப்பதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டது. 1680ல் மீன்பிடிப்பதை குத்தகைக்கு விட்டபோதும் போராட்டதில் ஈடுபட்டார்கள். கோரிக்கை நிறைவேறும்வரை சென்னைக்கு மீன் எதுவும் கிடைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டார்கள். கம்பெனி படகோட்டிகளின் கோரிக்கையை நிறைவேற்றியது. மீன்பிடிப்பதற்கான பாரம்பரியமான முழு உரிமையும் அவர்களுக்கு கிடைக்காத பட்சத்தில், மீன்பிடிப்பதற்கான குத்தகையை அவர்களே எடுத்தார்கள்.

 

1681-ம் வருடம் சென்னையில் வசிப்பவர்கள் அனைவருக்கும் நிலவரி விதிக்கப்பட்டது. 1693-வருடம் வரை படகோட்டிகள் இந்த வரியை கொடுக்கவில்லை. அவர்களின் வரிக்கடன் அதிகரித்துக்கொண்டே வந்தது. கோட்டைக்குப் பக்கத்தில் ஒரு சாக்கடையை அவர்கள் மூடியதற்கான கூலியாக அந்த வரிக்கடன் ரத்துசெய்யப்பட்டது. அதன்பிறகு, 1695-ம் வருடம் நிலவரிக்காக படகோட்டிகள் தங்கள் படகுகளை தாங்களே பழுதுபார்த்துக்கொள்ளவேண்டுமென்று கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார்கள். படகோட்டிகள் கொடுக்கவில்லை. 1697-ல் கம்பெனி படகோட்டிகளின் வரியை கட்டிவிட்டு, அவர்களின் கூலியிலிருந்து அந்த தொகையை பிடித்தம் செய்தார்கள். படகோட்டிகள் சுங்கத்துறையின் கீழ் வேலை செய்தார்கள்.

 

மீனவர்கள் கணியம் மற்றும் ஜோதிடம் பார்ப்பதில் சிறந்திருந்தார்கள். 1684 நவம்பர் 3-ம் நாள் சென்னையை மிகப்பெரிய புயல் தாக்கியது. அந்த புயலின் வருடகையை ஒரு மாத்தத்திற்கு முன்பே படகோட்டிகள் கணித்திருந்தார்கள். அந்த புயல் உயிர்சேதங்களை ஏற்படுத்தியது. பல வீடுகள் தரைமட்டமானது. பல வள்ளங்கள் கடலில் மூழ்கியது.

 

1700-ல் கருப்பு நகரத்தின் கோட்டைசுவர்கள் வலுவூட்டப்பட்டது. சுவர்கள் 17அடி அகலம் கொண்டதாக இருந்தது. கோட்டைச்சுவர்களுக்கான செலவை (8053 பகோடாக்கள்) கருப்பு நகரத்திலிருந்து அனைத்து ஜாதி மக்களிடமிருந்தும் வசூலித்தார்கள். படகோட்டிகள் வெள்ளை நகரத்தில் இருந்ததால் அவர்கள் அந்த பட்டியலில் இல்லை. [ஆர்மினியர்கள், செட்டியார்கள், மூர், கோமுட்டி, குஜராத்தி, பிராமணர்கள், அகமுடையார், செம்படவர் என்னும் மீனவர்கள்,  பட்டினவர் என்னும் கட்டுமரக்காரர்கள், கரையார் என்னும் முக்குவர்கள், இன்னும் பல ஜாதிகள் அந்த பட்டியலில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.]

 

முக்குவர்கள் தங்கள் உயிரை பயணம் வைத்துத்தான் வேலைசெய்து கொண்டிருந்தார்கள். புயலோ மழையோ, வெப்பமோ குளிரோ, இரவோ பகலோ, எந்த நேரமாக இருந்தாலும், கம்பெனியின் அழிப்பிற்கு படகோட்டிகள் தயாராக இருக்கவேண்டும். பலருடைய உயிர்களை காப்பாற்றினார்கள். ஆபத்தில் உதவும் படகோட்டிகளுக்கு பதக்கங்கள் கொடுக்கப்பட்டது. படகோட்டிகளை உயர்ந்த பண்பாளர்கள் என்றே பலருடைய அனுபவக்குறிப்புகள் சொல்கின்றது. படகோட்டிகள் பலரும் விபத்தில் பலியாகியிருக்கின்றார்கள். கைகால் உடைந்து உடல் ஊனமடைந்திருக்கின்றார்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் வள்ளங்கள் குறைந்த விலைக்கு வாடகைக்கு கொடுக்கப்பட்டது. அதனால் வரும் வருமானம் பள்ளிகளுக்கும் அறநலன் சார்ந்த பணிகளுக்கும், கோயில் நிதியாகவும் முதலில் பயன்படுத்தப்பட்டது. 1774ம் வருடத்திற்கு பிறகு அந்த வருமானம், ஊனமுற்ற படகோட்டிகளுக்கும் அவர்களின் குடும்ப நலனுக்காகவும், படகோட்டிகளின் ஓய்வூதியமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டது.

 

1746ம் ஆண்டு, பிரஞ்சுப்படைகள் புனித ஜார்ஜ் கோட்டியை கைப்பற்றியபோது, பிரிட்டிஷ்காரர்களுடன் சேப்பாக்கத்திலிருந்த படகோட்டிகளும் கூடலூரிலிருந்த புனித டேவிட் கோட்டைக்கு தப்பிச்சென்றார்கள். கோட்டியை மீட்பதற்காக கடற்படையை கட்டமைப்பதில் பிரிட்டிஷ்காரர்களுக்கு படகோட்டிகள் உதவிபுரிந்தார்கள்.

 

1796-ம் வருடம் சுமார் 250 கப்பல்கள், 700 தோணிகளிலிருந்து சுமார் 1.5 லட்சம் டன் சரக்குகள் இறக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு வருடமும் சரக்குகள் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. மதராஸப்பட்டினத்தின் முதல் 260 வருடங்களும் கடற்கரையில் முக்குவர்களின் ஆதிக்கமாகவே இருந்தது. அவர்கள் இல்லையென்றால் வீரியம் கொண்ட அலைகளைக்கடந்து சரக்குகளும் பயணிகளும் கடற்கரையை அடைய வாய்ப்புகள் இல்லை. முக்குவர்கள் பொருளாதாரத்திலும் கல்வியிலும் சிறிந்திருந்தார்கள்.

 

1778ற்கு பிறகு, போர்க்கப்பல்கள் மற்றும் படையினரின் வருகையும் அதிகரித்தது. 1778 ஜூலை மாதத்தில் மட்டும் சுமார் 12,000 படையினர் சென்னைக்கு வந்தார்கள். எனவே, இடப்பற்றாகுறையும், சரக்குகளை இறக்குவதற்கான படகுகளுக்கு பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. எனவே, கப்பல் துறை கட்டுவதற்கு முடிவு செய்யப்பட்டது. 1781-ம் வருடம் கோட்டைக்கு தெற்கிலிருந்த மீனவர்களை கருப்பு நகரத்தில் ஒரு நிலப்பரப்பு ஒதுக்கப்பட்டு அதில் படகோட்டிகளை இடம்மாற்றம் செய்ய தீமானிக்கப் பட்டது. ஆனால், இதற்கு படகோட்டிகள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார்கள். அவர்களின் கோரிக்கை ஏற்கப்பட்டு, அவர்கள் சேப்பாக்கத்திற்கு மாற்றப்பட்டார்கள். ஆனால், படகுத்துறை கட்டும்முயற்சி கிடப்பில் போடப்பட்டது.

 

சேப்பாக்கத்திலிருந்து ஒருபகுதி படகோட்டிகள் 1799ம் வருடம் ராயபுரத்திற்கு மாற்றப்பட்டார்கள். கத்தோலிக்க படகோட்டிகளால் 1806ம் வருடம் கோயில் நிதியம் ஆரம்பிக்கப்பட்டு அந்த நிதியைக்கொண்டு புனித பீட்டர் கோயிலை 1829ம் வருடம் கட்டினார்கள்.

 

1787ம் வருடம் சென்னையில் மீன் பற்றாக்குறை நிலவியது. வட சென்னையின் எண்ணூரிலிருந்து தெற்கில் கோவளம் வரை மொத்தம் 26 மீனவ கிராமங்ககள் இருந்தன.  புலிக்காட்டிலிருந்து மலபார் மீனவர் ஒருவர் பெருமளவில் சென்னைக்கு மீன் வழங்கிக்கொண்டிருந்தார். இறைச்சி மற்றும் கோழி வியாபாரிகள் விலையை குறைப்பதற்கு ஒப்புக்கொண்டார்கள். கொத்தவால் சாவடியில் இருந்த மார்க்கெட் சீர்குலைந்திருந்ததால் புதிதாக சென்ட்ரல் மார்க்கெட் கட்டப்பட்டது.

 

சில நேரங்களில் படகோட்டிகள் வேண்டுமென்றே, வள்ளத்தை அலையில் கவிழச்செய்து கம்பனிக்கு சேதத்தை உருவாக்குவதாகவும் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தது. ஒரு கப்பலின் ஒட்டுமொத்த இழப்பில் 90 விழுக்காடு கப்பலிலிருந்து சரக்குகளை கடற்கரைக்கு கொண்டுவரும்போது ஏற்படுகின்றதென்றும், இது நிகர லாபத்தில் 20 விழுக்காடு என்றும் கணக்கிடப்பட்டது. எனவே கப்பல்களை பாதுகாப்பாக நங்கூரமிட்டு எந்த இழப்புமில்லாமல் சரக்குகளை இறக்குவதற்கு துறைமுகம் கட்டுவதுதான் தீர்வு என்று முடிவுசெய்யப்பட்டு 1861ம் வருடம் முதல் கப்பல்துறை கட்டிமுடிக்கப்பட்டது. அதிலிருந்து படகோட்டிகள் என்னும் முக்குவர்களின் முக்கியத்துவம் குறையத்துவங்கியது.

 

1868-ம் வருடம் வீசிய புயலினால், உயரம் குறைவாக கட்டப்பட்ட கப்பல்துறையின் 500மீட்டர் நீளத்திற்கான அலைதடுப்புச்சுவர் சேதமடைந்தது. அதன்பிறகு 1876 தற்போதைய துறைமுகப்பணிகள் துவங்கப்பட்டு 1900-ம் வருடம் துறைமுக வேலைகள் முடிவடைந்தது. ஆனால், கிழக்கு நோக்கியிருந்த துறைமுக வாயிலில் நீரோட்டம் காரணமாக வண்டல்படிவு ஏற்பட்டு, துறைமுக வாயில் வடகிழக்காக மாற்றியமைக்கப்பட்டது. சென்னை துறைமுகம் 1904-ம் ஆண்டிலிருந்து முழுமையான பயன்பாட்டிற்கு வந்தது.

 

சென்னை துறைமுகம் கட்டப்பட்ட பிறகு, துறைமுகத்தின் வடக்கில் கடலரிப்பும் தெற்கில் வண்டல் படிவும் தொடர்ந்து ஏற்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றது. துறைமுக கட்டுமானத்திற்கு முன்னர், கடற்கரை சாலையுடன் ஒட்டியிருந்த கடல், மணலேற்றம் காரணமாக கிழக்கு நோக்கி நகர்ந்துகொண்டே செல்கின்றது. மெரினாவின் பரந்த கடற்கரை அவ்வாறு உருவானதுதான். சென்னை துறைமுகம் படகோட்டிகளின் வீழ்ச்சியின் துவக்கமாக அமைந்தது. 260 வருடங்கள் கோலோச்சிய பிரிட்டிஷ் ஆட்சி, அடுத்த 50 ஐம்பது வருடங்களில் முடிவுக்கு வந்தது. பிரிட்டிஷ்காரர்களைப்போல்,படகோட்டிகளும் நம் கண்களிலிருந்து மறைந்துபோனார்கள்.