ஒக்ஹி – ஒரு தேசிய பேரிடர் – 4

ஒக்ஹி – ஒரு தேசியப் பேரிடர் – 4

ஒக்கி புயலால் ஏற்பட்ட பேரிடருக்கு இந்திய வானிலை ஆய்வு மையமும் அதன் செயல்பாடுகளுமே மூலகாரணம். இந்திய வானிலை ஆய்வு மையத்தின் கணிப்புகள் தொடர்ந்து தவறானதாகவே இருக்கின்றது. ஒக்கி புயல் மட்டுமல்ல, கடந்த ஆகஸ்டு மாதம் மும்பையில் பெருமழை ஏற்படுத்திய பாதிப்புகளும், ஐம்பதிற்கும் அதிகமான உயிரிழப்புகளும் இந்திய வானிலை மையம் மும்பையின் பெருமழையை கணிக்கத்தவறியதே காரணமாகச் சொல்லப்படுகின்றது. வானிலையை சரியாக கணிக்கத் தவறுவதன் காரணமாக மழை, புயல் போன்ற இயற்கைச் சீற்றங்களால் உயிரிழப்புகள் தொடர்ந்து ஏற்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. அரசின் கணக்குப்படி 2016ம் வருடம் 1500 பேரும், 2015ம் வருடம் 2200 பேரும் இறந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. சரியான நேரத்தில், சரியான வானிலை எச்சரிக்கைகள் விடப்பட்டிருந்தால் இந்த உயிரிழப்புகள் அனைத்தும் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கவேண்டியவை. கடந்த 2013-ம் வருடம் உத்தரகாண்டில் நடந்த பெருவெள்ளப் பேரிடரில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் இறந்தார்கள். அதற்கான காரணம் வானிலையை கணிக்கும் ரேடார்கள் தொழில்நுட்பக் கோளாறினால் செயல்படாமல் இருந்ததுதான் காரணமாகச் சொல்லப்பட்டது.

நவம்பர் 20ம் நாள் ஒக்கி புயலுக்கான தாழ்வழுத்தம் உருவானது. ஆனால், அடுத்த சில தினங்களுக்கு இந்த தாழ்வழுத்தம் புயலாக மாறுவதற்கான சாதக நிலை உருவாகவில்லை. 27-28ம் தியதிகளில் இலங்கையில் இது புயலாக மாறுமென்று சர்வதேச வானிலை மையங்கள் எச்சரித்தன. ஆனால், இதை இலங்கை அரசு நிராகரித்தது. ஒக்கி புயல் 29ம் தியதி தென்தமிழகத்திற்கு நகருமென்று தனிநபர்களும்  அக்யூவெதர், ஸ்கைமெட் போன்ற தனியார் வானிலை நிறுவனங்களும் 27-ம் தியதியே தெரிவித்தார்கள். ஸ்கைமெட் தனியார் வானிலை நிறுவனத்தின் தலைவர் டிசம்பர் இரண்டாம் நாள் கேரள முதலச்சருக்கு ஒரு திறந்த கடிதம் ஒன்றை அனுப்பினார். அதில் நவம்பர் 21 முதல் 29ம் தியதிவரை ஒக்கி புயலை அவர்கள் எவ்வாறு கணித்திருந்தார்கள் என்று சொல்லியிருக்கின்றார். 29ம் தியதி பிற்பகல் வரை இந்திய வானிலை மையம் அமைதியாகவே இருந்தது. அவர்களுக்கு சொல்வதற்கு எதுவுமில்லைபோலும்.

இந்திய வானிலை மையம் சூறாவளி எச்சரிக்கை செய்யும் போது நான்கு படிநிலைகளை பின்பற்றவேண்டும். முதல் நிலையான, சூறாவளிக்கான அறிகுறிகள் இருப்பதை 72 மணிநேரத்திற்கு முன்பும், இரண்டாம் நிலையான சூறாவளி எச்சரிக்கையை 48 மணிநேரங்களுக்கு முன்பும், மூன்றாம் நிலையான சூறாவளி அபாய அறிவிப்பை 24 நான்கு மணிநேரத்திற்கு முன்பும், நான்காம் நிலையான சூறாவளி நிலப்பரப்பை அடைவதை 12 மணிநேரங்களுக்கு முன்பும் அறிவிக்கவேண்டும். மீனவர்களுக்கு சாதரண நாட்களில் தினமும் நான்கு முறை புயல் குறித்த எச்சரிக்கையும், மேற்சொன்ன நான்கு நிலைகளில் மூன்று மணி நேரங்களுக்கு ஒருமுறையும் புயல் எச்சரிக்கை செய்யவேண்டும்.

ஒக்கி புயலுக்கு இந்த நான்கு நிலைகளும் 24 நான்கு மணிநேர காலத்திற்குள் அறிவிக்கப்பட்டது. பன்னாட்டு வானிலை மையங்கள் அறிவித்ததுபோல் மூன்று தினங்களுக்கு முன்பே ஒக்கி புயலுக்கான அறிவிப்பை மேற்கொண்டிருந்தால் மீனவர்கள் அனைவரும் உயிர் தப்பியிருப்பார்கள். கடலில் எந்த வித உயிரிழப்பும் ஏற்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை. புயல் அறிவிப்பு கிடைத்த பிறகு மீனவர்கள் யாரும் கடலுக்குள் செல்லவில்லை. நவம்பர் 29ம் தியதிக்கு முன்பே பலரும் மீன்பிடிக்கச் சென்று விட்டார்கள். கேரளக்கடற்கரை மீனவர்கள் ஒரு வாரம் முதல் 45 நாட்கள் கடலில் தங்கி மீன்பிடிப்பார்கள். குறிப்பாக நீரோடி கிராமத்து மீனவர்கள் 3-7 நாட்கள் கடலில் தங்கி வள்ளத்தில் வலைத்தொழில் செய்பவர்கள். இவர்களின் படகுகள் புயலினால் பலத்த சேதமடைந்தது. வள்ளம் கடலில் மூழ்கியதால் பலரும் கடலில் நீச்சலடித்துக்கிடந்திருக்கின்றார்கள். ஆனால் மீட்புப்பணி டிசம்பர் மூன்றாம் தியதிக்குப் பிறகுதான் துவங்கியது. எனவே பலரும் கடலில் மூழ்கி இறந்துபோனார்கள். ‘கன்னியாகுமரி புயல் தாக்கும் பகுதியல்ல. எனவே மீனவர்களுக்கு முன்னறிவிப்பு செய்தாலும் அவர்கள் அந்த முன்னெச்சரிக்கையை உதாசீனப்படுத்தியிருப்பார்கள்’ என்று சிலர் போகிற போக்கில் சொல்கின்றார்கள். மீனவர்களுக்கு பியான் புயலின் வீரியமும் பாதிப்பும் தெளிவாகவே தெரியும். எனவே முன்னெச்சரிக்கையை உதாசீனப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகள் அறவே இல்லை.

இன்று நீரோடி கிராமத்தில் மட்டும் 37 மீனவர்கள் இறந்ததாக உறுதிபடுத்தப்பட்டுள்ளது. 24 மணி நேரத்திற்கு முன்பே புயலுக்கான எச்சரிக்கை கிடைத்திருக்குமென்றாலோ, டிசம்பர் ஒன்றாம் தியதியே மீட்பு நடவடிக்கையில் கடலோர காவல்படை ஈடுப்பட்டிருக்குமென்றாலோ இவர்கள் அனைவரும் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கலாம். இதைப்போலவே கேரளாவிலும் பேரிழப்புகள் ஏற்பட்டது. இந்த உயிரிழப்புகள் அனைத்தும் மிக எளிதாக தவிர்க்கப்பட்டிருக்கவேண்டியவை. டீகோ கார்சியா தீவிலிருக்கும் அமெரிக்காவின் ‘கூட்டு சூறாவளி எச்சரிக்கை மையம்’ 29ம் தியதியே சூறாவளி எச்சரிக்கையை அறிவித்திருக்கின்றது. அந்த தகவலையாவது மீனவர்களிடம் சொல்லியிருக்கலாம்.

தற்போதிருக்கும் கட்டமைப்புகளின் படி, இந்திய வானிலை ஆய்வுமையத்தினால் சரியான வானிலை கணிப்புகளை செய்யமுடியாது. இந்திய வானிலை மையத்தின் கணிப்புகள் அனைத்தும் புள்ளியில் முறையிலேயே (Statistical Method) இருக்கிறது. இதனை இயக்க முறையாக (Dynamic Method) மாற்றுவதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருதாகவும், புதிதாக இரண்டு சூப்பர் கம்யூட்டர்கள் வாங்கவிருப்பததாகவும் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், வானிலைய கணிப்பதற்கான கணித மாதிரிகளை நவீனப்படுத்துவதற்கான திறமை நம்மிடம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

அவ்வாறு முழுமையாக மாற்றப்பட்டாலும் கூட, ஏராளமான, ரேடார் மற்றும் செயற்கைகோள்களின் உதவியில்லாமல் துல்லியமான வானிலையை இந்திய ஆய்வு மையத்தால் கணிக்க முடியாது. இந்திய வனிலை மையத்திற்கு சொந்தமான எத்தனை வானிலை ரேடார்கள் சரியாக செயல்படுகின்றது அரசு வெளியிடவேண்டும். தற்போதிருக்கும் கட்டமைப்பின்படி 12 கிலோமீட்டர் குறைந்த பட்ச தூரத்திற்கான வானிலையை மட்டுமே கணிக்க முடியும். அதாவது, இந்திய வானிலை ஆய்வுமையத்தின் கணக்குப்படி 12 கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு ஒரே வானிலைதான். கொஞ்சம் கூட நம்பகத்தன்மை இல்லை.

தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி என்பதை எட்டிக்கூட பார்க்காத இந்திய வானிலை மையத்தை நம்பி இனியும் இந்திய மக்கள் இருப்பது பேரவலத்திற்கு இட்டுச்செல்லும். ஒக்கி புயல் இந்திய நிலப்பரப்பையொட்டி மையம்கொண்டு தாக்கியிருந்தால்? நினைத்துப்பார்க்க முடியவில்லை. மீனவர்களுக்கு சாட்டிலைட் போன், வானிலையை ஆழ்கடலில் தெரியப்படுத்துவதற்கான நவீன தொழில்நுட்ப உபகரணங்களை கொடுத்தால் நிலமை சீராகுமென்று சொல்லப்படுகின்றது. இந்திய வானிலை ஆய்வு மையத்தின் வானிலை அறிக்கையை அடிப்படையாகக்கொண்டால், அதையே உண்மையென்று நம்பினால், நாம் முட்டாள்களாகத்தான் இருக்கமுடியும். மீனவர்கள் இந்திய வானிலை ஆய்வு மையத்தின் வானிலை கணிப்பையும் தாண்டி, ஜான் பிரதீப் போன்ற தனி நபர்களையும், அக்யூவெதர் மற்றும் ஸ்கைமெட் போன்ற தனியார் வானிலை ஆய்வுமையங்களின் தகவல்களுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கவேண்டும்.

கடந்த ஜூலை மாதம், மஹாராஷ்ராவில் பீட் மாவட்டத்தின் ஆனந்கோன் கிராம விவசாயிகள் இந்திய வானிலை ஆய்வு மையம் சரியாக வானிலையை கணிக்காததற்காக வானிலை மையத்திற்கு எதிராக வழக்கு தொடுத்தார்கள். இந்தமுறையும் பருவமழை வழக்கம்போல் இருக்குமென்பதால், விவசாயிகள்  பயிர்நடவுசெய்யாலாம் என்று ஆய்வு மையம் சொன்னது. ஆனால், வழக்கமான மழையில்லாமல் வறட்சி நிலவியதன் காரணமாக விவசாயிகளுக்கு பேரிழப்பு. சில நாட்களுக்கு முன்பு மீனவர்கள் கடலில் மீன்பிடிக்கப்போகக்கூடாது என்று வானிலை மையம் அறிவித்தது. ஆனால், கடல் அமைதியாகக் கிடந்தது. இப்படிப்பட்ட வானிலை ஆய்வு மையம் இருந்துதான் என்ன பயன்?

இஸ்ரோ போன்ற விண்வெளி ஆய்வு மையங்களின் நேரடி செயல்பாடு மற்றும் கண்காணிப்பின் கீழ் பொதுமக்களின் உயிர் மற்றும் வாழ்வாதாரத்துடன் நேரடி தொடர்புடைய வானிலை ஆய்வு மையம் வரவேண்டும். இந்தியாவின் தலைசிறந்த மென்பொருள் நிறுவனங்களின் உதவியை பெறவேண்டும். விண்வெளி ஆய்வுக்கு கொடுக்கப்படும் முக்கியத்துவம் வானிலை ஆய்வுக்கும் கொடுக்கவேண்டும். அல்லாத பட்சத்தில் பேரிடர்கள் நம்மை தாக்கிக்கொண்டேயிருக்கும். உயிர்ப்பலிகளும் அதிகரித்துக்கொண்டேயிருக்கும். பேரிடர்களுக்குப்பின்னான அரசின் மெத்தனம், இப்போதுபோல் எப்போதுமிருக்கும். அதில் எந்தவித மாற்றமும் இனியும் இருக்கப்போவதில்லை. ஒக்கி புயல் மீனவர்களுக்கான பேரிடர் மட்டுமல்ல, நிலவெளிப்பரப்பில் ஏற்படவிருக்கும் மிகப்பெரும் பேரழிவிற்கான சிறியதொரு முன்னோட்டம் மட்டுமே.

குறிப்புகள்:

  1. https://www.skymetweather.com/content/weather-news-and-analysis/open-letter-to-kerala-cm-from-ceo-of-skymet-weather/
  2. http://www.downtoearth.org.in/coverage/forecasting-failure-44555
  3. https://thewire.in/180850/imd-weather-prediction-forecast-monsoons-drought-agrometeorology-kharif/
  4. http://www.thehindu.com/news/cities/mumbai/IMD%E2%80%99s-new-weather-model-will-make-forecasts-more-reliable/article17292945.ece
  5. http://www.livemint.com/Science/cNW3ZQBoEUO4xSEyLZEvdO/IMD-to-get-2-more-supercomputers-as-India-battles-with-capri.html
  6. https://economictimes.indiatimes.com/news/economy/agriculture/india-meteorological-department-to-adopt-dynamic-models-for-more-accuracy-in-monsoon-forecast/articleshow/15165457.cms
  7. https://en.wikipedia.org/wiki/2017_Mumbai_flood
  8. http://www.thehindubusinessline.com/news/weather-update-imd-issues-cyclone-alert-for-lakshadweep/article9977221.ece
  9. https://en.wikipedia.org/wiki/Cyclone_Ockhi
  10. https://www.accuweather.com/en/weather-news/downpours-to-inundate-southern-india-sri-lanka-as-tropical-threat-brews-in-the-bay-of-bengal/70003380
  11. http://rsmcnewdelhi.imd.gov.in/index.php?option=com_content&view=article&id=24&Itemid=170&lang=en

முக்காரு யுத்த கதா

-1-

இலங்கையின் சிங்கள அரசர் ஆறாம் பராக்கிரமபாகு, காஞ்சிபுரம், கீழக்கரை மற்றும்  காவேரிப்பட்டினம் கரையர் படைகளின் உதவியுடன் புத்தளத்தில் முகாமிட்டிருந்த  முக்காரு படையை தோற்கடித்ததை விவரிக்கும் முக்காரு யுத்த கதா என்னும் ஓலைச்சுவடி பிரிட்டானிய அருங்காட்சியகத்தில் (எண். Or. 6606) பத்திரப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதை கண்டெடுத்தவர் ஹூ நெவில் என்னும் பிரிட்டானியர். இலங்கையின் வரலாற்றையும், இனங்களையும் விரிவாக ஆய்வுசெய்து பதிவுசெய்தவர் இவர். பின்வருவது ஹூ நெவில் அவர்களின் முக்காரு யுத்த கதா குறித்த குறிப்பு. [ஹூ நெவில் ஓலைச்சுடியை ‘முக்காரு யுத்த கதா’ என்றும், அதை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த MD ராகவன் அவர்கள் அதை முக்கார கதானா என்றும் சொல்கிறார்கள்.]

முக்காரு யுத்த கதா என்னும் ஓலைச்சுவடி இலங்கையின் கோட்டி நாட்டு அரசர் ஆறாம் பராக்கிரம பாகுவின் ஆட்சி காலத்தில், சக வருடம் 1159,  கி.பி. 1237 வருடம்  முக்காரு இன மக்களின் யுத்த தோல்வியைக் குறித்த ஒரு சிறிய குறிப்பு ஆகும். இந்த வருடம் நம்மை தம்படேனியாவின் ஆட்சி காலத்திற்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. முக்காரு யுத்த கதாவின் இரண்டு பிரதிகளிலும் ஒரே வருடம்தான் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. காஞ்சி, கீழக்கரை மற்றும் காவேரிப்பட்டினம் நாடுகளிலிருந்து கரையர் படைகள் துணைக்கழைக்கப்பட்டு, கெலனி ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில் முக்காரு படைகளுக்கெதிரான அரசபடைகள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டன. அங்கிருந்து முக்குவர்கள் கைப்பற்றியிருந்த புத்தளம் கோட்டை நோக்கி அரசபடைகள் நகர்ந்தன. புத்தளத்தில் நடந்த யுத்தத்தில் 1500 அரச படை வீரர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். மூன்று மாத முற்றுகைக்குப்பிறகு புத்தளம்கோட்டையை காஞ்சி, கீழக்கரை மற்றும் காவேரிப்பட்டினம் கரையர் படைகளைக்கொண்ட கோட்டி நாட்டு அரசரின் படைகள் முக்குவர்களிடமிருந்து  கைப்பற்றிது. அங்கிருந்து அரச படைகள் நாகப்பட்டினம் நோக்கி நகர்ந்தது. நாகப்பட்டினத்தில் முக்குவர்களுடன் நடந்த யுத்ததில் அரசபடையணியின் முக்கியத்தளபதியான மாணிக்கத்தலைவன் உயிரிழந்தார். மூன்று மாதங்கள் இருபத்தைந்து நாட்கள் நடந்த யுத்தத்தில் முக்குவப்படைகள் தோர்க்கடிக்கப்பட்டு நாகப்பட்டினம் கோட்டையும் அரசபடையினால் கைப்பற்றப்பட்டது. இந்த யுத்தத்தில் 1300 அரச படைவீரர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள்.

முக்குவர்களுக்கெதிராக போர்தொடுக்க பராக்கிரம பாகுவின் அரசபடைகளுக்காக தென்னிந்தியாவிலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட  படைத்தளபதிகள் பின்வருமாறு: வக்குநாட்டு தேவரீர், குருகுலநாட்டு தேவரீர், மாணிக்கத்தலைவன், அதியரச அடப்பன், வர்ணசூரிய  டான் பிரனாட (Don Branada) அடப்பன், குருகுல சூரிய முடியான்சி,  பரதகுலசூரிய முடியான்சி மற்றும் அரசகுல சூரிய முடியான்சி.  இவர்கள் அனைவரும் கரையர் இன போர்த்தளபதிகள். யுத்தத்திற்குப் பிறகு இவர்கள் சிலோனின் மேற்குக் கடற்கரையில் சிலாவ் மற்றும் நீர்க்கொழும்பிற்கு இடைப்பட்ட பிராந்தியத்தில் குடியேறினார்கள். இதன் பிறகு போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வருகையும், கரவா படைத்தளபதிகளின் துரோகம் மற்றும் தந்திரம் காரணமாக டச்சுப்படையும் ராஜசிங்காவும் நீர்க்கொழும்பை பிடித்ததும் இந்த ஓலைச்சுவடியில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் சக வருடம் 1159 என்பது மிகத்தெளிவாகவே தவறானதாகும். இது முக்காரு மக்களின் வரலாற்றின் வேறு ஏதேனும் நிகழ்வை குறிப்பதாகக் கூட இருக்கலாம்.  ஆனால், சக. 1150 என்பது கண்டிப்பாக தென்னிந்தியாவிலிருந்து வந்த கரையர் படைகளின் உதவியுடன் அரச படைகள் முக்காரு இன மக்களை வீழ்த்திய ஆண்டாக இருக்காது. ஓலைச்சுவடிகள் சேதமடைந்திருந்தால் இந்த பிழைகள் வருவதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கிறது. ஆனால், முக்காரு கதனாவின் இரண்டு பிரதிகளிலும் ஒரே ஆண்டுதான் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கி.பி. 1508 வருடம் பதினாறாவது பராக்கிரமபாகு ஆட்சியில் இருந்தபோது அவரது தம்பியின் (Tani-ela Bahu Raja) தலைமையில் முக்காரு படைகள் தோர்க்கடிக்கப்பட்டிருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கிறது.

டான் பிரனாடா ( Don Branada ) அல்லது டான் பெர்னாண்டோ ( Don Fernando ) என்னும்  போர்த்தளபதி போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வருகையின் துவக்க காலத்தின் போது மதாமாறிவராக இருக்கவேண்டும். அல்லது அவர் அந்தப் பெயரை ஜெனோவா பட்டணத்து சாகசக்காரர்களிடமிருந்து முற்காலத்தில் பெற்றிருக்கவேண்டும். போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வருகைப்பின் நடந்த இந்த யுத்தத்தையும் பெயர் மாற்றத்தையும் மறைக்க, இந்த சிறிய யுத்த நிகழ் எழுதிய கவிஞரின் பிழையினால் இந்த வருடக்குழப்பம் வந்திருக்கும்.

இதைப்போன்ற இன்னொரு பிரதியும் கிடைத்தது. அது ஒழுங்கில்லாமல் இருந்தது. ஆனால் அது தம்மன்கடுவாவில் இருக்கும் எகோடாபட்டு தமிழ் கரையர்களால் ஒழுங்காக பராமரிக்கப்பட்டிருந்தது. இரண்டாம் ராஜசிங்கா நீர்க்கொழும்பை கரையர்களின் மூதாதையர்களின் உதவியுடன் கைப்பற்றியபிறகு, அவர்கள் கிபி 1646ம் வருடம் கரையர்கள் நீர்க்கொழும்பில் குடியேறியதாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அதன் பிறகுதான் இந்த ஓலைச்சுவடி எழுதப்பட்டதாக அவர்கள் சொன்னார்கள். முதல் பிரதியுடன் இதை ஒப்பிட்டுப்பார்த்தபோது உண்மையென்றே தோன்றுகின்றது.

வல்வெட்டி முதலியார் போர்ச்சுக்கீசியர்களை ராஜசிங்காவிற்கும் டச்சுப்படைகளுக்கும் காட்டிக்கொடுத்ததன் பரிசாக எடோகாபட்டுவாவும் மாத்தளை மாவட்டத்தின் பல கிராமங்களும் கிடைத்ததாக அவர்களின் பிரதி சொல்கிறது. பரிசு கிடைத்த திருப்பம் குறித்து, நீர்க்கொழும்பிலிருக்கும் கரவா படைத்தளபதிகளின் வாரிசுகளால் மிகச்சிறப்பாக பேணப்பட்டுவந்த முதல் பிரதியில் எதுவும் சொல்லப்படவில்லை. தொம்மன்கடுவாவிலிருந்து கிடைத்த பிரதி இன்னொன்றிலிருந்து நகலெடுத்ததாக/ படியெடுக்கப்பட்டதாக இருக்கும்.  அது ஒழுங்கான எண்வரிசை இல்லாமல் சிறிய ஓலையில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இந்த ஓலைச்சுவடியை புத்திசாலித்தனமின்றி முதல் பிரதியிலிருந்து படியெடுத்திருப்பதால் இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் விஷயங்கள் குழப்பமாக உள்ளது.

-2-

சிங்கள மொழியில் எழுதப்பட்ட முக்காரு கதனாவை திரு. M.D. ராகவன் அவர்கள் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். இவர் சென்னை பல்கலைக்கழகத்தின் மானிடவியல்துறையின் முதல் தலைவராக இருந்தவர். அவரது ஓய்வுக்குப்பிறகு 1946 வருடத்திலிருந்து இலங்கை அரசால் மானிடவியலாளராக பணியிலமர்த்தப்பட்டார். இலங்கையின் இனங்கள் குறித்தும் நாட்டுப்புறவியல் குறித்தும் மிக விரிவான ஆய்வுகளை மேற்கொண்டிருக்கிறார்.

திரு. M.D. ராகவன் அவர்கள் மொழிபெயர்த்த முக்காரு கதானாவின் ஒருபகுதியின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு பின்வருவது:

கோட்டி நாட்டு அரசர் ஶ்ரீ பராக்கிரமபாகுவின் ஆட்சிகாலத்தில் புன்னாலாவிலிருந்து வந்த முக்குவர்கள் (முக்காரு), இலங்கையை கைப்பற்றும் நோக்கத்துடன் புத்தளத்திலும் நாகப்பட்டினத்திலும் முகாமிட்டிருந்தார்கள். இந்த செய்தியை கொண்டுவந்த மேன்மக்களிடம்  (nobles) “முக்குவ சேனையுடன் யுத்தம் செய்வதற்குப் போதுமான பலம்கொண்டவர்களாக நீங்கள் யாரை நினைக்கின்றீர்கள்” என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர்கள், “அவர்களுடன் யுத்தம் செய்யவேண்டுமென்றால், காஞ்சிபுரம், காவேரிப்பட்டினம் மற்றும் கீழக்கரை நாட்டு படைகளை நாம் வரவழைப்பது நல்லது”. மேன்மக்கள் சொன்ன பரிந்துரை அரசருக்கு உவப்பானதாக இருந்ததன் காரணமாக மூன்று நாடுகளுக்கும் தகவல் அனுப்பப்பட்டது. மூன்று நாடுகளின் அரசவைக்கு இந்த செய்தி கிடைத்தபிறகு, மூன்று நாட்டுப் படைகளும் காஞ்சிபுரத்தில் ஒன்று கூடி, அந்த செய்தியை விவாதித்தபிற்கு, படைகளின் யுத்த அணிவகுப்புடன் இலங்கைக்கு பயணம் மேற்கொண்டார்கள்.

வம்முநாட்டு தேவரீர், குருகுலநாட்டு தேவரீர், மாணிக்கத் தலைவன், அதியரச அடப்ப உன்னாகி, வர்ணசூரிய தொம்பிரனாத அடப்ப உன்னாகி, குருகுல சூரிய முடியான்சி, பரதகுல சூரிய முடியான்சி மற்றும் அரசகுல சூரிய முடியான்சி என்பது அந்த மூன்று நாடுகளின் படைத்தளபதிகளின் பெயர்கள். இந்த படைத்தளபதிகளுடன், 18 துணைத்தளபதிகளும், 7740 படைவீரர்களும்,  ஒரு நாவிதரும்,  துணிதுவைப்பதற்கும், பறையடிப்பதற்கும், பேய் ஓட்டுவதற்குமாக 8 பேரும் உடன்சென்றார்கள். இவர்கள் மூன்று படகுகளில் பயணமாகி, இலங்கையின் கெலனி ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில் சக.1159ம் வருடம் வந்திறங்கினார்கள். இது உண்மையாகவே நடந்தது.

ஒளிமிக்க தங்க சிம்மாசனத்தில் அரசர் அமர்ந்திருந்தார். இலங்கைக்கு வந்துசேர்ந்த படைத்தளபதிகள் மற்றும் அவர்களின் படையணிகளை வரவேற்று, அவர்களின் பெயர்களையும் அவர்களின் குலத்தையும், அவர்களின் கடல் பயணத்தையும் விசாரித்துவிட்டு அவர்களுக்கு மரியாதையையும் விருதுகளையும் அவர்களுக்கு அளித்தார். மூன்று நாட்டு  படையணிகளின் வரிசையை பார்வையிட்டபிறகு, சூரியனின் ஒளிவட்டத்திற்குள் நுழையும் சுக்கிரனின் பிரகாசத்துடன், இந்த படையணிகள் உண்மையிலேயே வலுவானது என்னும் முடிவிற்கு வந்தார். பின்னர், முக்குவர்களுடன் போரிடுவதற்கு அவர்கள் தயாராக இருக்கின்றார்களா என்பதை கேட்டறிந்தார்.  பின்னர் அவர்கள், வில், வாள், குத்துவாள், ஈட்டி, போர்க்கோடாரி, கவண் போன்ற யுத்த தளவாடங்களுடன் புத்தளத்திற்கு முன்னேறினார்கள். மூன்று மாதங்கள் நடந்த யுத்தத்திற்குப் பிறகு அவர்களின் கோட்டையை கைப்பற்றினார்கள். அவர்களில் 1500 படைவீரர்கள் வீழ்ந்தார்கள்.

இந்த இழப்பிலும் மனம்தளராத அவர்கள் யுத்தத்தை நாகப்பட்டினத்திற்கு நகர்த்தினார்கள். அங்கு 40 நாட்கள் யுத்தம் நடந்தது. நாகப்பட்டினத்தில் நடந்த யுத்தத்தில் படைத்தளபதி மாணிக்கத்தலைவன் யுத்த களத்தில் வீழ்ந்தார். இரண்டரை மாதங்கள் நடந்த யுத்தத்தில் அரச படைகள் நாகப்பட்டினம் கோட்டையை கைப்பற்றியது. இந்த இரண்டு யுத்தங்களிலும் 2800 அரச படைவீரர்கள் இறந்தார்கள். இரண்டு கோட்டைகளையும் கைப்பற்றியபிறகு கோட்டையில் ஏற்றியிருந்த இரண்டு சிவப்பு கொடிகளும், இரண்டு முக்குவ படைத்தளபதிகளின் தலைகளும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டது. இந்த வெற்றியினால் மகிழ்சியடைந்த அரசர், அவர்களுக்கு செம்பு பட்டயமும், பலகிராமங்களை பரவேணி என்னும் பரம்பரை நிலங்களாக அவர்களுக்கு அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தார். இவற்றைத்தவிர, ராவணா, இரஹண்டா மகர கொடிகளையும் அவர்களுக்கு கொடுத்தார்கள். ஏராளமான நகை மற்றும் பொன் ஆபரணங்களுடன் அனைத்து துறைமுகங்களுக்கும் இலவசமாக வந்துபோவதற்கான உரிமையை கொடுத்தார்கள். நீர்க்கொழும்பை அவர்களுக்கு பரம்பரை நிலமாக அளித்தார்கள். அதன்பிறகு அவர்கள் (கரையர்கள்) நீர்க்கொழும்பில் குடியேறினார்கள்.

இந்த ஆட்சிகாலத்தில் போர்ச்சுக்கீசியர்கள் பெருமளவு பரிசுகள் மற்றும் காணிக்கைகளுடன் கோவாவிலிருந்து வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் ஏன் இங்கு வந்தார்கள் என்று விசாரித்தபோது, “எங்கள் நாடுகளில் பெருமளவிலான யுத்தங்கள் நடக்கின்றன. எனவே வர்த்தகம் நன்றாக இல்லை. அதன்காரணமாக, உங்கள் நாட்டில் வியாபாரம் செய்வதற்கு ஒரு சிறிய இடத்தை, குறைந்தபட்சம் ஒரு காளையின் தோல் அளவிலான இடத்தை, எங்களுக்கு தரவேண்டுமென்று உங்கள் காலில் விழுந்து கேட்க வந்திருக்கிறோம். அந்த இடத்தில் எங்கள் குடியேற்றத்தை நிறுவி, வியாபாரம் செய்து அரச சட்டத்தைற்கு உட்பட்டு  நாங்கள் இங்கே வாழ்வோம். அதற்காகவே நாங்கள் இங்கே வந்திருக்கிறோம்” என்றார்கள். அவர்களின் கோரிக்கையை கேட்டதும் அவர்களுக்கான நிலத்தை செம்பு பட்டயத்தில் எழுதிக்கொடுத்தார். போர்ச்சுக்கீசியர்கள் காளையின் தோலை மிகச்சிறிதாக நூல்போல் வெட்டி, அதைக்கொண்டு எவ்வளவு நிலத்தை சுற்றிப்பிடிக்க முடியுமோ அந்தளவிற்கு நிலத்தை கையகப்படுத்தி அதில் தங்கள் கோட்டையை நிறுவி அங்கே குடியேறினார்கள். இதனால் பாதுகாப்பின்மையை உணர்ந்த அரசர் சீதாவகாவிற்கு குடிபெயர்ந்தார். ஆனால், போர்ச்சுக்கீசியர்கள் சீதாவகாவிற்கும் குடியேறியேறியதைத் தொடர்ந்து, அரசர் சென்கடகலாவிற்கு இடம்பெயர்ந்தார். அரசர் இந்த நகரத்தில் இருந்தபோது பரங்கியர்கள் கொரவாகல்கடாவை எல்லையாகக் கொண்டு இருபத்தியோரு இராணுவ தளங்களை உருவாக்கினார்கள். அங்கே அவர்கள் நிலைகொண்டு, அந்தபகுதியின் அனைத்து சேவைகளையும் பயன்படுத்தினார்கள்.

எங்கள் மேன்மைமிக்க ஆண்டகை, இலங்கையின் பேரரசர், நீரில் அமிழ்ந்த தூய்மையான களங்கமற்ற வெண்சங்குபோன்றவரான, அரியணையை ஆக்கிரமித்திருக்கும் மனுவம்சத்தின் நேரடியான வாரிசு ராஜசிங்ஹா, பாபுல்லாவில் வாழ்ந்துவந்தார். அவர் ஒரு பெரிய ராணுவத்தை உவாவிற்கு வரவழைத்தார். அந்த ராணுவத்தில் மகா அடம்பத்துவாவிலிருந்து வந்த 150,000 போர்வீரர்களும், தளபதிகளும், ராணுவ தளவாடங்களும், தோட்டாக்களும் வெடிமருந்துகளும் அடக்கம். அசுரர்களுடன்  யுத்தசெய்யும் தேவர்களின் கடவுளான இந்திரனைப்போல் (Lord Sakra), நான்மடிப்புகொண்ட போர்ப்படையுடன், ஒரு  ராஜசிங்கத்தைப்போல் யுத்தம் செய்து பரங்கிப்படைகளை பல இடங்களில் அவர் வெற்றிகொண்டார். பின்னர் அவர் அவரது தளபதிகளுடன் தலதகன்வேலாவிற்கு  எதிரிகளை வீழ்த்தும் நோக்குடன் விடாமுயற்சியுடன்  அணிவகுத்துச்சென்றார். யானைகளை பிளந்து திறக்கும் வலுகொண்ட ராஜசிங்கத்தைப்போல் எங்கள் பேரரசர் ராஜசிங்ஹா தலதகன்வேலாவிற்கு அணிவகுத்துச்சென்று அங்கே அவர் நிலைகொண்டார். அவரிடமிருந்து பல வெகுமதிகளைப் பெற்ற பல தளபதிகள் எதிரிப்படை நெருங்குவதைக் கண்டபொழுதில் ஓடிஒளிந்தார்கள். எங்கள் பேரரசருடன் இருந்த, கேடயம் ஏந்திவந்த பலிகவதன ராஜாவான முஹகும்புர எதிரிப்படைகள் நெருங்கிவருவதைக்கண்டதும், கேடயத்தை எறிந்துவிட்டு ஓடிஒழிந்தார். பேரரசர் அவரை இரண்டுமூன்றுமுறை நோக்கிவிட்டு சத்தமாக, “என்னுடைய கட்டளை உனக்கு எந்தவிதத்திலாவது பயன்தருமென்று நினைத்தால், ஓடவேண்டாம்! ஓடவேண்டாம்! நான் உனக்களித்த வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாகவும் மிகநீண்டதாகவும் இருக்கும்!” என்றார். அதற்கு அவர் “உயிர் எஞ்சுமென்றால் மட்டுமே, ஒரு கட்டளையினால் பலனுண்டு.” என்றார்.

(இது நான்குபகுதிகல் கொண்ட முக்கார கதனாவின் முதல் இரண்டு பகுதிகளின் மொழிபெயர்ப்பு மட்டுமே.)

-3-

M.D. ராகவன் அவர்களின் முக்கார கதனா மீதான சில ஐயப்பாடுகளும், விளக்கங்களும்.

1. தீபவம்சம், மகாவம்சம், சூளவம்சம், நிக்காய சங்கிரக, ராஜரத்னாகரயா, பூஜாவாளியா போன்ற இலங்கையின் வரலாறு மற்றும் வரலாற்று நிகழ்வுப்பட்டியல்களிலும் கரையர்கள் இலங்கையில் எப்போது குடியேறினார்கள் என்ற தகவல்கள் இல்லை.

2. ஆறாம் பராக்கிரமபாகுவாக இருக்கலாம். அவரது காலம் கிபி. 1412 முதல் கிபி 1467 வரை. கிபி 1237 (சக. 1159) என்று சொல்லப்படுவது நகலெடுத்தவரின் (படியெடுத்தவரின்)  தவறாக இருக்கலாம்.

3. நாகப்பட்டினம் என்பது புத்தளத்திற்கு வடக்கிலிருந்த, தற்போது வழக்கொழிந்து போன, கிராமாக இருக்கலாம். நாகமடு, நாகமொத்தை, நாகவில்லு ஆகிய கிராமங்கள் புத்தளத்தின் வடபகுதியில் இருக்கிறது.

4. Dom Branada என்பது தோமரம் நாதன் என்பதாக இருக்கலாம். இவர் வேல்/ஈட்டி அணியின் தளபதியாக இருக்கலாம். ஹூ நெவில் சொல்வதுபோல் போர்ச்சுக்கீசியர்களின் டான் பெர்னாண்டோ என்னும் பெயருக்கு சம்பந்தமில்லாதது. தோமரம் என்றால் வேல், தண்டாயுதம் என்று பொருள்படும்.

5. அப்போது மூன்று முக்குவ கொடிகள் பயன்பாட்டில் இருந்தது. அனுமான் கொடி, மோனரபாண்டி கொடி, இரகண்ட கொடி. நவகாடு என்னும் முக்குவ கிராமத்தில் அனுமான் கொடியும் சிங்கம் கொடியும் இருந்தன.

6. எழுதப்பட்டிருக்கும் மொழி மற்றும் சம்பவங்களை வைத்துப்பார்க்கும்போது முக்காரு கதனா பதினேழாம் நூற்றாண்டின் பிற்பாதியில் எழுதப்பட்டிருக்கவேண்டும்.

7. நீர்க்கொழும்பின் சூரிய குலத்தவர்கள் ஆறாம் பராக்கிரமபாகுவின் (கிபி 1412-கிபி. 1468) காலத்தில் குடியேறினார்கள். இது முக்குவர் யுத்தம் நடந்த வருடமான கிபி. 1237ம் ஆண்டுடன் ஒத்துப்போகவில்லை.

8. அனைத்து பிரதிகளும் கரையர்களை கோட்டி நாட்டு அரசர் யுத்தத்திற்கு அழைத்ததை சொல்கிறது. எனவே முக்குவர் யுத்தம் ஆறாம் பராக்கிரமபாகுவின் காலத்திற்கு முன்பு நடந்தது என்று சொல்வதை முற்றாக நிராகரிக்கவேண்டும். காரணம், கோட்டியை தலைநகராகக்கொண்டு ஆட்சிசெய்த முதல் சிங்கள அரசர் ஆறாம் பராக்கிரமபாகு மட்டுமே.

9. முக்கார கதனா மூன்று காலகட்டத்தில் நடந்த சம்பவங்கள் என்பது ஆய்வில் தெரிய வருகின்றது. சூரிய குலத்தவர்கள் இலங்கைக்கு வந்தது ஶ்ரீ பராக்கிரமபாகுவின் ஆட்சிகாலத்தில் என்றே எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும். அதற்கு பிந்தய காலகட்டமென்பதையும் முற்றாக மறுப்பதற்கில்லை.

10. போர்ச்சுக்கீசியர்கள் இலங்கைக்கு வந்தது ஆற்றாம் பராக்கிரமபாகுவின் ஆட்சி காலம் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், இது சாத்தியமே இல்லாதது. போர்ச்சுக்கீசியர்கள் இலங்கைக்கு வந்தது எட்டாம் வீர பராக்கிரமபாகு ஆட்சிசெய்துகொண்டிருந்த 1505ம் வருடம்.

 

11. முக்காரு கதனா ஹாலந்து நாட்டினர் இலங்கைக்கு வந்ததையும் சொல்கிறது. ஹாலந்து நாட்டினர் இலங்கைக்கு வந்தது கிபி. 1640ம் வருடம்.

-4-

இன்று வரலாறு என்னும் பெயரில், தங்களின் அரசியலுக்கும், ஜாதிமேட்டிமைகளுக்கும், தங்கள் விருப்பத்திற்கும் ஏற்றதாக உண்மையான வரலாறுகள் மாற்றியமைக்கப்படுகிறது. தாங்கள் ஆண்ட ஜாதி என்பதை நிறுவுவதற்காக வரலாறு பலவகையான சித்திரவதைக்கு ஆளாகின்றது.  முக்காரு  படைகளைத் தோற்கடித்த மாணிக்கத்தலைவன், வக்கநாட்டுதேவரீர் போன்றவர்களை முக்குவர்களின் போர்த்தளபதிகளாக இன்று பல ஆய்வுகள் நிறுவ முயல்கின்றது. முக்காரு கதனா நடந்த ஆண்டு கிபி.1237ம் ஆண்டுதான் என்று திட்டவட்டமாக எந்தவித அடிப்படையுமின்ற பறைசாற்றுகின்றது. இந்த ஆய்வுகளால் எதை சாதிக்கவிரும்புகின்றார்கள் என்றும் தெரியவில்லை. இவற்றிற்குப்பதிலாக வரலாற்றை நேர்மையாக எழுதுவதைத்தவிர நம்மால் வேறென்ன செய்யமுடியும்?

Reference:

  1. The Karava of Ceylon: Society and culture, by M. D Raghavan
  2. https://en.wikipedia.org/wiki/Mukkara_Hatana

படகோட்டிகள்

எதிர் வெளியீடாக வந்திருக்கும் இனயம் துறைமுகம் புத்தகத்தின் படகோட்டிகள் கட்டுரையின் ஒருபகுதி. புத்தம் வாங்க: http://www.ethirveliyedu.in/shop/இனயம்-துறைமுகம்/

-1-

15ஆம் நூற்றாண்டில் கடல்வழியாக வெளிநாடுகளை கைப்பற்றுவதில்  போர்ச்சுகல் மற்றும் ஸ்பெயின் நாடுகள் தீவிரம் காட்டின. அப்போது இந்த இரண்டு நாடுகள் மட்டுமே கடலில் ஆதிக்கம் செலுத்திக்கொண்டிருந்தன. 1498-ம் வருடம் போர்ச்சுகல் நாட்டு மாலுமி வாஸ்கோ ட காமா கடல்வழிப்பயணமாக இந்தியாவின் கோழிக்கோட்டில் கால்பதித்தார். 1588ம் வருடம் இங்கிலாந்து ஸ்பெயின் கடற்படையை தோற்கடித்த பிறகு, ஸ்பெயின் ஆதிக்கம் செலுத்தாத கிழக்கிந்திய நாடுகளில் கப்பல்தொழில் செய்வதற்கு லண்டன் வியாபாரிகள் அப்போதைய இங்கிலாந்து ராணி முதலாம் எலிசபெத்திடம் கோரிக்கைக்கி வைத்தார்கள். 1600 டிசம்பர் மாதம் ராணி எலிசபெத் கிழக்கிந்திய நாடுகளில் வணிகத்திற்கு அனுமதியளித்ததுடன், 101 ஆங்கில வியாபாரிகளால் துவங்கப்பட்ட ஜான் கம்பெனி என்னும் அமைப்பிற்கு வியாபாரம் செய்வதற்கான முழு உரிமையையும் கொடுத்தார். இந்த கம்பெனி பின்னாளில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி என்று பெயர் மாற்றம் பெற்றது.

 

1612-ம் வருடம், குஜராத்தின் சுவாலி கடற்கரையில் போர்ச்சுகீசிஸ்யர்களுடன் நடந்த யுத்தத்தில் கிழக்கிந்திய கம்பெனி வென்று சூரத்தில் தங்கள் முதல் காலனியை நிறுவியிருந்தது. மசூலிப்பட்டினம் ஜவுளி உற்பத்தியில் புகழ்பெற்றிருந்தது. துணிகளின் நிறத்திற்கு, ஒரு குறிப்பிட்டவகை தாவரத்திலிருந்து உருவாக்கிய சிவப்பு சாயத்தை பயன்படுத்தினார்கள்.  இந்த வகை நிறச்சாயமுள்ள துணிகளுக்கு சந்தையில் நல்ல மதிப்பிருந்தது. அந்த செடிகள் மசூலிப்பட்டினத்திற்கு அருகில் மட்டுமே வளர்ந்தது. ‘மசூலிப்பட்டினம் சின்ஞ்’ என்னும் அந்த குறிப்பிட்டவகை வர்ணம் கொண்ட ஜவுளி வியாபாரத்திற்காக இந்தியாவின் கிழக்கு கடற்கரைக்கு கிழக்கிந்திய கம்பெனி வந்தது. 1620-ம் வருடம் மசூலிப்பட்டினத்தில் காலனியை அமைத்த கிழக்கிந்திய கம்பெனியால் அங்கு நிலைகொள்ள முடியவில்லை. எனவே, டச்சு காலனியான புலிக்காடிற்கும் போர்ச்சுகீஸ் காலனியான சாந்தோமிற்கு வடக்கிலும் குடியேறி வியாபாரம் செய்வதற்கு ஒரு இடம் தேவைப்பட்டது. புலிக்காடில் துறைமுகம் ஏதுமில்லை. அங்கு வந்த கப்பல்கள் சேதமின்றி திரும்பியதில்லை என்று சொல்லப்படுகின்றது.

கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் நிர்வாகியான பிரான்சிஸ் டே, வந்தவாசி மற்றும் பூந்தமல்லி நாயக்கர்களிடம் சென்னையில் குடியேறுவதற்கான அனுமதியை கோரினார்.  1639 ஆகஸ்ட் 22-ம் நாள் நாயக்கர்கள் பிரான்சிஸ் டேயின் கோரிக்கையை  ஏற்று, ஏற்கெனவே அவர்கள் தங்கள் தந்தையின் பெயரால், சென்னப்பட்டணம் என்னும் சிறு நகரத்தை உருவாக்கியிருந்தார்கள். அதற்கு தெற்கிலும் போர்ச்சுகீசியர்களின் சாந்தோமிற்கு வடக்கிலும் ஆறு மைல் நீளமும் ஒரு மைல் அகலமும் கொண்ட தீவுப்பகுதியில் குடியேறி வியாபாரம் செய்ய அனுமதியளித்தார்கள்.

 

[பிரான்சிஸ் டே சென்னையில் குடியேறுவதற்கான அரசாணைப் பத்திரத்திதை, சந்திரகிரி நாயக்க மன்னர் வெங்கடாத்திரி (வெங்கடா III) நாயக்கரிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டார் என்றும், ஆனால் அது தவறான கருத்து என்றும் சொல்லப்படுகின்றது. அதுபோல், அரசாணையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் 1639 ஜூலை 22 என்பது தவறானதென்றும்  1639 ஆகஸ்ட் 22 என்பதே சரியானதென்றும் சொல்லப்படுகின்றது.]

 

நாயக்கர்கள் அனுமதியளித்த பகுதியில் சென்னைப்குப்பம்(Chennaik Coopom), மதராஸ்குப்பம்(Madras Coopom),  ஆற்றுக்குப்பம் (Arkoopam) மற்றும் மலைப்பட்டு (Maleput) என்று நான்கு கிராமங்கள் இருந்தன. சென்னை, மதராஸ் மற்றும் ஆற்றுக்குப்பம் என்பவை மீன்பிடி கிராமங்கள். ஆற்றுக்குப்பம் 1802-ம் ஆண்டுவரை படகோட்டிகள் என்னும் முக்குவர்களின் கிராமமாக இருந்தது. மலைப்பட்டு கிராமம் சென்னை கோட்டைக்கு மேற்கில் இருந்தது. அந்த ஊர்ப்பெயர் தற்போது வழக்கொழிந்துவிட்டது. அப்போது, மதராஸப்பட்டினத்தில் 15-20 மீன்பிடி குடிசைகள் இருந்தன. 1640ல் மதராஸ்பட்டினத்தில் தற்போதைய புனித ஜார்ஜ் கோட்டைக்கான அடிக்கல் போடப்பட்டு 1666-வருடம் கட்டிமுடிக்கப்பட்டது.

 

அப்போது சென்னையில் துறைமுகம் இருக்கவில்லை. கப்பல்கள் திறந்தவெளிக் கடலில் நங்கூரமிடப்பட்டு, அதிலிருந்து சரக்குகளும் பயணிகளும் கட்டுமரத்திலும் படகிலும் கோட்டைக்கு முன்னாலிருந்த கடற்கரை சாலைக்கு மீனவர்களால் கொண்டுவரப்பட்டார்கள். படகிற்கு மசுளா என்று பெயர். நீண்ட மரப்பலகைகளை தேங்காய் நாரினால் துணிநெய்வதுபோல் இணைத்து வள்ளங்களை உருவாக்குவார்கள். வள்ளங்களின் அடிப்பாகம், அலையில் கவிழ்வதற்கு வாய்ப்பில்லாம், பரந்து இருக்கும். மசுளா படகின் உதவியுடன் சென்னையில் ஏற்றுமதி இறக்குமதி தொழில் செய்த மீனவர்கள் முக்குவர்கள் என்றும் படகோட்டிகள் என்றும் அறியப்பட்டார்கள். கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி சென்னையில் வருவதற்கு  முன்பே முக்குவர்கள் சாந்தோமில் படகோட்டிகளாக வேலைசெய்துகொண்டிருந்தார்கள்.

 

தற்போதும் கேரளக்கடற்கரையில் கரைமடி வள்ளங்கள் இந்த முறையிலேயே கட்டப்படுகின்றன. கரைமடிக்கு பெயர்போன, பூத்துறை, வள்ளவிளை மற்றும் நீரோடி கிராமங்களில் இந்த வள்ளங்களை காணலாம். முன்பு, வள்ளவிளை கிராமத்தில் இந்த வள்ளங்கள் பெருமளவில் கட்டப்பட்டது. தற்போது, வள்ளவிளைக்கு கிழக்கில் இடைப்பாடு பகுதியில் இந்த படகு கட்டுமானம் நடக்கின்றது.

 

மதராஸ்பட்டினதின் கடற்கரையிலிருந்து சுமார் இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் கப்பல்கள் நங்கூரமிடப்பட்டன. பருவமழை காலகட்டத்தில் சரக்குகளை ஏற்றி இறக்குவதென்பது மிகவும் சவாலானது. இடையிடையே புயலும் மதராஸப்பட்டினத்தை தாக்கிக்கொண்டிருந்தது. 1662 மே மாதம் வீசிய புயலால் ஒன்பது கப்பல்கள் சேதமடைந்தன. சாதாரண நாட்களிலும் அலை பலமாக இருந்தது. முக்குவர்கள் தங்கள் உயிரை பணயம் வைத்தே வேலை செய்தார்கள்.

 

மதராஸ்பட்டினம் கறுப்பு நகரம் (இடங்கை) என்றும் வெள்ளை நகரம் (வலங்கை) என்றும் இரண்டு பிரிவுகளாக புவியியல் ரீதியாக பிரிக்கப்பட்டு அதன் உள்ளடுக்கில் சமூகரீதியாகவும் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. அதில் கத்தோலிக்கர்களான முக்குவர்கள் என்னும் படகோட்டிகள், ஜாதியை கைவிட்டவர்கள் என்பதால் வெள்ளை நகரத்தில் இருந்தார்கள். கிழக்கிந்திய கம்பனியின் ஆவணங்களில் முக்குவர்களை படகோட்டிகள் என்றே பல இடங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் மீன்பிடி மற்றும் கப்பல் சார்ந்த தொழில்கள் செய்துகொண்டிருந்ததால் கடற்கரையை ஒட்டி அவர்கள் இருப்பதற்கு அனுமதிக்கப்பட்டார்கள்.

 

வெள்ளையர்களைத் தவிர்த்த அனைத்து இந்து ஜாதி மக்களும், உயர்சாதிகள் உட்பட, கருப்பு நகரத்தில் இருந்தார்கள். மீனவர்களுடன், வண்ணார்கள், நெசவாளர்கள், துணிதுவைப்பவர்களும் பெருமளவில் இருந்தார்கள்.

 

பருத்தி ஆடைகளும், மஸ்லினும் படுக்கை விரிப்புகளும் சென்னையிலிருந்து பெருமளவில் ஏற்றுமதியாகியது. மசூலிப்பட்டினத்தை ஒப்பிடும்போது சென்னையில் நெசவுப்பொருட்கள் 20% விலை குறைவாகவே கம்பெனிக்கு கிடைத்தது. மதராசப்பட்டினத்திற்கு தெற்கில் சாந்தோம் நகரத்தில் போர்ச்சுக்கீசியர்கள் இருந்தார்கள். சாந்தோம் போர்ச்சுகீசியர்களின் காலனியாக இருந்தது. அங்கிருந்தவர்கள் அநேகமும் தோமா கிறிஸ்தவர்கள். 1640 ஆண்டில் முடிவில் வெள்ளை நகரத்திற்கு வெளியில் 600ற்கும் அதிகமான கிறிஸ்தவ மீனவர்கள் இருந்தார்கள். 300ற்கும் அதிகமான நெசவாளர்கள்  மசூலிப்பட்டினம் போன்ற இடங்களிலிருந்து சென்னையில் குடியேறியிருந்தார்கள். நெசவுத்தொழில் பாரம்பரியம் மிக்க குடும்பத்தொழிலாக இருந்தது. கிறிஸ்தவ படகோட்டிகள் ஏற்கெனவே சாந்தோமில் இருந்தவர்கள்.

 

கடலிலிருந்து உள்நாட்டில் 360 அடி தூரம் வரை மீனவர்களுக்கு நில உரிமை இருந்தது. அவர்களின் ஊர்கள் 2லிருந்து 3மைல் தூரம் வரை இருந்தது. முக்குவர்கள் என்னும் படகோட்டிகள் முதலில் கறுப்பு நகரத்தில் இருந்தார்கள். 1652ம் வருடம் ஏற்பட்ட ஜாதிமோதல்களுக்குப்பிறகு, திருமணம் மற்றும் சவ ஊர்வலத்திற்கு தனியான தெருக்கள் அவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டது. அவர்கள் கறுப்பு நகரத்தின் கடலோரத்தில்ருந்து வெள்ளை நகரத்தின் போர்ச்சுக்கீசியர்களின் கோயில்வரை வாழ்ந்தார்கள். சில படகோட்டிகள் முத்தாள்பேட்டையின் கடலோரத்திலும் இருந்தார்கள்.

 

1670-ல் மீனவர்கள் தங்களுக்கென்று ஒரு புதிய நகரத்தை உருவாக்கினார்கள். அது முக்குவா நகரம் (முக்குவா டவுண்) அழைக்கப்பட்டது. இது வெள்ளை நகரத்திற்கு தெற்கில் இருந்தது. இதில் மீனவர்களும், படகோட்டிகளும் மட்டுமே இருந்தார்கள். இது 1673லிருந்து 1679ற்கு இடைப்பட்ட காலகட்டத்தில் மட்டும் இருந்ததாக சொல்லப்படுகின்றது. பிரஞ்சுப்படையின் ஆக்கிரமிப்பிற்குப் பிறகு மீனவர்கள் அங்கிருந்து சேப்பாக்கத்திற்கு மாற்றப்பட்டார்கள். முக்குவர்கள் என்னும் படகோட்டிகள் அவர்களின் மீன்பிடித்தொழிலுடன் கப்பல் சம்பந்தமான அனைத்து தொழிலையும் செய்துவந்தார்கள். முக்குவர்கள் கட்டுமரத்தையும் மசுளா வள்ளத்தையும் பயன்படுத்தி தொழில்செய்துவந்தார்கள். யானை, குதிரை போன்றவை கட்டுமரத்தைக்கொண்டு கப்பலில் ஏற்றி இறக்கப்பட்டது.

 

1652-ம் வருட ஜாதி பிரச்சனைகளுக்குப்பிறகு அவர்களுக்கும் கருப்பு நகரத்தில் தனியான தெருக்கள் கொடுக்கப்பட்டது. முத்தாள்பேட்டையில் படகோட்டிகள் மற்றும் லஸ்கர்களுடன் (கப்பல் கூலிகள்)  கட்டுமரக்காரர்களுக்கும் நிலங்கள் அளிக்கப்பட்டது. கட்டுமரக்காரர்கள் கருப்பு நகரத்திற்கும் கடலுக்கும் இடைப்பட்ட பகுதியில் இருந்தார்கள். 1695 நவமபர் 21 நாள் வீசிய புயலில் அவர்களின் வீடுகள் பாதிப்பிற்கு உள்ளானது. கட்டுமரக்காரர்கள் ஏழ்மை நிலையில் இருந்தார்கள். இவர்கள் கட்டுமரக்கார்களுடன் சேப்பாக்கத்திற்கு இடம்பெயர்ந்தார்கள். சேப்பாக்கத்திலும் ஏற்கெனவே மீனவர்கள் இருந்தார்கள். ‘மைல் எண்ட்’ சாலையில் கோயில் ஒன்றை கட்டினார்கள். 1707ம் வருடம் கருப்பு நகரத்தில் செம்படவர்கள் என்னும் மீனவர்கள், கரையர்கள் என்னும் முக்குவர்கள், பட்டினவர் என்னும் கட்டுமரக்காரர்கள் என்னும் மூன்று ஜாதிகள் இருந்த தாக்க சொல்லப்பட்டுள்ளது.

 

மக்கள் தொகை தொடர்ந்து அதிகரிப்பதனால், அனைத்தது ஜாதி மக்களும் இணைந்திருப்பது கம்பெனிக்கு நிர்வாக ரீதியில் சிக்கலை ஏற்படுத்தியது. எனவே, ஒவ்வொரு ஜாதித் தலைவர்களும் வரவழைக்கப்பட்டு, அவர்கள் எங்கிருக்க விரும்புகின்றார்கள் என்று கேட்டு அங்கே குடியமர்த்தப்பட்டனர். நெசவாளர்கள் கருப்பு நகரத்தில் இருப்பதாக தீர்மானித்தார்கள். முக்குவர் அவர்களின் தொழில் சார்ந்து கருப்பு மற்றும் வெள்ளை நகரங்களின் கடற்கரையோரங்களில் இருந்தார்கள். வெள்ளை நகரத்தில் இந்தியர்கள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. கிறிஸ்தவராகளான மீனவர்கள் தங்கள் முதலாளிகனான வெள்ளையர்களுக்குப் பக்கத்தில் கட்டுரையில் இருந்தார்கள். ஜாதி சார்ந்த பிரச்சனைகள் எழுந்தபோது, கம்பெனி நிர்வாகம் மீனவர்களுக்கு பாதுகாப்பாக இருந்தார்கள். அப்போது கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் வியாபாரம் முழுவதும் படகோட்டிகளையே நம்பியிருந்தது.

 

படகோட்டிகளும் கட்டுமரக்காரர்களும் அவர்களின் தனித்திறமை, கடின உழைப்பு மற்றும் தைரியத்திற்காக பெரும்புகழ் பெற்றிருந்தார்கள். கட்டுமரம் என்பது ஒரு அசாதாரணமான, கடல் சார்ந்த கட்டுமானங்களில் ஒரு உன்னதமான மனிதனின் கண்டுபிடிப்பாகவே பார்க்கப்பட்டது. சுமத்தரா மற்றும் செயின்ட் ஹெலனா போன்ற கிழக்கிந்தி கம்பெனியின் வேறு குடியேற்ற நாடுகளுக்கும் மதராஸ் படகோட்டிகள் சென்று கட்டுமரத்தை எப்படி கையாலாவது என்ற பயிற்சியை கொடுத்தார்கள்.   கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் வளர்ச்சி படகோட்டிகளின் உழைப்பையே நம்பியிருந்தது. பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யம்  படகோட்டிகளின் வியர்வையில் வெகுவிரைவாக  மேலெழும்பிக்கொன்டே இருந்தது.

 

மீன்பிடித்தலை கிழக்கிந்திய கம்பெனி நிர்வாகம் கட்டுப்படுத்தியிருந்து. மதராஸப்பட்டினத்தின் கடலிலும் ஆரிகளிலும் மீன்பிடிப்பதற்கான உரிமை குத்தகைக்கு குத்தகைக்கு விடப்பட்டிருந்தது. குத்தகை எடுப்பபவரை ‘மீன்பிடி விவசாயி’ என்று அழைத்தார்கள். முதலில் மீன்பிடிப்பதற்கான வரியை மீனாகப்பெற்றார்கள். பியூன் ஒருவரால் இது கண்காணிக்கப்பட்டு அவரே மீனையும் பெற்றுச்சென்றார். 1694-ம் வருடம் இது ஒட்டுமொத்தமாக அதிகமான தொகை தருபவர்களுக்கு ஏலத்தில் விடப்பட்டது. ஆறுகளில் மீன்பிடிப்பதற்கான முதல் ஏலத்தொகை வருடத்திற்கு 30 பக்கோடாக்கள். குத்தகைகாரர் மீனவர்களிடம் வரிக்கு எந்தவித கட்டுப்பாடுமில்லை. 1696-ல் கடலில் மீன்பிடிப்பதற்கான குத்தகை முக்குவா தலைவருக்கு  50 பக்கோடாக்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டது. மக்கள்பெருக்கம் காரணமாக, செம்படவர்கள் கடலில் மீன்பிடிக்கத் துவங்கினர். மீனவர்களின் பெண்கள் வலையை சரிசெய்வது, மீனை உலர்த்துவது, மீனை விற்பனை செய்வது போன்ற வேலைகளை செய்தார்கள்.

 

கப்பல்கள் கரைக்கு வரும் நேரங்களில் மட்டுமே படகோட்டிகளுக்கு வேலையிருந்தது. எனவே, படகோட்டிகளுக்கு மீன்பிடித்தலே முக்கிய தொழிலாக இருந்தது. பருத்தி, சணல் மற்றும் தென்னை நாரினால் வலைகளை உருவாக்கினார்கள். கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் வேறு குடியேற்றங்களை தூதுவர்களாகவும், கடல்வழி தபால் சேவையிலும் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். படகோட்டிகள் தங்களுக்குள் சிறப்பாக ஒருங்கிணைத்திருந்தார்கள். அதுபோல், படகோட்டிகள் கம்பெனியின் விசுவாசமுள்ள ஊழியர்களாகவும் இருந்தார்கள். படகோட்டிகளைத் தவிர வேறு இனத்தவர்கள் கம்பெனியில் வேலைக்கு சேரவேண்டுமென்றால் படகோட்டிகள் கீழ்தான் வேலைசெய்ய வேண்டும்.  இதற்காக 1680ம் வருடம் கருப்பு தோமா என்பவர் முக்காடம் (தலைவர்) வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டார். அவருக்கு 70 பணம் மாதச் சம்பளமாக கொடுக்கப்பட்டது.

 

ஒரு சில மாதங்களுக்கு முன்பு  நடந்த இந்துக்கள் குறிப்பாக வண்ணார்கள் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு எதிராக மேற்கொண்ட கலகத்தில் அதற்கு முன்பிருந்த கிறிஸ்தவ முக்காடம் இந்துமக்களுடன் இணைந்து போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார். வேலைநிறுத்தம் மேற்கொண்ட மக்கள் மதராஸப்பட்டினத்திலிருந்து சாந்தோமிற்கு சென்றார்கள். அவர்களை கட்டாயப்படுத்தி கம்பெனி நிர்வாகம் அழைத்துவந்தது.  எனவே கருப்பு தோமாவை புதிய தலைவராக (முக்காடம்) நியமித்தார்கள். அவர் படகோட்டிகள் தலைவராக வேலை பார்த்தால் கம்பெனிக்கு உண்மையாக இருப்பார் என்று நம்பினார்கள். [முக்காடம் என்பது பின்னாட்களில் மெனக்காடன் என்று மருவியது.]

 

பல நேரங்களில் தலைவர்களுக்கும் படகோட்டிகளுக்கும் பிரச்சனை வந்தது தலைவர்களை மாற்றுவதற்கு மனுக்கள் அளித்திருக்கின்றார்கள். முக்காடத்தை போல், படகோட்டிகளின் திருட்டு போன்ற வில்லங்கங்களை கண்டுபிடிபப்தற்கும், கசையால் அடிப்பதற்கும் ஆட்கள் நியமிக்கப்பட்டார்கள். திருட்டில் ஈடுபடுபவர்களுக்கு ஏழு மாத சிறைத் தண்டனையும் 500 பக்கோடாக்கள் அபராதமும் விதிக்கபட்டது. போர்ச்சுகீசியர்கள் கீழிருந்த சாந்தோமில் இருந்த படகோட்டிகளும் மதராஸ்பட்டிணத்து படகோட்டிகளும் ஒரே இனம். 1722ம் வருடம் சாந்தோமிலிருந்த இரண்டு படகோட்டிகள் புதிய தலைவர்களாக நியமிக்கப்பட்டார்கள். எனவே, வேலை நிறுத்தம் போன்ற பிரச்சனைகள் ஏற்பட்டாலும் சாந்தோமிலிருந்து படகோட்டிகளை இவர்கள் அழைத்து வருவார்கள் என்று நம்பினார்கள். பல தலைவர்கள் ஒரே குடும்பத்தவர்களாகவும் இருந்தார்கள்.

 

1701 ஜுன் 26ம் நாள் இடங்கை வலங்கை பிரிவினருக்கு இடையில் மோதல் ஏற்பட்டது. முக்குவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக இருப்பதால், அவர்களுக்கு ஜாதி இல்லை அதுபோல், அவர்கள் இந்துக்களின் எந்த ஜாதியின் உட்பிரிவிலும் வரமாட்டார்கள் என்றும் அவர்களின் முதலாளிகளை அவர்கள் ஒருபோதும் கைவிடமாட்டார்கள் என்றும், முத்தாள்பேட்டை கடற்கரையிலிருக்கும் படகோட்டிகள், லஸ்கர் மற்றும் மீனவர்கள் அதே இடத்தில் இருக்கலாமென்றும்,இடங்கை பிரிவினருக்கு எந்த வித இடையூறும் செய்யக்கூடாதென்றும் முக்குவர்களின் தலைவர்களிடமிருந்து கிழக்கிந்தியக் கம்பனி வாக்குறுதி வாங்கியது.

 

1710ம் வருடம் 74 கப்பல்கள் சென்னைக்கு வந்தது. ஒருகப்பலில் சுமார் 400 முதல் 600 டன் சரக்குகள் கொண்டுவரப்பட்டது. ஒவ்வொரு வருடமும் இதன் அளவு அதிகரித்டுக்கொண்டிருந்தது. படகோட்டிகளுக்கும் வளத்திற்கும்  பற்றாக்குறை எப்போதும் இருந்தது. ஒரு படகு தினமும் மூன்று முறை கப்பலிலிருந்து சரக்கு ஏற்றி இறக்க வேண்டியிருந்தது. எனவே வள்ளம் கட்டுவதற்காக பேங்க்சால் என்னும் கொட்டகையும் அமைக்கப்பட்டது. படகோட்டிகள் வேறு இடங்களிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டார்கள். 1654ம் வருடம் ஒரு வள்ளத்திற்கு 2 பணம் சம்பளமாக கொடுக்கப்பட்டது. இதுவே, 1678ம் வருடம் 5 பணமாக உயர்ந்தது. ஆனாலும், அவர்களின் உழைப்பிற்கு இது மிகவும் குறைவு. ஒவ்வொரு வருடமும் வளங்களை சரிசெய்வதற்காக ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை கம்பெனி முன்பணமாக அவர்களுக்கு கொடுத்தது. பிறகு, இந்த தொகை அவர்களின் வருவாயிலிருந்து கழித்துக்கொள்ளப்பட்டது. புயல் மற்றும் பஞ்சங்களின் போதும் மீனவர்களுக்கு ஊக்கத்தொகைகள் அளிக்கப்பட்டது. காரணம், படகோட்டிகள் இல்லையென்றால் சென்னையில் வியாபாரம் என்பது இல்லை என்பதை கம்பெனி நிர்வாகம் மிகத்தெளிவாக அறிந்திருந்தது.

 

படகோட்டிகள் அநேகமும் கிறிஸ்தவர்களாகவே இருந்தார்கள். அவர்களின் திருமணம் மற்றும் மரண திருப்பலிகள் வெள்ளை நகரில் இருந்த செயிண்ட் ஆண்ட்ரூ கோயிலில் நடைபெற்றது. திருவிழாக்களை செயிண்ட் ஆண்ட்ரூ கோயிலில் கொண்டாடினார்கள். சென்னையின் துவக்க காலங்களில் கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளால் நடத்தப்பட்ட பள்ளியில் மீனவர்கள் பயின்றார்கள். அதுபோல், குடிக்கும் அடிமையாக இருந்தார்கள். வெற்றிலை பாக்கு இல்லாமல் அவர்களால் இருக்க முடியாது. ஆனால், கடலில் அவர்கள் வேறுவிதமாக, மகிழ்ச்சியின் உச்சியில் இருந்தார்கள். காலையில் கிளம்பி சுமார் 50மைல் உள்கடலில் மீன்பிடித்துக்கொண்டு மாலையில் திரும்புவார்கள். உயர்ந்து வரும் சமூக மாற்றத்தை பயன்படுத்தி படகோட்டிகள் தங்களை மிகவும் துடிப்பான சமூக குழுவாக கட்டமைத்துக்கொண்டார்கள்.

 

1680ம் வருடம் நடந்த ஜாதி கலகத்தில் படகோட்டிகளும் கட்டுமரக்காரர்களும் பெருமளவில் இந்து மக்களுக்கு ஆதரவாக கலந்துகொண்டார்கள். கலகக்காரர்களுடன் இணைந்து சென்னைக்கு வந்துகொண்டிருந்த அனைத்து சரக்குகளையும் தடுத்தார்கள். காளைவண்டிகளில் கொண்டுவரப்பட்ட ஜவுளிப்பொருட்களை சேதப்படுத்தினார்கள். சில வீடுகளுக்கும் தீவைக்கப்பாட்டது. அனைவரும் சென்னையில் தங்கியிருந்தார்கள். ஆனால், கம்பெனி நிர்வாகம், சென்னையிலிருந்த அவர்களின் பெண்களையும் குழந்தைகளையும் இந்து கோயிலில் சிறைவந்தார்கள். அதன் பிறகே, மீனவர்கள் சென்னைக்கு திரும்பி வந்தார்கள். அதன்பிற்குதான், அப்போதிருந்த படகோட்டிகளின் தலைவரை மாற்றிவிட்டு புதிதாக கறுப்பு தோமாவை தலைவராக்கினார்கள்.

 

1686-ல் கறுப்பு நகரத்திற்கும் வெள்ளை நகரத்திற்கும் இடைப்பட்ட தடுப்புச்சுவரை கட்டுவதற்கான செலவை ஈடுசெய்ய வரியை உயர்த்துவதற்கு கம்பெனி தீர்மானித்தது. அனைத்து மக்களும் ஒட்டுமொத்தமாக இதற்கு எதிர்ப்பு தெரித்து வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டார்கள். அனைத்து கடைகளும் அடைக்கப்பட்டது. சென்னைக்கு உணவுப்பொருட்கள் கொண்டுவருவதை தடுத்தார்கள். வரிவிதிப்பை ரத்துசெய்யாதவரை இந்த கிளர்ச்சி தொடருமென்று எச்சரித்தார்கள். ஆனால், கம்பெனி கலகக்காரர்களை கடுமையாக ஒடுக்கியபோது கிளர்ச்சியை கைவிட்டார்கள்.  வண்ணார், முக்குவர்,கட்டுமரக்காரர்கள் மற்றும் கூலிகளின் தலைவர்கள் போராட்டம் கைவிடப்பட்டதென்று அறிவித்த பிறகே வேலைக்கு திரும்பினார்கள். 1707-ம் வருடம் இடங்கை மற்றும் வலங்கை மக்களுக்கு இடையில் மிகப்பெரிய சண்டை ஏற்பட்டது. பிரச்சனை சுமார் ஆறு மாதங்கள் வரை தொடர்ந்தது.       வண்ணார்கள், முக்குவர்கள், மீனவர்கள், பெருமளவில் வெளியேறி சாந்தோமில் குடிபெயர்ந்தார்கள். பாதிரியார்கள் வந்து பேச்சுவார்த்தை நடத்தியும் அவர்களை சமரசப்படுத்த முடியவில்லை. சாந்தோமிலிருந்த நாயக்கர் அவர்களை சென்னைக்கு அழைத்துக் கொண்டுவந்தார்.

 

கலகத்தில் ஈடுபட்ட படகோட்டிகளின் தலைவர்களான ஏற்கெனவே வேலைநீக்கம் செய்பட்டார்கள் என்பதை கருத்தில் கொண்டு தற்போதைய தலைவர்களான பாஸ்கல் மற்றும் யோவான் ‘சிலரின் தவறான ஆலோசனை காரணமாக கலகத்தில் ஈட்டுபட்டதாகவும், தாங்கள் எந்த ஜாதிக்கும் உட்படாதவர்கள் என்பதை சாந்தோமிலிருந்து திரும்பிவந்து வலங்கை கூட்டத்தாருடன் சேர்ந்தபோதுதான் புரிந்துகொண்டோம்’ என்று கவர்னக்கு மனுவளித்தார்கள்.

 

படகோட்டிகளுக்கும் கம்பெனிக்குமான உறவு எப்போதும் மென்மையாக இருந்ததில்லை. கம்பெனி ஒருபோதும் மீனவர்களை நன்றாக கவனித்துக்கொண்டதில்லை. சம்பள உயர்விற்கும், மீன்பிடி உரிமைகளுக்காவும், அதிக்கப்படியான வரிவிதிப்புகளுக்கும் கம்பனியுன் போராட்டதில் ஈடுபாடிருந்தார்கள். 1678ம் வருடம் சம்பள உயர்விக்காக போராடினார்கள். தங்களின் துடுப்புகளையும் எடுத்துக்கொண்டு சாந்தோமிற்கு சென்றுவிட்டார்கள்.சம்பள உயர்வு கிடைத்த பிறகே திரும்பி வந்தார்கள். முதலில் மனுக்கள் அளித்துப்பார்ப்பார்கள், அதன் பிறகு வேலை நிறுத்தம் கடைசியில் சென்னையை விட்டு போர்ச்சுக்கீசியரின் சாந்தோமிற்கு செல்வது என்று தங்கள் போராட்டத்தை வடிவமைத்திருந்தார்கள். அதற்கு பலனும் இருந்தது. படகோட்டிகள் இல்லாமல் வியாபாரம் ஒட்டுமொத்தமும் முடங்கும். எனவே, படகோட்டிகளின் கோரிக்கையை நிறைவேற்றித்தான் ஆகவேண்டும்.

 

படகோட்டிகள் சாந்தோமிற்கு செல்வதை தடுக்க முக்குவா நகரத்திற்கும் சாந்தோமிற்கும் இடையில் ஒரு தடுப்புச்சுவர் கட்ட தீர்மானிக்கப்பட்டது. தடுப்புச்சுவர் கட்டப்படவில்லை, அதற்கு பதிலாக படகோட்டிகளை உளவுபார்ப்பதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டது. 1680ல் மீன்பிடிப்பதை குத்தகைக்கு விட்டபோதும் போராட்டதில் ஈடுபட்டார்கள். கோரிக்கை நிறைவேறும்வரை சென்னைக்கு மீன் எதுவும் கிடைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டார்கள். கம்பெனி படகோட்டிகளின் கோரிக்கையை நிறைவேற்றியது. மீன்பிடிப்பதற்கான பாரம்பரியமான முழு உரிமையும் அவர்களுக்கு கிடைக்காத பட்சத்தில், மீன்பிடிப்பதற்கான குத்தகையை அவர்களே எடுத்தார்கள்.

 

1681-ம் வருடம் சென்னையில் வசிப்பவர்கள் அனைவருக்கும் நிலவரி விதிக்கப்பட்டது. 1693-வருடம் வரை படகோட்டிகள் இந்த வரியை கொடுக்கவில்லை. அவர்களின் வரிக்கடன் அதிகரித்துக்கொண்டே வந்தது. கோட்டைக்குப் பக்கத்தில் ஒரு சாக்கடையை அவர்கள் மூடியதற்கான கூலியாக அந்த வரிக்கடன் ரத்துசெய்யப்பட்டது. அதன்பிறகு, 1695-ம் வருடம் நிலவரிக்காக படகோட்டிகள் தங்கள் படகுகளை தாங்களே பழுதுபார்த்துக்கொள்ளவேண்டுமென்று கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார்கள். படகோட்டிகள் கொடுக்கவில்லை. 1697-ல் கம்பெனி படகோட்டிகளின் வரியை கட்டிவிட்டு, அவர்களின் கூலியிலிருந்து அந்த தொகையை பிடித்தம் செய்தார்கள். படகோட்டிகள் சுங்கத்துறையின் கீழ் வேலை செய்தார்கள்.

 

மீனவர்கள் கணியம் மற்றும் ஜோதிடம் பார்ப்பதில் சிறந்திருந்தார்கள். 1684 நவம்பர் 3-ம் நாள் சென்னையை மிகப்பெரிய புயல் தாக்கியது. அந்த புயலின் வருடகையை ஒரு மாத்தத்திற்கு முன்பே படகோட்டிகள் கணித்திருந்தார்கள். அந்த புயல் உயிர்சேதங்களை ஏற்படுத்தியது. பல வீடுகள் தரைமட்டமானது. பல வள்ளங்கள் கடலில் மூழ்கியது.

 

1700-ல் கருப்பு நகரத்தின் கோட்டைசுவர்கள் வலுவூட்டப்பட்டது. சுவர்கள் 17அடி அகலம் கொண்டதாக இருந்தது. கோட்டைச்சுவர்களுக்கான செலவை (8053 பகோடாக்கள்) கருப்பு நகரத்திலிருந்து அனைத்து ஜாதி மக்களிடமிருந்தும் வசூலித்தார்கள். படகோட்டிகள் வெள்ளை நகரத்தில் இருந்ததால் அவர்கள் அந்த பட்டியலில் இல்லை. [ஆர்மினியர்கள், செட்டியார்கள், மூர், கோமுட்டி, குஜராத்தி, பிராமணர்கள், அகமுடையார், செம்படவர் என்னும் மீனவர்கள்,  பட்டினவர் என்னும் கட்டுமரக்காரர்கள், கரையார் என்னும் முக்குவர்கள், இன்னும் பல ஜாதிகள் அந்த பட்டியலில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.]

 

முக்குவர்கள் தங்கள் உயிரை பயணம் வைத்துத்தான் வேலைசெய்து கொண்டிருந்தார்கள். புயலோ மழையோ, வெப்பமோ குளிரோ, இரவோ பகலோ, எந்த நேரமாக இருந்தாலும், கம்பெனியின் அழிப்பிற்கு படகோட்டிகள் தயாராக இருக்கவேண்டும். பலருடைய உயிர்களை காப்பாற்றினார்கள். ஆபத்தில் உதவும் படகோட்டிகளுக்கு பதக்கங்கள் கொடுக்கப்பட்டது. படகோட்டிகளை உயர்ந்த பண்பாளர்கள் என்றே பலருடைய அனுபவக்குறிப்புகள் சொல்கின்றது. படகோட்டிகள் பலரும் விபத்தில் பலியாகியிருக்கின்றார்கள். கைகால் உடைந்து உடல் ஊனமடைந்திருக்கின்றார்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் வள்ளங்கள் குறைந்த விலைக்கு வாடகைக்கு கொடுக்கப்பட்டது. அதனால் வரும் வருமானம் பள்ளிகளுக்கும் அறநலன் சார்ந்த பணிகளுக்கும், கோயில் நிதியாகவும் முதலில் பயன்படுத்தப்பட்டது. 1774ம் வருடத்திற்கு பிறகு அந்த வருமானம், ஊனமுற்ற படகோட்டிகளுக்கும் அவர்களின் குடும்ப நலனுக்காகவும், படகோட்டிகளின் ஓய்வூதியமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டது.

 

1746ம் ஆண்டு, பிரஞ்சுப்படைகள் புனித ஜார்ஜ் கோட்டியை கைப்பற்றியபோது, பிரிட்டிஷ்காரர்களுடன் சேப்பாக்கத்திலிருந்த படகோட்டிகளும் கூடலூரிலிருந்த புனித டேவிட் கோட்டைக்கு தப்பிச்சென்றார்கள். கோட்டியை மீட்பதற்காக கடற்படையை கட்டமைப்பதில் பிரிட்டிஷ்காரர்களுக்கு படகோட்டிகள் உதவிபுரிந்தார்கள்.

 

1796-ம் வருடம் சுமார் 250 கப்பல்கள், 700 தோணிகளிலிருந்து சுமார் 1.5 லட்சம் டன் சரக்குகள் இறக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு வருடமும் சரக்குகள் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. மதராஸப்பட்டினத்தின் முதல் 260 வருடங்களும் கடற்கரையில் முக்குவர்களின் ஆதிக்கமாகவே இருந்தது. அவர்கள் இல்லையென்றால் வீரியம் கொண்ட அலைகளைக்கடந்து சரக்குகளும் பயணிகளும் கடற்கரையை அடைய வாய்ப்புகள் இல்லை. முக்குவர்கள் பொருளாதாரத்திலும் கல்வியிலும் சிறிந்திருந்தார்கள்.

 

1778ற்கு பிறகு, போர்க்கப்பல்கள் மற்றும் படையினரின் வருகையும் அதிகரித்தது. 1778 ஜூலை மாதத்தில் மட்டும் சுமார் 12,000 படையினர் சென்னைக்கு வந்தார்கள். எனவே, இடப்பற்றாகுறையும், சரக்குகளை இறக்குவதற்கான படகுகளுக்கு பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. எனவே, கப்பல் துறை கட்டுவதற்கு முடிவு செய்யப்பட்டது. 1781-ம் வருடம் கோட்டைக்கு தெற்கிலிருந்த மீனவர்களை கருப்பு நகரத்தில் ஒரு நிலப்பரப்பு ஒதுக்கப்பட்டு அதில் படகோட்டிகளை இடம்மாற்றம் செய்ய தீமானிக்கப் பட்டது. ஆனால், இதற்கு படகோட்டிகள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார்கள். அவர்களின் கோரிக்கை ஏற்கப்பட்டு, அவர்கள் சேப்பாக்கத்திற்கு மாற்றப்பட்டார்கள். ஆனால், படகுத்துறை கட்டும்முயற்சி கிடப்பில் போடப்பட்டது.

 

சேப்பாக்கத்திலிருந்து ஒருபகுதி படகோட்டிகள் 1799ம் வருடம் ராயபுரத்திற்கு மாற்றப்பட்டார்கள். கத்தோலிக்க படகோட்டிகளால் 1806ம் வருடம் கோயில் நிதியம் ஆரம்பிக்கப்பட்டு அந்த நிதியைக்கொண்டு புனித பீட்டர் கோயிலை 1829ம் வருடம் கட்டினார்கள்.

 

1787ம் வருடம் சென்னையில் மீன் பற்றாக்குறை நிலவியது. வட சென்னையின் எண்ணூரிலிருந்து தெற்கில் கோவளம் வரை மொத்தம் 26 மீனவ கிராமங்ககள் இருந்தன.  புலிக்காட்டிலிருந்து மலபார் மீனவர் ஒருவர் பெருமளவில் சென்னைக்கு மீன் வழங்கிக்கொண்டிருந்தார். இறைச்சி மற்றும் கோழி வியாபாரிகள் விலையை குறைப்பதற்கு ஒப்புக்கொண்டார்கள். கொத்தவால் சாவடியில் இருந்த மார்க்கெட் சீர்குலைந்திருந்ததால் புதிதாக சென்ட்ரல் மார்க்கெட் கட்டப்பட்டது.

 

சில நேரங்களில் படகோட்டிகள் வேண்டுமென்றே, வள்ளத்தை அலையில் கவிழச்செய்து கம்பனிக்கு சேதத்தை உருவாக்குவதாகவும் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தது. ஒரு கப்பலின் ஒட்டுமொத்த இழப்பில் 90 விழுக்காடு கப்பலிலிருந்து சரக்குகளை கடற்கரைக்கு கொண்டுவரும்போது ஏற்படுகின்றதென்றும், இது நிகர லாபத்தில் 20 விழுக்காடு என்றும் கணக்கிடப்பட்டது. எனவே கப்பல்களை பாதுகாப்பாக நங்கூரமிட்டு எந்த இழப்புமில்லாமல் சரக்குகளை இறக்குவதற்கு துறைமுகம் கட்டுவதுதான் தீர்வு என்று முடிவுசெய்யப்பட்டு 1861ம் வருடம் முதல் கப்பல்துறை கட்டிமுடிக்கப்பட்டது. அதிலிருந்து படகோட்டிகள் என்னும் முக்குவர்களின் முக்கியத்துவம் குறையத்துவங்கியது.

 

1868-ம் வருடம் வீசிய புயலினால், உயரம் குறைவாக கட்டப்பட்ட கப்பல்துறையின் 500மீட்டர் நீளத்திற்கான அலைதடுப்புச்சுவர் சேதமடைந்தது. அதன்பிறகு 1876 தற்போதைய துறைமுகப்பணிகள் துவங்கப்பட்டு 1900-ம் வருடம் துறைமுக வேலைகள் முடிவடைந்தது. ஆனால், கிழக்கு நோக்கியிருந்த துறைமுக வாயிலில் நீரோட்டம் காரணமாக வண்டல்படிவு ஏற்பட்டு, துறைமுக வாயில் வடகிழக்காக மாற்றியமைக்கப்பட்டது. சென்னை துறைமுகம் 1904-ம் ஆண்டிலிருந்து முழுமையான பயன்பாட்டிற்கு வந்தது.

 

சென்னை துறைமுகம் கட்டப்பட்ட பிறகு, துறைமுகத்தின் வடக்கில் கடலரிப்பும் தெற்கில் வண்டல் படிவும் தொடர்ந்து ஏற்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றது. துறைமுக கட்டுமானத்திற்கு முன்னர், கடற்கரை சாலையுடன் ஒட்டியிருந்த கடல், மணலேற்றம் காரணமாக கிழக்கு நோக்கி நகர்ந்துகொண்டே செல்கின்றது. மெரினாவின் பரந்த கடற்கரை அவ்வாறு உருவானதுதான். சென்னை துறைமுகம் படகோட்டிகளின் வீழ்ச்சியின் துவக்கமாக அமைந்தது. 260 வருடங்கள் கோலோச்சிய பிரிட்டிஷ் ஆட்சி, அடுத்த 50 ஐம்பது வருடங்களில் முடிவுக்கு வந்தது. பிரிட்டிஷ்காரர்களைப்போல்,படகோட்டிகளும் நம் கண்களிலிருந்து மறைந்துபோனார்கள்.

கடலில் கரையும் குமரி கடற்கரை

[குறும்பனை சி. பெர்லினின் ‘கடலில் கரையும் குமரி கடற்கரை’ என்னும் கட்டுரை புத்தகத்திற்கு எழுதிய அணிந்துரை]

தமிழகத்தின் தென்மேற்கு கடற்கரையில் கடலரிப்பிற்கு இரையாகாத கிராமங்கள் இருப்பது அபூர்வம். ஒவ்வொரு வருடமும், ஆனி ஆடி காலகட்டத்தில், கடல்சீற்றம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. கடல் நீரோட்டத்தின் வீரியம் எந்தவித ஆய்வு வரைமுறைகளுக்கும் உட்படுத்த முடியாமலிருக்கிறது. தமிழக எல்லையோரத்திலிருக்கும் கேரளாவின் விழிஞ்சம் பன்னாட்டுத் துறைமுக கட்டுமானத்திற்கு கடலுக்குள் மூன்று கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு அலைதடுப்புச்சுவர் கட்டும்வேலைகள் துரிதமாக நடந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆனால், கடலில் 29 மீட்டர் ஆழத்தில் போடப்படும் பல டன் எடையுள்ள கற்களை நீரோட்டம் 40 மீட்டர் தூரத்திற்கு அடித்துச்செல்கிறது. எனவே, உத்தேசிக்கப்பட்டதைவிடவும் பல லட்சம் டன் கற்கள் இன்னும் அதிகமாக தேவைப்படுவதாக செய்திகள் வெளியாகியிருக்கிறது. இதிலிருந்து தென்மேற்கு கடற்கரையின் நீரோட்டத்தையும் அலைவேகத்தையும் சிறிது கணிக்கமுடியும்.

கடற்கரையில் கட்டப்படும் துறைமுகம், அலைதடுப்புச்சுவர், தூண்டில் வளைவுகள் போன்ற கட்டுமானங்களே கடலரிப்பிற்கு முக்கிய காரணிகளாக இருக்கிறது. எனவே, கடற்கரைகளை இயற்கையான முறையில் கடலரிப்பிலிருந்து பாதுகாப்பதற்கான ஆய்வுகளை மேற்கொள்வது அவசியம். இல்லையேல், புதிய கட்டுமானங்கள் கடலரிப்பை இன்னும் தீவிரப்படுத்தும் என்று ஆய்வுகள் சொல்கிறது. கடலரிப்பை தடுப்பதற்காகப் போடப்படும் கற்களை அலைகள் கடலுக்குள் இழுத்துச்செல்கிறது. கடலில் மூழ்கிக் கிடக்கும் இந்த கற்கள் படகுகளை சேதப்படுத்துகின்றது. மீனவர்கள் பலரும் விபத்திற்கும் உள்ளாகின்றார்கள்.

ஆனி-ஆடி காலகட்டம் தென்மேற்கு கடற்கரை மீனவர்களுக்கு பாதுகாப்பற்றது. இந்த வருட கடலரிப்பில் வள்ளவிளை கடற்கரை கிராமத்தில் மட்டும் பதினோரு வீடுகள் மிகுந்த சேதமடைந்தன. கடந்தவருடம் தூத்தூர் பகுதியில் நூற்றிற்கும் அதிகமான வீடுகள் பாதிப்படைந்தன. இதில், இரவிபுத்தன்துறை கிராமத்தில் மட்டும் ஐம்பதிற்கும் அதிகமான வீடுகள் பாதிப்படைந்தன. கடலரிப்பு ஒருபுறமென்றால் கடலரிப்பினால் மீனவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகள் இன்னொருபுறம். வீடுகளை இழந்த மக்கள் அநாதைகள்போல், பள்ளிக்கூடங்களிலும், உறவினர் மற்றும் தெரிந்தவர்களின் வீடுகளில் வாழும் இக்கட்டான சூழல். மழையினால் வீடிழந்த மக்களுக்குக் கிடைக்கும் அனுகூல்யம் கூட கடற்கோளினால் வீடிழந்த மக்களுக்கு கிடைப்பதில்லை. இதன் பிரச்சனை, தென்மேற்கு கடற்கரையின் கடலரிப்பு பிரச்சனையின் வீரியம் பலருக்கும் தெரிவதில்லை. கடலரிப்பினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு அரசாங்கம் ஆதாரவாகவும் இல்லையென்று குறும்பனை சி. பெர்லினின் கட்டுரைகள் தெளிவாக விளக்குகிறது.

தொடர்ச்சியான கடலரிப்புகள் சட்டமன்ற தொகுதிகளின் எல்லையை தொடர்ந்து குறுக்கிக்கொண்டே வருகின்றது. ஒருகட்டத்தில் இடக்குறைவு காரணமாக சட்டமன்றத் தொகுதிகளை குறைக்கவேண்டிய கட்டாயமும் ஏற்படலாம் என்று சூழியல் ஆர்வலர்கள் பலரும் சொல்கிறார்கள். கடற்கரைகளின் பாதுகாப்பில் அக்கரையில்லாமல் இருப்பது நம்முடைய நாட்டிற்கு நல்லதல்ல. கடலரிப்பைப்போல் கடல் நீர்மட்டமும் வெகுவிரைவாக உயர்ந்து வருகின்றது. கடல்நீர்மட்ட உயர்வு கடலரிப்பை தீவிரப்படுத்துகிறது. தமிழக கடற்கரையை ஒட்டிய கேரளாவின் கொல்லங்கோடு, பூவார் பகுதிகள் தீவிர கடலரிப்பு பகுதிகளாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. தமிழக கொல்லங்கோடு பகுதிகளான, வள்ளவிளை, மார்த்தாண்டன்துறை மற்றும் நீரோடி பகுதிகளிலும் தூத்தூர் பகுதிகளிலும் கடலரிப்பினால் ஏற்படும் பாதிப்பு கேரளாவைவிட பலமடங்கு அதிகம்.

கடற்கரைகள் நம் நாட்டின் அரண். எனவே, புயல், சுனாமி, நிலநடுக்கம் போன்றவற்றைப்போல் கடல்சீற்றம் மற்றும் கடலரிப்பை தேசியப்பேரிடராக அறிவிக்கவேண்டும். தென்மேற்கு கடற்கரையின் கடலரிப்பு வீரியமும், அதனால் ஏற்படும் சேதமும் கேரள அரசாங்கத்திற்கு தெளிவாகப் புரிந்திருக்கிறது. அதனல்தான், கடலரிப்பை தேசியப் பேரிடராக அறிவிக்கவேண்டுமென்ற கேரள அரசின் கோரிக்கையை மத்திய அரசு நிராகரித்த நிலையில், கேரள அரசு கடலரிப்பை மாநிலப்பேரிடராக அறிவித்திருக்கிறது. தேசியப் பேரிடருக்கான நிதியிலிருந்து 10% வரை மாநிலப்பேரிடருக்காக கேரள அரசு செலவழிக்கிறது. கடலரிப்பை மாநிலப்பேரிடராக அறிவித்ததன் காரணமாக, 2020ம் வருடத்திருந்து கடலரிப்பு தேசியப் பேரிடராக உருமாற்றம் கொள்ளும். இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தமிழக அரசும் கடலரிப்பை மாநிலப் பேரிடராக அறிவிக்கவேண்டும் என்று இந்த கட்டுரைகள் வாதிடுகின்றது.

கேரளக்கடற்கரையின் அனைத்து கிராமங்களும் வரலாற்றுச் சிறப்புவாய்ந்தவை. முட்டம், கடியப்பட்டினம், குளச்சல், தேங்காய்பட்டினம் போன்றவை போர்ச்சுக்கீசியர்களின் வருகைக்கு முன்பிருந்தே மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நகரங்களாக இருந்தவை. கி.மு. 4000 வருடத்திற்கு முற்பட்ட தொல் பழங்காலச் சான்றுகள் முட்டத்திலிருந்தும், கி.மு. 2000 வருடத்திற்கும் முற்பட்ட புதிய கற்காலச் சான்றுகள் தூத்தூர் கிராமத்திலிருந்தும் கண்டறியப்பட்டிருப்பதாக தமிழ்நாடு அரசின் தொல்லியல்துறை சொல்கிறது. தூத்தூர் பகுதிகள் விழிஞ்ஞத்தை தலைமையிடமாகக் கொண்ட பண்டைய ஆய்நாட்டின் முக்கியமான பகுதிகள். மும்முடிச்சோழநல்லூர் என்னும் முட்டமும் கடியப்பட்டினமும் வள்ளுவநாட்டின் முக்கியமான நகரங்கள் என்று கல்வெட்டுகளிலிருந்து அறியமுடிகிறது.  தென்மேற்கு கடற்கரைகள் தொல்லியல்துறையால் இன்னும் முழுமையாக ஆய்வுசெய்யப்படாத நிலையில் கடற்கரைகளை கடலரிப்பில் இழப்பது நம்முடைய பண்டைய வரலாற்றை நாம் வேண்டுமென்றே அழிப்பதற்குச் சமம். இது தொன்மையான உண்மையான கடற்கரை வரலாறுகளை மாற்றியமைப்பதற்கு வழிவகுக்கும்.

கேரளா மற்றும் தமிழகத்தின் தென்மேற்கு கடற்கரை கிராமங்களில் ஏற்படும் கடற்கோள் மற்றும் கடலரிப்பையும் ஒன்றாகவே பார்க்கவேண்டும். ஒவ்வொரு வருடமும் இந்தியாவின் அனைத்து மாநிலங்களிலும் ஒவ்வொரு வருடமும் 45 நாட்கள் கடலில் மீன்பிடிப்பதற்கு தடையிருக்கிறது. தமிழகத்தில் மட்டும் இரண்டு கட்டமான தடைக்காலம். தென்கிழக்குப் பகுதிகளுக்கு ஏப்ரல் 15 முதல் மே 31 வரையிலான 45 நாட்களும், தென்மேற்கு கடற்கரைகளுக்கு கேரளாவைப்போல் ஜூன் 15 முதல் ஜூலை 31வரை ஒரே தடைக்காலம். தமிழகத்தின் தென்மேற்குகடற்கரைகளின் கடல் சார்ந்த அனைத்து ஆய்வுகளும் மீன்பிடித் தரவுகளும் கேரளாவிடமே இருக்கிறது. அதுபோல், கேரளா மற்றும் தமிழகத்தின் தென்மேற்கு கடற்கரையின் பண்பாட்டுக் கூறுகளும் ஒன்றுதான்.

எனவே, கடற்கோள் மற்றும் கடலரிப்பு சார்ந்து கேரள அரசு எடுக்கும் அனைத்து முடிவுகளும், பாதுகாப்பு மற்றும் நிவாரணம் உட்பட, தமிழகத்தின் தென்மேற்கு கடற்கரைக்கும் பொருந்துவதாகச்செய்ய செய்யவேண்டும். இதற்கு கேரளா மற்றும் தமிழகத்தின் தென்மேற்கு கடற்கரைகளுக்கான கூட்டு செயல்பாட்டுக்குழு ஒன்று தேவை. இந்தக் குழுவில் கன்னியாகுமரி மற்றும் திருவனந்தபுரம் மாவட்டங்களின் கலெக்டர்கள் தலைவர்களாவும், கடற்கரை பஞ்சாயத்து தலைவர்களும், ஒவ்வொரு கடற்கரை கிராமங்களின் மீனவப் பிரதிநிதிகளும் உறுப்பினர்களாகவும் இருக்கும்படி செய்யவேண்டும். கடல்சார்ந்த பிரச்சனைகளுக்கு இதுவே ஒரு நிரந்த தீர்வை ஏற்படுத்தும். அல்லாத பட்சத்தில் எப்போதும்போல், தென்மேற்கு கடற்கரைகளும், பண்டைய வரலாறுகளும் சிறிது சிறிதாக அழிந்துகொண்டேயிருக்கும்.

கடலரிப்பு பிரச்சனையை குறும்பனை சி. பெர்லினின் கட்டுரைகள் மிக விரிவாக கள ஆய்வு ரீதியாக அலசி ஆவணப்படுத்துகிறது. கடலரிப்பு மற்ற தேசியப் பேரிடர்களுக்கு எந்த விதத்திலும் குறைந்ததல்ல என்று கட்டுரைகள் தெளிவுபடுத்துகிறது. கடலரிப்பு பிரச்சனையை எழுத்துவடிவமாக்கிய எழுத்தாளர் குறும்பனை சி. பெர்லின் அவர்களுக்கு என்னுடைய நன்றியும், பாராட்டுகளும்!

சேலுகேடு

[குறும்பனை சி. பெர்லின் எழுதி விரைவில் வெளிவரவிருக்கும் சேலுகேடு குறுநாவலுக்கு என்னுடைய அணிந்துரை]

ஒரு சமூகத்தின் சாதனை என்பது, அது தன்னிடமிருந்து எத்தனை எழுத்தாளர்களை, சிந்தனையாளர்களை உருவாக்கியிருக்கிறது என்பதைப் பொறுத்தது. எழுத்தாளர்களை, சிந்தனையாளர்களை, இலக்கியவாதிகளை உருவாக்காத எந்த சமூகத்திற்கும் எதிர்காலமில்லை. எழுத்தாளர்கள் ஒரு சமூகத்தின் குரல். அந்த சமூகத்தின் ஆன்மாவை ரத்தமும் சதையுமாக முன்வைப்பவர்கள். சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த வலியையும் தன்னுள் உணர்ந்து எழுத்தாக்குபவர்கள். எழுத்தாளனின் மனம், தான்சார்ந்த சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த சிந்தனைக்களம். எழுத்தாளனின் சிந்தனை பல தலைமுறைகளைக் கடந்திருக்கும். எனவேதான் எழுத்தாளன் அவன் வாழும் காலகட்டத்தில் எந்தவித கவனிப்புமின்றி, புறக்கணிக்கப்பட்டு புறம் தள்ளப்படுகிறான். அவனது நேர்மையான, சமரசமற்ற போக்கிற்காக சமூகத்தின் பொது எதிரியாக்கப்படுகிறான். ஆனால் இவற்றை எள்ளளவும் பொருட்படுத்தாமல் தங்கள் எழுத்துச்செயல்பாடுகளைத் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள்.

என்னுடைய ஊரில் மிகச்சிறந்த நூலகம் ஒன்றிருந்தது. 1948-ம் வருடம் உருவாக்கப்பட்டது. ஆயிரக்கணக்கான நூல்களும் உண்டு. நூலகம் என்பது அந்த கிராமத்தின் மூளையைப் போன்றது. தற்போது, எங்கள் ஊர் நூலகம் பயன்பாட்டில் இல்லாமல், புத்தகங்கள் செல்லரித்துக்கிடக்கிறது. என்னுடைய இலக்கிய வாசிப்பு என்னுடைய ஊரிலிருந்து துவங்கியது. அனைத்து புத்தகங்களும் வெளி நிலத்து வாழ்க்கையை, பண்பாடுகளை பேசுபவையாகவே இருந்தன. நாளிதழ்களில் எங்கள் ஊர்ப்பெயர் வந்தாலே, உணர்ச்சிவயப்பட்டு பெருமையாக பேசிக்கொள்ளும் காலகட்டம் அது. ஆனால், நூலகத்திலிருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான புத்தகங்களில், இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முந்தைய சங்க இலக்கியங்ககளைத் தவிர, ஒன்றுகூட மீனவர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசவில்லை. எங்கள் ஊர்களின் சிறு குறிப்பு கூட இல்லை. ஏன் இல்லை என்னும் கேள்வி எப்போதுமுண்டு.

நான் கல்லூரியில் படிக்கும்போது, எங்களின் பக்கக்கத்து ஊரான தேங்காய்பட்டினம் ஊரைச்சார்ந்த மதிப்பிற்குரிய தோப்பில் முகம்மது மீரான் அவர்கள் எழுதிய ‘ஒரு கடலோர கிராமத்தின் கதை’ நாவல் துணைப்பாடமாக இருந்தது. அதை மீண்டும் மீண்டும் பலமுறை படித்திருப்பேன். காரணம், அதில் என்னுடைய ஊரின் பெயரும் ஓரிடத்தில் வரும். அதைவிட, தென்மேற்கு கடற்கரை ஊர்களில், முஸ்லிம் மக்கள் மீனவர்களுடன் மிகவும் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டவர்கள். எனவே, அந்த நாவலின் கதையும் கதைக்களனும் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானதாக இருந்தது. ஆனாலும், அந்த நாவல் மீனவர்களின் வாழ்க்கையைப்பற்றிப் பேசவில்லை என்பது எனக்கு சிறிது ஏமாற்றமும் உண்டு. மீனவர்களின் வாழ்க்கையை எழுதவேண்டுமென்ற ஆர்வம் அப்போதுதான் எனக்கு ஏற்பட்டது.

எழுதுவதற்கான வாய்ப்பு, எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் சொல்புதிது இலக்கியக் குழுமத்தில் இணைந்த பிறகே வாய்த்தது. இலக்கிய எழுத்து என்னவென்பதை அங்கிருந்தே கற்றுக்கொண்டேன். அதுவரை கடல்சார்ந்த இலக்கிய எழுத்தாக நான் படித்தது தோப்பில் முகம்மது மீரான், ஜோ. டி. குரூஸ் மற்றும் வண்ணநிலவன் ஆகியோரின் எழுத்தை மட்டுமே. மீனவர்களின் வாழ்வியல் மற்றும் கடல் சூழியல் சார்ந்து முனைவர் வறீதையா கான்ஸடன்டீன் அவர்களின் கட்டுரைகளைப் படித்திருந்த போதிலும், தென்மேற்கு கடற்கரை ஊர்களிலிருந்து, யாரும் இலக்கியம் படைக்கவில்லை என்னும் வருத்தமுண்டு. குறும்பனை பெர்லினின் அறிமுகம் கிடைத்த பிறகு அந்த எண்ணம் தவறானது என்பதை அறிந்துகொண்டேன்.

அவருடைய அறிமுகம் மிகவும் தற்செயலானது. என்னுடைய துறைவன் நாவல் வெளிவருவதற்கு காலதாமதமும், வெளிவருமா வராதா என்னும் ஐயமும் ஏற்பட்டு நம்பிக்கை இழந்தபோது, சமூக ஆர்வலரும், ஐநா சபையின் சர்வதேச இளைஞர் மன்றத்தின் உறுப்பினருமான நண்பர் திரு. ஜஸ்டின் ஆன்றணி அவர்களின் அறிமுகத்தின் பேரில் குறும்பனை பெர்லினை தொடர்புகொண்டேன். துறைவன் நாவலை படித்துவிட்டு, உடனே வெளிவருவதற்கான அனைத்து முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டார். அன்றிலிருந்து தொடர்ந்து எழுதுவதற்கு என்னை ஊக்கப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். என்னுடைய ஒரு கட்டுரையை கடலோரம் என்னும் பத்திரிகையில் வெளியிட்டு என்னை கௌரவப்படுத்தினார். ஒரு அச்சுப்பத்திரிகையில் என்னுடைய கட்டுரையும், என்னுடைய புகைப்படமும் வெளிவந்தது அதுவே முதல்முறை.

நெய்தல்மண் உற்பவித்த நெய்தல் படைப்பாளிகளில் மிக முக்கியமானவர்களாக நான் கருதுவது, நாவல் எழுத்தில் ஜோ. டி. குரூஸ், சிறுகதைகளுக்கு குறும்பனை சி. பெர்லின் மற்றும் சமூகவியல் மற்றும் சூழியல் கட்டுரைகளுக்கு முனைவர் வறீதையா. இவர்களின் எழுத்துக்களைப் படிக்காமல் நெய்தல் படைப்பாளிகள் நெய்தல் இலக்கியத்தை முன்நகர்த்த முடியாது.

நெய்தல் இலக்கிய படைப்புகள் சார்ந்து, தென் கிழக்கு கடற்கரையில் ஜோ.டி.குரூஸ் ஒரு விடிவெள்ளியென்றால், தென் மேற்க்கு கடற்கரையின் துருவ நட்சத்திரம் குறும்பனை சி. பெர்லின். இவர்கள் இருவருமின்றி நெய்தல் இலக்கிய வானமில்லை. ஒரே கடற்கரை என்பதால் குறும்பனை சி. பெர்லினின் படைப்புகள் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானது. அவரது அனைத்து சிறுகதை தொகுப்புகளையும் ஒன்றும் விடாமல் படித்திருக்கின்றேன். கதை என்பதைவிட நெய்தல் மக்களின் வாழ்க்கையை தன்னுடைய படைப்புகளில் செதுக்கியிருக்கிறார். எந்தவித உயர்வு நவிற்சியுமின்றி உள்ளது உள்ளபடி ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறார். நேர்மையாக எழுதப்படாத இலக்கியத்திற்கு மதிப்பில்லை. இலக்கியம் என்பதே வாழ்க்கையை, மொழியை, பண்பாடை ஆவணப்படுத்துவதுதான். அந்த வகையில் குறும்பனை பெர்லின் எங்கள் காலகட்டத்தின், ஒரு பெரும் நெய்தல் படைப்பாளி என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை.

சேலுகேடு ஒரு சிறந்த குறுநாவல். சேலுகேடு என்றால் கடல்கொந்தளிப்பு. கடல்கொந்தளிப்பில் அகப்படாத மீனவர்கள் இருப்பது அரிது. ஒவ்வொரு மீனவனிடமும் ஆயிரம் கதைகளிருக்கும். ஒரே கதை பல ஊர்களிலும் ஒரே மாதிரியாகவே நடந்திருக்கும். ஜோ.டி. குரூஸ் அவர்களின் ஆழி சூழ் உலகும், என்னுடைய துறைவன் நாவலின் கடலாழமும், குறும்பனை பெர்லினின் சேலுகேடும் ஒவ்வொரு ஊரிலும் நடந்த, இப்போது நடக்கும், இன்னும் நடக்கவிருக்கும் கதைகள்.

நான் சிறுவனாக இருந்தபோது, என்னுடைய நண்பனின் அப்பா கடலில் காணாமல் போனார். அவரை கண்டுபிடிப்பதற்காக படகுகளில் சென்று கடல் முழுக்கத் தேடினார்கள். அவரை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. கடலில் ஒரு கட்டுமரத்தில் ஒருவர் மீன்பிடித்துக்கொண்டிருப்பது அனைத்து படகுகளுக்கும் தெரிந்தது. அவர் மீன்பிடித்துக்கொண்டிருப்பதன் காரணமாக, அவரை பொருட்படுத்தாமல் படகுகள் திரும்பி வந்தன. காணாமல் போனவரை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. மூன்றாம் நாள், அந்தக் காட்டுமரம் கரைக்கடலுக்கு வந்தது. ஆனால், கட்டுமரத்தை செலுத்தாமல், தொடர்ந்து மீன்பிடித்துக்கொண்டிருப்பது அனைவரையும் சந்தேகம் கொள்ளச்செய்தது. அவர் காணமல்போனவர் என்பது பக்கத்தில் சென்று பார்த்தபோது தான் தெரிந்தது. முதல் நாள் கடலில் ஏற்பட்ட இடி மின்னல் தாக்கி அவர் இறந்திருக்கிறார். ஒரு படகில் மீன்பிடிக்கச் சென்ற என்னுடைய நண்பனும் உறவினரும் கடலில் காணாமலாகி, உயிர் பிழைக்க பச்சை மீனைத்தின்று, மூன்றாம் நாள் மயிர்நுனியில் உயிரிருக்க, நடக்கமுடியாமல், காற்று மற்றும் நீரோட்டத்தின் போக்கில் கரைவந்து சேர்ந்தார்கள். இரவு நேரங்களில் படகில் கப்பல் மோதியதால், படகே சமாதியாக, உடைந்த படகுடன் கடலில் மூழ்கி பலரும் இறக்கின்றார்கள். இன்று [அக்டோபர் 13,017], என்னுடைய பக்கத்து ஊரான சின்னதுறை கிராமத்தைச் சேர்ந்த விசைப்படகு, கப்பல் மோதியதால் விபத்துக்குள்ளாகி, நான்கு பேர் கடலில் மூழ்கி உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். இவ்வாறு ஆயிரம் சம்பவங்கள் தினமும் தொடர்ந்து நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

ஆனால், இந்த சம்பவங்களை தனித்துவமான கதையாக மாற்றுவதில் தான் எழுத்தாளனின் திறமை அடங்கியிருக்கிறது. குறும்பனை பெர்லினின் கதைகளை படிக்கும்போது நான் நுட்பமாக கவனிப்பது அவர் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகளை. வார்த்தைகள் என்பது, ஒரு மொழியின் பண்பாட்டுக் கூறுகள். குறும்பனை பெர்லின் சாதாரணமான, மக்கள் பேசும் யதார்த்தமான வார்த்தைகளை எந்தவித திரிபுமின்றி பயன்படுத்துகிறார். அவரை அறியாமல் மொழியை ஆவணப்படுத்துகிறார். நுணுக்கமான சித்தரிப்புகளை வார்த்தைகளைக் கொண்டு வென்றெடுக்கிறார். எனவேதான் அவருடைய கதைகள் கடற்கரை மண்வாசத்துடன், தனித்துவமாக இருக்கிறது.

சில சொற்கள் சிறுவயது சம்பவங்களை நம் கண்முன் கொண்டுவரும். இந்த குறுநாவலில் ‘மட்டும் பெரமும்’ என்று ஓரிடத்தில் வருகிறது. ஒவ்வொரு கடற்கரை கிராமங்களிலும் வார்த்தை பயன்பாடு வேறுமாதிரி இருக்கும். பெரம் என்பது என்னுடைய அப்பா பயன்படுத்திய வார்த்தை. மட்டு என்றால் நூற்றுக் கணக்கான தூண்டில்களை கொடிபோல் கட்டியிருக்கும் மீன்படி சாதனம். பெரம் என்றால் மெல்லிய வடம். இதை கயிறு என்றும் சொல்வார்கள். பெரம் என்பது எனக்கு மானசீகமானது. தூண்டில்களை பெரம்/கயிறு/வடத்தில் கட்டியிருப்பார்கள். தூண்டில்கள் கடலில் கிடைக்க பெரம் நம்முடைய கையிலிருக்கும்.

பெரத்தை கயிறு திரிப்பதுபோல் பருத்தி நூலிலிருந்து திரித்தெடுப்பார்கள். அதை பயன்படுத்துவதற்கு முன்பு, இரண்டு பேர் கயிறு/பெரத்தின் இரண்டு நுனிகளையும் தங்கள் பலமுள்ளமட்டும் எதிர்திசையில் இழுத்து, அதன் நெகிழ்ச்சித் தன்மையை இல்லாமலாக்குவார்கள். அல்லாத பட்ஷத்தில் பெரிய மீன்பிடித்து இழுக்கும்போது, பெரம் நம்முடைய கைக்கு அடங்காமல் நெகிழ்ச்சியாக இருக்கும். ஒருமுறை ஒருமுனையில் நானும், மறுமுனையில் என்னுடைய அப்பாவும் பெரத்தை இழுத்தபோது, அவருடைய பலத்திற்கு என்னால் ஈடுகொடுக்க முடியாமல், நான் மல்லாக்காக தரையில் விழுந்தது இன்னும் நினைவிருக்கிறது. பெரம் என்னும் வார்த்தையைப் போல், சேலுகேடு குறுநாவலில் எண்ணை தேய்த்த வாளி, பொத்தட்டோ, பத்தறா, அன்னளி, நாச்சியார், செல்லம்போல, இரண்டு பாளி கதவு என்று பல மந்திர வார்த்தைகளை குறும்பனை பெர்லின் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

பார் லாகர்குவிஸ்ட் எழுதிய பரபாஸ் என்னும் நாவலின் முதல் வரி “அவர்கள் எவ்வாறு சிலுவையில் தொங்கினார்கள் என்பது நம் அனைவருக்கும் தெரியும்” என்று துவங்குகிறது. அதைப்போலத்தான், ஆழ்கடலில் விபத்துக்குள்ளான மீனவர்கள் எவ்வாறு மூழ்கி இறப்பார்கள் என்பது நம் அனைவருக்கும் தெரியும். அவர்களை காப்பாற்ற முடியாமல் கைவிரிகோலமாக ஊர்முழுக்க ஒப்பாரிவைத்து அழுதுநின்றது. உடனே காப்பாற்றவேண்டுமென்றால் அரசின் அதிவேக விசைப்படகு அல்லது ஹெலிகாப்டர் வேண்டும். அதைப்பெறுவதிலும் சிக்கல்கள். மீனவர்களே காணமல்போன தங்கள் நண்பர்களைத் தேடிச்செல்லவேண்டிய சூழல். தொழில்நுட்பம் வளர்ச்சியடைந்த காலகட்டத்திலும்கூட, விபத்திற்குள்ளான மீனவர்கள் இரண்டு மூன்று நாட்கள் தாங்கள் காப்பாற்றப்படும்வரை ஆழ்கடலில் நீச்சலடித்துக்கிடப்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இதை நம்முடைய அரசு மற்றும் ஒட்டுமொத்த சமூகங்களின் தோல்வி என்றே சொல்வேன்.

பெர்லின் ஒரு களப்பணியாளர் என்பதால், அவரின் அனைத்து கதைகளிலும் அரசு சார்ந்த பிரச்சனைகளை சொல்வதற்குத் தவறுவதில்லை. படகையும் கட்டுமரத்தையும் மீனவர்கள் வேண்டுமென்றே சேதப்படுத்துவார்கள் என்பதால், மீன்பிடி சாதனங்களுக்கு வங்கிக் கடனோ, ஆயுள்காப்பீடோ கிடைப்பதில்லை. ஆனால், வாங்கிக்கடன் பெற்று, ஆயுள்காப்பீட்டுத் தொகையைப் பெறுவதற்காக, வேண்டுமென்றே விபத்திற்குள்ளாக்கும் கப்பல்களுக்கு கடன் பெறுவதில் எந்த சிக்கலும் இருப்பதில்லை. ஒவ்வொரு வருடமும் பலநூறு கோடிகள் விவசாயக் கடன் தள்ளுபடியாக அரசு அறிவிக்கிறது. மீன்பிடித்தொழிலும் விவசாயத்துறையின் கீழ்தான் வருகிறது. ஆனால், மீனாவர்களுக்கு விவசாய மற்றும் மீன்பிடிக் கருவிகளுக்கான கடனுமில்லை; கடன் தள்ளுபடி அனுகூல்யமும் இல்லை. இதைப்போல், இழுவைமடிப் பிரச்சனை, வெளிப்பொருத்து இயந்திரங்களுக்கான மானியம் என்று மீனவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பல பிரச்சனைகளை சொல்லிச்செல்கிறார்.

இந்த குறுநாவலில் மீனவர்களின் ஒருசில யதார்த்தமான குணநலனையும் அவர் விமர்சிக்கத்தவறவில்லை. கோயிலில் ஆழ்ந்த ஜெபத்திலிருக்கும் பாதிரியாரை, கோயிலினுள் செருப்புடன் சென்று, அவரது தியானத்தை கலைக்கும் அடிப்படை மரியாதையின்மை நம்மை முள்போல் குத்துகிறது. இருப்பினும் அதன் மறுபக்கம், ஜெபம் செய்வதன் முக்கியத்துவத்தையும், குடும்பம் பெண்களால் கட்டமைக்கப்படுவதையும், குடும்ப வளர்ச்சிக்கு பெண்களின் பங்களிப்பையும், சுக துக்கங்களில் சமூகத்தின் கூட்டு மனநிலை போன்ற நேர்மறையான/சாதகமான அம்சங்களை விரிவாகவே ஆசிரியர் பேசுகிறார். சேலுகேடு குறுநாவல் மீனவர்களின் பாடுகளைப்போல் முடிவில்லாமல் தொடர்ந்து செல்கிறது. அது ஒரு புதிய நாவலுக்கான துவக்கமாகக் கூட இருக்கலாம்.

ஒரு சிறந்த நெய்தல் படைப்பை ஒரு நெய்தல் படைப்பாளியால்தான் உருவாக்க முடியுமென்று நம்புகிறேன். இதில் விதிவிலக்குமுண்டு. சிறுகதை உலகில், கடல் சார்ந்து எழுதப்பட்ட சிறந்த சிறுகதையாக நான் கருதுவது, திரு. நாஞ்சில் நாடன் அவர்களின் கோம்பை என்னும் சிறுகதை. வண்ணநிலவனின் ‘கடல்புரத்தில்’ ஒரு சிறந்த ஆக்கம். நான் சொல்லவருவது கடல் சார்ந்த மிக நுணுக்கமான தகவல்களைக் கொண்ட ஆக்கங்களை. அந்த வகையில் குறும்பனை பெர்லினை எங்கள் காலகட்டத்தின் ஒரு சிறந்த நெய்தல் படைப்பாளி என்றே சொல்வேன்.

சேலுகேடு குறுநாவல் வாசகர்களுக்கு ஒரு சிறந்த வாழ்வனுபவமாக இருக்கும். சேலுகேடு என்னும் ஒரு வாழ்க்கை அனுபவத்தை இலக்கிய வடிவில் ஆவணப்படுத்தியதற்காக, குறும்பனை பெர்லின் அவர்களுக்கு என் நன்றியும், வாழ்த்துக்களும்! சேலுகேடு குறுநாவலுக்கு என்னை அணிந்துரை எழுதக் கேட்டுக்கொண்டதை, அவருக்கு என்மீதிருக்கும் அன்பின் வெளிப்பாடாகவே எடுத்துக்கொள்கிறேன். அவருடைய பெருந்தன்மைக்கு என்னுடைய நன்றி!

இனயம் துறைமுகம்

[எதிர் வெளியீடாக வந்திருக்கும் என்னுடைய ‘இனயம் துறைமுகம்’ என்னும் கட்டுரை நூலுக்கு எழுதிய முன்னுரை.]

கடந்த காலங்களை விட தற்போது கடலரிப்பு காரணமாக  கடற்கரைகள்  வெகுவிரைவாகச் சுருங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. மீனவர்கள் கடற்கரைகளிலிருந்து அந்நியப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். இந்தியாவின் மொத்த கடற்கரையில் 60% கடற்கரைகள் கடலரிப்பிற்கு உள்ளாகியிருக்கின்றது. கடந்த  பதினைந்து   வருடங்களில் 250 சதுர கிலோமீட்டர் அளவிற்கு இந்திய கடற்கரைகளை கடல்கொண்டிருக்கின்றது. இதற்கு கடற்கரை சார்ந்த கட்டுமானங்களும் பருவ நிலை மாற்றம் காரணமாக ஏற்படும் கடல் நீர்மட்ட உயர்வும் முக்கிய காரணங்கள். கடற்கரையில் துறைமுகம் போன்ற கட்டுமானங்கள் அதிகரிக்க கடற்கரைகள் இன்னும் அழிந்துகொண்டேயிருக்கும். ஒவ்வொரு நாடும் தங்கள் நாட்டு எல்லையை விரிவாக்கம் செய்ய முயன்று கொண்டிருக்கும்போது,  நமது  கவனக்குறைவினாலும், தவறான முடிவுகளாலும், இந்திய நாட்டின் நிலப்பரப்பை கடலிடம் சிறிது சிறிதாக நாம் இழந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

 

நான் சிறுவனாக இருந்தபோது, என்னுடைய வீட்டிற்கு தெற்கில் இரண்டு வரிசை வீடும், மூன்று வரிசை தென்னை மரங்களும் இருந்தன. தற்போது, தென்னை மரங்கள் இருந்ததற்கான தடையமில்லை. ஒரு வரிசை வீடுகளும் கடலரிப்பில் அழிந்துவிட்டது.  ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு, வள்ளவிளை மற்றும் இரவிபுத்தன்துறை கிராமங்களுக்கு இடைப்பட்ட கடற்கரை சாலை கடலரிப்பு காரணமாக முற்றிலும் சேதமடைந்தது. அந்த கடற்கரை சாலை இதுவரை சரிசெய்யப்படவிலை. கடல் தொடர்ந்து முன்னேறிக்கொண்டே இருக்கின்றது. அதை தடுப்பதற்கான முயற்சி இதுவரை மேற்கொள்ளப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. இந்த வருடம் மட்டும் வள்ளவிளையில் பத்திற்கும் அதிகமான வீடுகள் முழுவதுமாக கடலெடுத்திருக்கின்றது. தென்மேற்கு கடற்கரையில் கேரளத்தை ஒட்டிய அனைத்து கடற்கரை கிராமங்களின் நிலையும் இதுதான்.

 

ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு துறைமுகங்கள் பெரும்பங்காற்றுகின்றன. இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த கண்டைனர் சரக்கு வர்த்தகத்தில் 70% துறைமுகங்களை அடிப்படையாகக்கொண்டு கடல்வழியாக நடக்கின்றது. சரக்கு வர்த்தகத்தை அதிகப்படுத்தும் நோக்கிலும், கடற்கரைகளில் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியை ஏற்படுத்தும் நோக்கிலும் புதிய துறைமுகங்களை கட்டுவதற்காக இந்திய அரசு சாகர்மாலா என்னும் திட்டத்தை செயல்படுத்தத் துவங்கியிருக்கின்றது. சாகர்மாலா திட்டத்தின் ஒருபகுதியாக தமிழ்நாட்டின் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தின் தென்மேற்கு கடற்கரையிலிருக்கும் இனயம் கிராமத்தில் ‘பன்னாட்டு சரக்குப்பெட்டக மாற்று முனையம்’ என்னும் பெயரில் 28,000 கோடி செலவில் ஒரு பெருந்துறைமுகத்தை கட்டுவதற்கு மத்திய அரசு திட்டமிட்டிருக்கின்றது. ஆனால், மத்திய அரசாங்கம் தேர்வுசெய்துள்ள இனயம் துறைமுகப்பகுதியில் மக்கள் செறிவாக வசிக்கின்றார்கள்.

 

ஏற்கெனவே, இனயத்திற்கு வெகு அருகில், 25 கிலோமீட்டர் வான்வெளி தொலைவில், கேரளாவின் விழிஞ்சத்தில் பன்னாட்டு துறைமுகம் கட்டப்பட்டு வருகின்றது. ஆனால், விழிஞ்சம் துறைமுகத்தினால் அரசாங்கத்திற்கு எந்தவித பலனுமில்லையென்று இந்தியாவின் தலைசிறந்த பொறியாளரான திரு. இ. ஸ்ரீதரனும், விழிஞ்சம் துறைமுகம் ஏற்கெனவே கட்டப்பட்டுவருவதால், அதற்கு பக்கத்திலிருக்கும் இனயம் பகுதியில் இன்னொரு துறைமுகம் தேவையில்லை என்று பாராளுமன்ற உறுப்பினர் திரு. சசி தரூரும், ‘புதிய துறைமுகம் வரும்போது அதை சுற்றிய பகுதிகளில் துறைமுகத்தை நம்பியிருக்கும் தொழிற்பேட்டைகள் வேண்டும்; எந்த விதமான தொழில்களும் தொழிற்பேட்டைகளும் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் இல்லை. எனவே இனயம் துறைமுகத்திட்டம் தேவையற்ற ஒன்று’ என்று கப்பல் நிபுணரும் சாகித்திய அகாடமி விருது பெற்ற எழுத்தாளர் ஜோ டி’குரூஸ் அவர்களும் சொல்கின்றார்கள். இனயம் துறைமுகத்தினால் விழிஞ்சம் துறைமுகத்தின் வளர்ச்சி வெகுவாக பாதிக்கும் என்ற காரணத்தினால் கேரள அரசு இனயம் துறைமுகத்தை தீவிரமாக எதிர்ப்பதை நேர்மையானதாகவும், ஆக்கபூர்வமானதாகவும் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.

 

விழிஞ்சம் துறைமுகத்தை கேரள அரசும் அதானி குழுமமும் இணைந்து அரசு – தனியார் கூட்டுமுயற்சி (Public Private Partnership) முறையில்  நிர்வகிக்கவிருக்கின்றார்கள். பொதுவாக PPP முறையில் முதல் 30 வருடங்கள் தனியாரும் அதன்பிறகு அரசும் துறைமுகத்தை நிர்வகிக்கவேண்டும். ஆனால், கேரள அரசு அதானி குழுமத்துடன் ஏற்படுத்திய ஒப்பந்தத்தில் விழிஞ்சம் துறைமுகத்தை அதானி குழுமம் முதலில் 40 வருடங்களும் அதன் பிறகு 20 வருடங்களும்  நிர்வகிக்கவிருப்பதாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதனால் கேரள அரசிற்கு 29,217 கோடி ரூபாய் அளவிற்கு இழப்பு ஏற்படுமென்று இந்தியாவின் தலைமை கணக்கு தணிக்ககையாளரின் அறிக்கை சொல்கின்றது.

 

ஆனால், துறைமுகம் சார்ந்த தொழிலில் நிச்சயமற்ற எதிர்காலமும், தோல்வி ஏற்படுவதற்கான ஆபத்து இருப்பதால் தனியாருக்கு இதுபோன்ற சலுகைகளை செய்வதில் தவறில்லை என்று மர்மகோவா துறைமுக கழகத்தின் முன்னாள் தலைவர் திரு. ஜோஸ் பால் அவர்கள் கேரள அரசும் அதானி குழுமமும் கையெழுத்திட்ட ஒப்பந்தத்திற்கு ஆதரவாக பேசுகின்றார். விழிஞ்சம் துறைமுகத்தின் எதிர்காலமே நிச்சயமில்லாமல் இருக்கும்போது, விழிஞ்சத்திற்கு வெகு அருகில் இனயத்தில் இன்னொரு பன்னாட்டு துறைமுகம் எதற்கு என்ற கேள்வியும் எழுகின்றது.

 

துறைமுகம் போன்ற கடல்சார்ந்த கட்டுமானங்கள்  உள்நாட்டில் கட்டப்படும் கட்டுமானங்களைப்போன்றதல்ல. துறைமுகக் கட்டுமானங்கள் கடல் நீரோட்டங்களில் பெருமளவில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவதாக ஆய்வுகள் சொல்கின்றன. இதன்காரணமாக கடலரிப்பு ஏற்படுகின்றது. துறைமுகங்கள் கடல் சூழியலுக்கு பெரும் பாதிப்பபையும் ஏற்படுத்துகின்றது. இனயம் துறைமுகம் சார்ந்த கடற்கரைகள் அபாயகரமான கடலரிப்பு பகுதிகளில் இருக்கின்றது. இதுபோன்ற பகுதிகளில் துறைமுகம் போன்ற பெரிய கட்டுமானங்களை அனுமதிக்க முடியாதென்று கடந்த காங்கிரஸ் ஆட்சியில் ‘சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வனத்துறை’ அமைச்சராக இருந்த திரு. ஜெயராம் ரமேஷ் சொல்லியிருந்தார். ஆனால், அவற்றை தற்போதைய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் பொருட்படுத்துவதாகத் தெரியவில்லை.

 

கடற்கரைகளில் கடலரிப்பு துறைமுக கட்டுமானங்கள் முக்கியமான காரணியாக இருக்கின்றன. துறைமுகப்பகுதிகளின் ஒரு பக்கம் கடலரிப்பும், இன்னொரு பக்கம் கடற்கரை பெருக்கமும் இருப்பதை அனைத்து துறைமுகப்பகுதிகளிலும் காணமுடியும். எனவே, இனயம் போன்ற அபாயகரமான கடலரிப்பு பகுதிகளில் கட்டப்படும்  பெருந்துறைமுகங்கள் கடற்கரையை முற்றாக அழித்துவிடும் வல்லமை கொண்டது.

 

இனயம் துறைமுகத்திற்கு மாற்றாக தமிழகத்தின் தென்மேற்குக் கடற்கரையில் துறைமுகக் கட்டுமானத்திற்கு உகந்த வேறு இடங்கள் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இனயம் சார்ந்த கடற்கரைகளில் கட்டப்படும் துறைமுகங்கள் விழிஞ்சம் துறைமுகத்தின் துணைத்துறைமுகங்களைப் போன்றுதான் இருக்கும்.

 

இனயம் துறைமுகத்தினால் பாதிப்புகள் தான் அதிகமென்பதற்கான காரணங்களை கடந்த ஒன்றரை வருடங்களாக எழுதிய இந்த சிறிய கட்டுரைகளின் வழியாக முன்வைத்திருக்கின்றேன். சுருக்கமாக சில காரணங்கள் இவை:

 

  1. இனயம் துறைமுகத்தின் மேற்கில் தீவிர கடலரிப்பு ஏற்பட்டு கடற்கரை கிராமங்களை கடல்கொள்ளும் அபாயம்.
  2. வெட்ஜ் பேங்க் மற்றும் கடற்கரையை ஒட்டிய பவளப்பாறைகளுக்கு பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்.
  3. இனயம் துறைமுத்தில் நிலக்கரி இறக்குமதி செய்யப்படுவதால் சுற்றுச்சூழலுக்கு பாதிப்பு.
  4. துறைமுகத்தில் இறக்குமதி செய்யப்படும் ரசாயனப் பொருட்கள் காரணமாக நிலத்தடி நீர் பாதிக்கும்.
  5. கப்பல் கழிவுகள், எண்ணெய்க் கழிவுகள் பாரம்பரிய மீனவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை அழிக்கும். அதுபோல், இனயம் பகுதியிலிருக்கும் அரியவகை ஆமைகளுக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்.
  6. கடலை ஆழப்படுத்துவதால் நீரோட்டத்துடன் அடித்துவரப்படும் கதிர்வீச்சு தனிமமணல் காரணமாக புற்றுநோய் அதிகரிக்கும் அபாயம்.
  7. அதிகரிக்கும் கப்பல் போக்குவரத்து பாரம்பரிய மீனவர்களின் உயிருக்கும் உடமைகளுக்கும் சவாலாக இருக்கும்.
  8. உரிய ஆய்வுகள் செய்யப்படாமல் துறைமுகம் கட்டப்படுவதால் அது துறைமுகம் சார்ந்த பகுதிகளில் ஸ்திரத்தன்மையின்மையை ஏற்படுத்தும்.
  9. ஏற்கெனவே சுனாமி பாதிப்பிற்குள்ளான பகுதியென்பதால், துறைமுக கட்டுமானம் சுனாமியின் பாதிப்பை இன்னும் அதிகரிக்கும்.
  10. இனயத்திலிருந்து மேலக்குறும்பனை வரையிலான பாரம்பரிய மீன்வர்கள் வேறு கடற்கரை கிராமங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்து மீன்பிடிக்கும் சூழலை ஏற்படுத்தும்.

 

இந்த கட்டுரைகளும் பத்திகளும் யாருடைய மனதையும் புண்படுத்துவதற்காக எழுதப்பட்டவையல்ல. கடல் சூழியல் மற்றும் மீனவர்களின் மீதான அக்கறையுடன் மட்டுமே எழுதப்பட்டிருக்கின்றது. இந்த கட்டுரைகளின் வழியாக மத்திய மாநில அரசுகள் மீனவர்களுக்கு ஆக்கப்பூர்வமாக என்னென்ன செய்யலாமென்பதை இங்கே தருகின்றேன்.

 

  1. கடலரிப்பை தடுப்பதற்கான, நமது கடற்கரைகளுக்கு ஏதுவானகட்டுமானத்திற்கான உண்மையான ஆய்வுகளை விரிவாக மேற்கொள்ளவேண்டும். ஆய்வுகளின் அடிபப்டையில் கட்டுமானத்தை துரிதமாக செயல்படுத்த வேண்டும். கடற்கரைகளில் சோதனை முயற்சியை கைவிடவேண்டும்.

 

  1. கடலரிப்பை தடுப்பதற்கான கட்டுமானங்களினால் மீனவர்களின் பாரம்பரிய மீன்பிடி முறைகளுக்கும், கடற்கரைகளில்ஆமைகள் குஞ்சு பொரிப்பதற்கும், கடல் நீரோட்டத்திற்கும், சூழியலுக்கும் எந்தவிதமான பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாத வகையில் பார்த்துக்கொள்ளவேண்டும்.

 

  1. கடல் மற்றும்கடற்கரை சார்ந்த, மீனவர்களின் வாழ்வாதாரம் மற்றும்  வசிப்பிடம் சம்பந்தமான எந்தவிதமான புதிய சட்டங்களோ அல்லது சட்ட திருத்தமோ மேற்கொள்ளும்போது அந்த சட்ட வரைவுகளை அந்தந்த பிராந்திய மொழியில் மொழிபெயர்ப்பு செய்து மீனவர்களுக்கு கிடைக்கச் செய்யவேண்டும். சட்ட வரைவு குறித்த விழிப்புணர்வை அரசு மீனவர்களுக்கு ஏற்படுத்த வேண்டும். மீனவர்களின் கருத்துக்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கவேண்டும். புதிதாக கொண்டுவரப்பட்டிருக்கும் ‘பிரதான துறைமுக அதிகாரசபை மசோதா, 2016’ -ஐ நடைமுறைப்படுத்தும் பட்சத்தில், பிரதான துறைமுக வாரியத்தில் மீனவர்களுக்கு பிரதிநிதித்துவம் கிடைக்கும்படி செய்யவேண்டும்.

 

  1. இந்தியாவிற்கு சொந்தமான, மீன்கள் செழித்து வளரும் வெட்ஜ் பேங்க் என்னும் பவளப்பாறைதிட்டுகளில் வெளிநாட்டு கப்பல்களும் படகுகளும் மீன்பிடிப்பதற்கான உரிமையை ரத்து செய்யவேண்டும். வெட்ஜ் பேங்கில் இந்திய மீனவர்கள் மீன்பிடிப்பதை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும். இதனால் கிடைக்கும் அந்நிய செலாவணியும், வருவாயும் இனயம் துறைமுகத்தினால் கிடைக்கும் லாபத்தைவிட அதிகமாக இருக்கும்.

 

  1. மீனவர்களுக்கு தேவையானது உலகத்தரம் வாய்ந்த சிறிய மீன்பிடித் துறைமுகங்கள். தானியங்கு இயந்திரங்களை அடிபப்டையாகக் கொண்டிருக்கும்இனயம் போன்ற பன்னாட்டு துறைமுகங்களை விட அதிகமான வேலைவாய்ப்பை இந்த சிறிய மீன்பிடித் துறைமுகங்களினால் உருவாக்க முடியும். பெருந்துறைமுகங்களை விட சிறு துறைமுகங்களினால் கடலரிப்பின் வீரியம் குறைவு. அதைப்போல், சிறந்த ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் கட்டப்படும் சிறு துறைமுகங்கள் கடல் நீரோட்டத்தில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தாது என்று நம்புகின்றேன்.

 

  1. மீனவர்களுக்கு பாதிப்பபை ஏற்படுத்தும் இனயம் துறைமுகத்தை கைவிட்டுவிட்டு அந்த திட்ட மதிப்பின் ஒரு சிறுபகுதியைக் கொண்டு, ஏற்கெனவே அதிக அளவில்புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் கன்னியாகுமரி மக்களுக்காக ஒரு உலகத்தரம் வாய்ந்த புற்றுநோய் மருத்துவமனையை உருவாக்க வேண்டும். இனயம் சார்ந்த பகுதியில் கடல் பொறியியல் மற்றும் கடலியல் ஆய்வுகளுக்கான கல்லூரி ஒன்றை உருவாக்க வேண்டும். பாரம்பரிய மீனவர்களின் குழந்தைகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கவேண்டும்.

 

  1. இனயத்திற்கு பக்கத்தில் கட்டப்பட்டுவரும் கேரளாவின் விழிஞ்சம் துறைமுகத்தினால்மீனவர்களுக்கு ஏற்படும் பாதிப்பிற்கு நிவாரணமாக, பழங்குடி மக்களுக்கு கிடைக்கும் கல்விச்சலுகைகள் அனைத்தும் மீனவர்களின் பெண் குழந்தைகளுக்கும் கிடைப்பதற்கான அரசாணையை கேரளா அரசு வெளியிட்டிருக்கின்றது. தற்போது, இது விழிஞ்சம் துறைமுக எல்லைக்கு உட்பட்டிருக்கும் கேரள மீனவர்களின் குழந்தைகளுக்கு மட்டும் கிடைக்கின்றது. ஆனால், தமிழகத்தின் ஒரு சில கிராமங்களும்  விழிஞ்சம் துறைமுக எல்லைக்குள் வருகின்றது. எனவே, தமிழக மீனவர்களின் குழந்தைகளுக்கும் அந்த சலுகைகள் கிடைக்கச் செய்யவேண்டும். அதுபோல், மீனவர்களை பழங்குடியினர் பட்டியலில் சேர்க்கவேண்டும்.

 

  1. மீனவர்களின் நீண்டகால  கோரிக்கையாக இருக்கும், மீன்வளத்திற்கென்று தனியாக ஒரு அமைச்சக்கத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

 

  1. இனயம் சார்ந்த பகுதிகள் தமிழகத்தோடு இணைவதற்கு முன்பு, திருவிதாங்கூர்-கொச்சி மாநிலத்துடன் இருந்தபோது மீனவர்களுக்கான கொல்லங்கோடு சட்டமன்ற தனித்தொகுதியை மீனவர்களுக்கு மீண்டும்கிடைக்கச்செய்ய வேண்டும்.

 

  1. புதிதாக கொண்டுவரப்பட்டிருக்கும் பிரதான துறைமுக அதிகாரசபை மசோதாவை ஆய்வு செய்த நிலைக்குழு பரிந்துரைத்திருப்பதுபோல் பெருந்துறைமுகத்தின் 100கிலோமீட்டர் தொலைவிற்கு புதிய துறைமுகங்களைக் கட்ட அனுமதிக்கக்கூடாது. விழிஞ்சம் துறைமுகத்தை பெருந்துறைமுகமாகக் கணக்கில்கொள்ளவேண்டும்.

 

நமது மத்திய மாநில அரசாங்கங்கள் மீனவர்களின் வளர்ச்சியில் உண்மையான அக்கறை கொண்டிருக்கும் பட்சத்தில் மேற்கண்ட மீனவர்களின் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றுமென்றே நினைக்கின்றேன்.

 

புத்தகம் வெளிவர உதவி புரிந்த கவிஞர். போகன் சங்கர், எதிர் வெளியீடு அனுஷ், நண்பர்கள் உயிரியல் விஞ்ஞானி வேணு தயாநிதி, திலீப் ஜோஸ் அலெக்ஸ் மற்றும் பாலசுப்ரமணியம் முத்துசாமி ஆகியோருக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த நன்றி.

 

என் மனைவி மற்றும் குழந்தைகளின் ஒத்துழைப்பில்லாமல் இந்தக் கட்டுரைகள் எழுதுவதற்கான வாய்ப்புகள் இல்லை. அவர்களுக்கு என் பேரன்பு.

 

என்னுடைய முந்தைய புத்தகமான துறைவன் நாவலைப்போல், இந்த சிறிய கட்டுரை புத்தகத்தையும், மீனவர்களின் ஞானத்தந்தையான புனித பிரான்சிஸ்  சவேரியாருக்கு சமர்ப்பணம் செய்கின்றேன்.

 

குறிப்புகள்:

  1. http://www.hindustantimes.com/india/india-lost-250-sq-km-to-rising-seas-in-15-years/story-6q8Wm4IMdurmCZkDUs4UiJ.html
  2. http://indianexpress.com/article/india/maharashtra/assessment-using-satellite-data-60-of-coastal-length-under-erosion-suggest-reports/
  3. http://www.thehindubusinessline.com/opinion/cag-charges-on-vizhinjam-are-baseless/article9760559.ece
  4. http://www.thehindu.com/news/national/kerala/vizhinjam-pact-loaded-in-favour-of-adani-cag/article18530667.ece
  5. http://tamil.thehindu.com/opinion/columns/குளச்சல்-இணையம்-பெருந்துறைமுகத்-திட்டம்-போகாத-ஊருக்கு-வழி/article8904616.ece
  6. http://economictimes.indiatimes.com/news/politics-and-nation/kerala-to-take-colachel-issue-to-pm-narendra-modi/articleshow/53225792.cms
  7. https://www.youtube.com/watch?v=GBH965v1uMA

 

எனது நல்லாசிரியர்கள்

[மார்த்தாண்டன்துறை புனித ஆலோசியஸ் மேல்நிலைப்ப்பள்ளி நூற்றாண்டுவிழா மலரில் வெளியான என்னுடைய கட்டுரை]

 

“அன்ன சத்திரம் ஆயிரம் வைத்தல், ஆலயம் பதினாயிரம் நாட்டல், பின்னருள்ள தருமங்கள் யாவும், பெயர் விளங்கி ஒளிர நிறுத்தல், அன்னயாவினும் புண்ணியம் கோடி, ஆங்கோர் ஏழைக்கு எழுத்தறிவித்தல்” – மகாகவி. பாரதியார்

ஒரு பள்ளியின் வயது, அந்த பகுதியின் குறைந்தபட்ச நவீன கல்வியறிவின் வயது என்றுகூடச் சொல்லலாம். இந்தியாவில் ஒரு பள்ளி தன் நூற்றாண்டுவிழாவை கொண்டாடுவது மிகவும் அபூர்வமானது. தற்போது நூற்றாண்டுவிழா கொண்டாடும் பள்ளிகளில் அநேகமானவை கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளால் துவங்கப்பட்டவையாக இருக்கும். ஆனால், கடற்கரையில் மீனவர்களால் துவங்கப்பட்ட, மார்த்தாண்டன்துறை புனித அலோசியஸ் மேல்நிலைப்பள்ளி தன் நூற்றாண்டுவிழாவை கொண்டாடுவது மிகுந்த ஆச்சரியத்திற்குரியது. 1917-ம் வருடம் மார்த்தாண்டன்துறை புனித அலோசியஸ் மேல்நிலைப்பள்ளி துவங்கப்பட்டது. அந்த பள்ளியில் எனது பள்ளிப்படிப்பை (1978-1990) முடித்தமைக்காக நான் பெருமைப்படுகின்றேன். தீர்க்கதரிசனத்துடன் இந்த பள்ளியை உருவாக்க பெருமுயற்சியெடுத்த என்னுடைய முன்னோர்களை பெருமையுடனும், நன்றியுடன் நினைத்துப்பார்க்கின்றேன்.

இது பெயரளவில் கடற்கரையில் இருக்கும் பள்ளிக்கூடம். ஆனால், இதன் வளர்ச்சிக்கு காரணமான ஆசிரியர்கள் அனைவரும் வெளிநிலத்தவர்கள். அனைத்து ஆசிரியர்களும் ஜாதி மதம் கடந்தவர்கள். நான் புனித அலோசியஸ் மேல்நிலைப்பள்ளியில் கல்வியின்ற பன்னிரண்டு வருடங்கள் எனக்கு கல்விகற்பித்த என்னுடைய நல்லாசிரியர்களை இந்த கட்டுரை மூலம் நினைவுகூர முயன்றிருக்கின்றேன். தேனீக்களைப்போல், எங்கிருந்தோ தேடிய அறிவுச்செலவங்களை நம்மீது சேமித்துவைத்தவர்கள். இன்று நான் அமெரிக்காவில் இருந்தாலும், என்னுடைய ஆசிரியர்களுக்கு நான் எப்போதும் கடமைப்பட்டவன் என்பதை இதைவிட வேறுவழியில் சொல்லத்தெரியவில்லை. அதுபோல், ஒரு பள்ளியின் ஆண்டுவிழா அல்லது நூற்றாண்டுவிழா கொண்டாட்டங்கள் அந்த பள்ளிக்கு சேவைசெய்த ஆசிரியர்களை கௌரவிப்பதே சிறப்பானதாக இருக்கும். இந்த நூற்றாண்டுவிழா கொண்டாட்டத்திற்கு என்னுடைய பங்களிப்பாக ஒரு கட்டுரை எழுதவேண்டுமென்று என்னை கட்டாயப்படுத்திய நண்பர் செல்வதாசன் ஞானப்பிரகாசத்திற்கு என்னுடைய நன்றிகள்.

“அகிலாண்ட மண்டலம் அணியிச்சொருக்கி, அதினுள்ளில் ஆனந்த தீபம் கொளுத்தி, பரமாணு பொருளிலும் ஸ்வரணமாய் மின்னும், பரமப் பிரகாசமே சரணம் நீ எந்நும்

ஜனதேயும் ஜனதேயும் கைகோர்த்திணங்கி, ஜனிதா ஸவ்பாக்கியத்தில் கீதம் முழங்கி, நரலோக மெப்பேருமானந்தம் தேடி, விஜயிக்கான் நின்திரு நாமங்கள் பாடி”

இது எங்கள் பள்ளியின் காலைவணக்கப் பாடல். இந்த பாடல் மிக எளிதாக எங்களை பள்ளி நாட்களுக்கு அழைத்துச் செல்லும் சக்தி கொண்டது. இந்த பாடல் தற்போது நமது பள்ளியில் பாடப்படவில்லையென்றால், தொடர்ந்து பாடுவதற்கான முயற்சியை எடுக்கவேண்டும். காரணம், இந்த பாடல் நமது பள்ளி துவங்கிய காலத்திலிருந்தே பாடப்படும் இறைவணக்கப்பாடலாகக்கூட இருக்கலாம்.

நான் கணிதத்தில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவன். கணிதம் படித்ததனால் நான் பெரும் அறிவாளியொன்றுமில்லை. ஆனால், கடின உழைப்பாளி. பாளையங்கோட்டை புனித சவேரியார் கல்லூரியின் பிரிட்டோ ஹாஸ்டல் ரெக்டர் அறையிலிருந்து பார்த்தால் என்னுடைய அறையின் உட்பகுதி மிகத் தெளிவாத்தெரியும். நடு இரவுவரை மின்விளக்கை எரியவிட்டு படிப்பதற்கு எனக்கு மட்டும் விதிவிலக்கு. முதுகலை படித்து முடித்து ஒரு சிறிய வேலைக்காவது சென்றுவிடவேண்டிய நிர்ப்பந்தம். தொடர்ந்து படிப்பதற்கான வசதியில்லை. பி.எட் முடித்து ஆசிரியர் ஆகவேண்டுமென்பதில் எனக்கு விருப்பமில்லை. கணிதத்தில் முதுகலை பட்டம் எந்த வேலையை எனக்கு பெற்றுத்தரும்? எம்பில் முடித்து டாக்டரேட் படிக்கவேண்டும். அவை என்னைப்போன்ற வறியவர்களுக்கானதல்ல.

தேர்வுமுடிவுகள் வெளிவந்தபிறகு புனித சவேரியார் கோயிலின் இடப்பக்கமிருக்கும் மாதாகுருசடியில் ஜெபம் செய்துவிட்டு வரும்போது என்னுடைய வாழ்வின் ஒளி ஏற்றப்பட்டிருப்பதை நான் அறிந்திருக்கவில்லை. என்னுடைய கணினி ஆசிரியர் முனைவர் திரு. அதிசயனாதன் சார் வந்துகொண்டிருந்தார். எனக்கு இளங்கலையிலும், முதுகலையிலும் கணினி துணைப்பாடம்.  அவரிடம் என்னுடைய நிலைமையைச் சொன்னேன். சில வினாடிகளில் பதில் சொன்னார். பாளையங்கோட்டையில் ஏதாவது நல்ல கணினி நிறுவனத்தில் சி++ அல்லது விஷுவல் பேசிக் மற்றும் ஆரக்கிள் படித்துவிட்டு சென்னைக்கு வேலைதேடிப் போகச்சொன்னார். கணித சிக்கல்களுக்கு தீர்வெழுதும் மென்பொருள் எழுதுவதற்கான வாய்ப்புகள் இருப்பதாகச்சொன்னார். அவர் சொன்னதுபோல் சென்னைக்குச்சென்று பொலாரிஸ், ஹெச்.சி.எல் போன்ற பெருநிறுவனங்களில் வேலைபார்த்து தற்போது குடும்பத்துடன் அமெரிக்காவில் குடும்பத்துடன் வசித்துவருகின்றேன். சென்னைக்குச் சென்ற துவக்க காலங்களில் மென்பொருள்துறையில் வேலைதேடுவதொன்றும் எளிய விஷயமல்ல. பொறியியல் பட்டதாரிகளுடன் போட்டியிடவேண்டும். சிறிய தூண்டில்கொண்டு நீலத்திமிங்கலம் பிடிப்பதைப்போன்றது.

என்னுடைய கணினிக்கல்வியின் அடித்தளம் புனித அலோசியஸ் மேல்நிலைப்பள்ளியில் போடப்பட்டது. 1988-ம் வருடம் மேல்நிலைப்பள்ளிகளில் கணினி பாடம் அப்போதைய இந்திய பிரதமர் திரு. ராஜிவ் காந்தியின் பெருமுயற்சியால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. கணிதப்பிரிவில் உயிரியல் பாடத்திற்குப் பதிலாக கணினி பாடம் உட்புகுத்தப்பட்டது. பதினொன்று மற்றும் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் எங்களுக்கு கணினி ஆசிரியாராகவும் வகுப்பாசிரியராகவும் இருந்தவர் என்னுடைய ஊரைச்சார்ந்த திரு. சன்னி சார்.

கணினிக்கு தட்டச்சுப்பயிற்சி கண்டிப்பாக வேண்டுமென்று சொல்லி தட்டச்சு படிக்க என்னை நிர்பந்தப்படுத்தி, வள்ளவிளை புனித வின்செண்ட் தே பவுல் சங்க தட்டச்சு மையத்தில் வைத்து எனக்கு தட்டச்சு சொல்லித்தந்ததும் அவர்தான். கடந்த பன்னிரெண்டு வருடங்களாக நான் உட்பொதி முறைமை மென்பொருள் (Embedded Systems ) தொழில்நுட்ப வல்லுனராக வேலை பார்க்கின்றேன். இரண்டடிமான எண்களையும் ( Binary Numbers) அறுபதின்ம எண்களையும் ( Hexadecimal Numbers) தினமும் பயன்படுத்துகின்றேன். இருமை (Binary) எண்களையும்,  எண்ம ( Octal ) மற்றும் அறுபதின்ம ( Hexadecimal ) எண்களையும் சன்னி சார் கரும்பலகையில் எழுதுவது இப்போதும் தெளிவாகவே தெரிகின்றது.

கணினியைப்போல் வேதியியல் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான பாடம். வேதியியல்  சமன்பாடுகளும் வேதிவினைகளும் நன்றாகத் தெரியும். மேல்நிலைப்பள்ளியில் வேதியியல் பாடம் நடத்தியது திரு. ஹரிஹரன் சார். எனக்கு வேதியியலின் மீது ஆர்வம் ஏற்படக்காரணம்,  ஒன்பதாம் வகுப்பில் அறிவியல் பாடம் நடத்திய திருமதி. நிர்மலாராணி டீச்சரும் பத்தாம் வகுப்பில் அறிவியல் பாடம் நடத்திய தேவநேசம் டீச்சரும். திருமதி. நிர்மலாராணி டீச்சர் எனக்குப்பிடித்தமான சிறந்த ஆசிரியர்களில் ஒருவர். அவர் தற்போது மேல்நிலையில் விலங்கியல் பாடம் நடத்துகின்றார்.

நிர்மலாராணி டீச்சர் எங்கள் பள்ளியில் இணைந்தபோது அவருடன் திருமதி. ஷீலா டீச்சரும்  திருமதி. ரோஸலின் நாயகம் டீச்சரும் புதிதாக சேர்ந்தார்கள். தற்போது ஷீலா டீச்சர் மேல்நிலையில் தாவரவியல் பாடம் நடத்துகின்றார். ரோசலின் நாயகம் டீச்சர் எங்களுக்கு ஆங்கிலப்பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தார். அவரது தலைப்பிரசவத்தின்போது அவரும் குழந்தையும் இறந்துபோனார்கள். அவர்களது நல்லடக்கத்திற்கு அவரது ஊரான ஆற்றூருக்கு சென்றிருந்தோம். அவரது கல்லறை இருந்த இடம் இரத்த நிறத்தில் செம்மண் நிறைந்து கிடந்தது இன்னும் நினைவிருக்கின்றது.

நான் கல்லூரியில் கணினி அல்லது வேதியியல் படிக்க விரும்பினேன். இந்த இரண்டு பாடங்களும் தூத்தூர் புனித யூதா கல்லூரியில் கிடையாது. மார்த்தாண்டம் ‘நேசமணி நினைவு கிறிஸ்தவ’ கல்லூரிக்குச் செல்லவேண்டும். பஸ்ஸில் சென்று படிக்கும் பொருளாதார நிலையில் நானில்லை. எனவே இன்னொரு விருப்பப்பாடமான கணிதத்தை தேர்ந்தெடுத்து தூத்தூர் புனித யூதா கல்லூரியில் சேர்ந்தேன்.

புனித அலோசியஸ் மேல்நிலைபள்ளியில் படித்தவர்கள் இரண்டு கணித ஆசிரியர்களை பயத்துடன் நினைத்துப்பார்ப்பார்கள். ஐந்தாம் வகுப்பில் கணிதப்பாடம் சொல்லித்தந்த திரு. தங்கராஜ் சார். அவருடைய கையிலிருக்கும் கம்பு இப்போதும் வாளைப்போல் மின்னுகின்றது. அடுத்து, பத்தாம் வகுப்பில் கணிதம் சொல்லித்தந்த திரு. தாணுமாலயப்பெருமாள் என்னும் மூர்த்தி சார். கணித அடிப்படைகள் இவர்கள் சொல்லிக்கொடுத்தது. ‘தேங்காய் பிளஸ் மாங்காய் த ஹோல் ஸ்கொயர் என்னடே?’ என்று கைசொடுக்கும் வேகத்தில் கேட்பார். சொல்லவில்லையென்றால் நுணுக்கியெடுப்பார். கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் மிக விரைவாக கணித வாய்ப்பாடுகள் சொல்வார். தங்கராஜ் சாருக்குப் பயந்து பள்ளிக்கு வராமலிருந்தவர்களும் உண்டு. ஏழாம் வகுப்பில் திருமதி. மேழ்சி டீச்சரும் பதினொன்று மற்றும் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் திருமதி. ட்ரீசா டீச்சரும் கணிதம் சொல்லித்தந்தார்கள். நமக்கு எந்த ஆசிரியரின் மீது ஈர்ப்பு அல்லது மரியாதை இருக்கின்றதோ அவர்கள் சொல்லித்தரும் பாடமும் நமக்கு பிடித்துப்போகும். அந்த வகையில் அனைத்து பாடங்களும் எனக்கு விருப்பமான பாடங்கள்தான்.

மேல்நிலைப்பள்ளியில் இயற்பியல் பாடம் நடத்தியது திருமதி. டார்லிங் மேரி டீச்சர். சிறிது நாட்கள் ஜெயக்குமார் சாரும் பாடம் நடத்தினார். மற்ற பாடங்களை ஒப்பிடும்போது இயற்பியல் பாடம் எனக்கு சிறிது கடினமானது. தற்போது அதற்கான காரணம் என்னவென்று யோசித்தபோது தெரிந்தது, என்னுடைய ஆங்கில அறிவின் போதாமை. நான் ஒரு பரிபூரணமான கிராமத்து மாணவன். குறிப்பாக கடற்கரை மாணவர்களின், அதுவும் முதல் தலைமுறை மாணவர்களின், ஆங்கிலத்திறன் குறித்து சொல்லத்தேவையில்லை. பத்தாம் வகுப்புவரை தமிழ்வழிக்கல்வியில் படித்துவிட்டு திடீரென்று மேல்நிலைப்பள்ளியில் அனைத்து பாடங்களையும் ஆங்கிலத்தில் படிப்பது கடினமான ஒன்று. இது நமது கல்வி முறையின் பிரச்சினை. மூன்றாம் வகுப்பிலிருந்து ஒரு மணிநேரம் மட்டும் ஆங்கிலம் படித்துவிட்டு, மேல்நிலைப்பள்ளியில் அனைத்து பாடங்களையும் ஆங்கிலத்தில் படிப்பது ஒருவிதனமான சித்திரவதை.

மூன்றாம் வகுப்பிலிருந்து ஐந்தாம் வகுப்புவரை திரு. நேசையன் சார் ஆங்கிலப்படம் நடத்தினார். அதன் பிறகு திருமதி. ஜெனி டீச்சர். விடுமுறை நாட்களில்  ஜெனி டீச்சரின் வீட்டைச்சுற்றி நிற்கும் மாந்த்தோட்டத்தில் நண்பர்களுடன் குரங்கு விளையாடச்செல்வோம். ஒருமுறை ஒரு உயர்ந்த கிளையில் ஒரு நண்பன் தாவி ஏறியபோது கிளை ஒடிந்து கீழே வீழ்ந்தான். அதன் பிறகு அங்கு செல்வதில்லை. ஆறாம் வகுப்பில் திருமதி. ரீத்தம்மா டீச்சர் சிறிது நாட்கள் ஆங்கிலப்பாடமெடுத்தார். பிறகு வள்ளைவிளை புனித யூதா பள்ளிக்கூடத்திற்கு மாற்றலாகிச் சென்றார். பத்தாம் வகுப்பில் திரு. முத்தையன் சார் இலக்கணம் மிகச்சிறப்பாக கற்றுத்தந்தார். ஆங்கிலப்பாடல்களை மிகச் சரளமாக எழுதுவார். அவை புத்தகமாக வெளிவந்ததென்றும் சொன்னார்கள்.   சமீபத்தில் அவர் புற்றுநோய் காரணமாக இறந்துபோனார். மேல்நிலைப்பள்ளியில் திரு. கெவன்சன் சார் ஆங்கில ஆசிரியர். அனைவரும் சிறந்த ஆசிரியர்கள்.  பிரச்சினை  என்னவென்றால் ஆங்கிலப்பாடம் வகுப்பறையில் படிப்பது மட்டும்தான். வீட்டில், கவிழ்த்து வைத்த ஓலைப்பெட்டியின்மீதிருக்கும் மண்ணெண்ணைவிளக்கு வெளிச்சத்தில் முதுகு குனிந்து படித்துக்கொண்டிருக்கும்  ஆங்கில பாடத்தில் ஏதேனும் சந்தேகமென்றால் எனக்கு நானே சொல்லித்தரவேண்டும். அதற்குப்பதிலாக கடற்கரையில் நட்சத்திரங்களை எண்ணிக்கொண்டு நிம்மதியாக தூங்கலாம். சில நாட்கள் எங்கள் ஊர் சார்பாக, திரு. ஜெரால்டு சில்வா பங்குத்தந்தையாக இருந்தபோது,  டியூஷன் நடத்தினார்கள். திருமதி. செல்வி வள்ளவிளை பள்ளிக்கூடத்தில் வைத்து எங்களுக்கு ஆங்கிலப்படம் சொல்லித்தந்தார்கள்.

பாதிரியார்களை அதிகம் கொண்ட ஊர்களில் ஆங்கிலம் ஒரு பிரச்சினையாக இருப்பது பரிதாபகரமானது. அந்தந்த ஊர்களிலிருக்கும் பாதிரியார்கள் கல்விநேரம் போக, காலையிலோ மாலையிலோ நம்முடைய பள்ளிக்கூடங்களில் அனைத்து மாணவர்களுக்கும் ஆங்கிலக் கல்வியை, குறிப்பாக பேசவும் எழுதவும் கற்பித்தால் போதுமானது. மாணவகளுக்கு பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

பத்தாம் வகுப்பில் திருமதி. இசபெல்லா டீச்சர் வரலாறு பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தார். நானும் ரிச்சார்டும் எப்போதும் பக்கத்தில்தான் அமர்த்திருப்போம். அன்று நாங்கள் தனித்தனியாக இருந்ததை டீச்சர் கவனித்துவிட்டு பாடமெடுப்பதை நிறுத்தி, பின்னர் எங்களிடம் என்னவென்று விசாரித்தார். எங்கள் இருவருக்கும் ஒரு சிறு பிணக்கு. நட்புக்கு இலக்கணமாக இருக்கும் நீங்கள் சண்டை போடக்கூடாதென்று சொல்லி இரண்டு கோப்பை தேநீர் வரவழைத்து எங்களுக்கு குடிக்கத்தந்து எங்களை சேர்த்துவைத்தார். அவன் எனக்கும், நான் அவனுக்கு ஊட்டவேண்டும். பள்ளியில் தேநீர் போடுவதற்கான பசும்பால், திரு. சாகுல் ஹமீது சாரின் வீட்டிலிருந்து கொண்டுவரப்படும். சாகுல் சார் மலையாளமென்பதால் எனக்கு பாடமெடுக்கவில்லை. பல கிரிக்கெட் போட்டிகளை அவரது வீட்டிலிருந்து பார்த்ததுண்டு.

ரிச்சார்டும் நானும் ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்து இணைபிரியாத நண்பர்கள். தொடர்ந்து கல்லூரிவரை ஒன்றாக படித்தோம். சிறுவயதில் ஒருநாள் இரவு பொழியூர் கொல்லங்கோடு கொட்டகையில் சினிமா பார்ப்பதற்காக நாங்கள் இருவரும் சென்றுகொண்டிருக்கும்போது, நீ சாப்பிட்டாயா என்று விசாரித்துவிட்டு, வீட்டில் பட்டினி என்று சொன்னதும் அவனுடைய கையிலிருந்த சினிமா பார்ப்பதற்கான காசிற்கு மாவு உருண்டையும் பழமும் வாங்கித்தந்தான். அதே நட்பு இப்போதும் தொடர்கின்றது. திருமதி. இசபெல்லா டீச்சர் எங்கள் நட்பின் மீது அவ்வளவு அக்கறை எடுத்துக்கொண்டதில் வியப்பில்லை. ஆறு மற்றும் ஏழாம் வகுப்பில் திரு. டானியல் சாரும், எட்டு மற்றும் ஒன்பதில் திருமதி. ஹேமாவதி டீச்சரும் வரலாறு ஆசிரியர்கள். திருமதி. ஹேமாவதி டீச்சர் எங்களுக்கு வகுப்பாசிரியையாக இருந்தார். ஒன்தாம் வகுப்பில் பாடமெடுத்த லலிதாம்பிகா டீச்சர் சில மாதங்களில் மாற்றலாகிச் சென்றார்.

தமிழ் பாடமென்றால் முதலில் ஞாபகம் வருவது எங்கள் ஒன்றாம் வகுப்பு ஆசிரியை திருமதி. ரெபேக்கம்மா டீச்சரின் சிரித்த முகம். நெற்றியில் பெரிய வட்ட வடிவில் பொட்டு வைத்திருப்பார். இரண்டாம் வகுப்பில் திருமதி. ஹெலன் டீச்சர் வகுப்பாசிரியை. மார்த்தாண்டந்துறை புனித வியாகுல மாதாவின் புதிய கோயிலினுள் வௌ;ளைமணலில் வைத்து எங்களுக்கு பாடமெடுத்தார். மூன்றாம் வகுப்பில் திருமதி. சத்தியப்பி டீச்சரும், நான்கு மாற்றும் ஐந்தாம் வகுப்புகளில் திரு. குமார் சாரும் தமிழ் கற்றுத்தந்தார்கள். குமார் சார் மாணவர்களை அடித்ததாக எனக்கு ஞாபகமில்லை. சில மாதங்கள், பள்ளி முடிந்து மாலை நேரங்களில், எங்களுக்கு ஹிந்தி பாடமும் சொல்லித்தந்தார். திருமதி. ஜோசபின் டீச்சரும்;, திருமதி. மார்கிரட் அம்மாள் டீச்சரும் நான்கு மற்றும் ஐந்தாம் வகுப்புகளில்; பாடமெடுத்தார்கள்.

ஏழு மற்றும் எட்டாம் வகுப்பில் திருமதி. லில்லிமேரி டீச்சர் தமிழ்பாடமெடுத்தார். சில வருடங்களுக்கு முன்பு புற்றுநோயால் இறந்து போனார். அவர் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கும்போது ஒருமுறை அலைபேசியில் பேசினேன். ஒன்பது மற்றும் பத்தாம் வகுப்பில் திருமதி. குளோரி டீச்சர் தமிழாசிரியை. தமிழ் இலக்கியத்தையும், யாப்பிலக்கணத்தையும் (நேர் நேர் தேமா, நிரை நேர் புளிமா) கற்றுத்தந்தவர்.

மேல்நிலைப்பள்ளியில் திருமதி. அல்போன்சம்மா டீச்சர் தமிழ் ஆசிரியை. அல்போன்சம்மா டீச்சரின், ‘திருமணத்தின்போது தாலிகட்டும் முறை’ குறித்த விவாதம் மறக்கமுடியாதது. கிறிஸ்தவ திருமணத்திற்கு சென்றவர்களுக்குத்தெரியும், மணமகன் தாலியை பெண்ணின் கழுத்தில் வைப்பார். மணப்பெண்ணிற்கு தாலி கட்டுவது மணமகனின் அக்காவோ தங்கையாகவோ இருக்கும். இந்த முறையை மாற்றவேண்டும். தன்னுடைய மனைவிக்கு மணமகன்தான் தாலிகட்டவேண்டும். என்னுடைய மாணவர்கள் நாத்தனார் தாலிகட்டும் முறையை மாற்றவேண்டும். அவன் தான் என்னுடைய உண்மையான மாணவன் என்று எங்களுக்கு சொன்னவர்.

எங்களுக்கு படம் வரைய கற்றுத்தந்தவர் திரு. பிரபாகர பணிக்கர் சார். பென்சில் எப்போதும் கூர்மையாக இருக்கவேண்டும். வரைபடத்தாளை சிறிது கறுப்பாக்கினாலும் அடிதான். சிறுவயதில் எங்களை பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து திரைப்படம் பார்க்கக் அழைத்துச் செல்வார்கள். பழைய உச்சக்கடை ஸ்ரீகுமார் திரையரங்கில் ‘அம்பா, அம்பிகா, அம்பாலிகா’ திரைப்படம் பார்த்தது இன்னும் ஞாபகமிருக்கின்றது. பரசுராமரின் அம்புகளை பீஷ்மரின் அம்புகள் துளைத்துச்செல்லும்.

எங்கள் பள்ளி நாட்களில் விளையாட்டிலும் புனித அலோசியஸ் பள்ளி சிறந்து விளங்கியது. திருமதி. ஜோதீஷ்மதியம்மா டீச்சரும், திரு. ஜான் வில்லியம் சாரும் எங்கள் உடற்பயிற்சி ஆசிரியர்கள். அவர் ஒரு சிறந்த சித்த வைத்தியரும் கூட. விளையாடும்போது மாணவர்களுக்கு சிறிய முறிவு ஏற்பட்டால் அவரே வைத்தியம் பார்ப்பார். அவரால் கையாள முடியவில்லையென்றால்  அவரது வண்டியில் ஏற்றி மருத்துவமனைக்கு கொண்டுசெல்வார். ஆண்கள் மற்றும்  பெண்கள் ஹாக்கி அணியை உருவாக்கினார்.  பெண்கள் ஹாக்கி அணி தொடர்ந்து பல பதக்கங்களை வென்றது. திரு. சூசைநாயகம் சார் துணை ஆசிரியராக வந்த பிறகு, நாங்கள் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு படிக்கும்போது, 1-0 என்ற கோல் கணக்கில் தூத்தூர் பயஸ் மேல்நிலைப்பள்ளியை தோற்கடித்தோம். நானும் எங்கள் அணியில் உண்டு. கால்பந்தைப் பொறுத்தவரை இதுவொரு சாதனைதான்.

ஒரு பள்ளியின் முதுகெலும்பு அதன் தலைமை ஆசிரியர். சிறந்த தலைமை ஆசிரியர்களை கொண்ட பள்ளிகள் பேறுபெற்றவை. எங்கள் காலத்தில் தலைமை ஆசிரியருக்கு சிறந்த உதாரணம் திரு. வர்கீஸ் சார் அவர்கள். கையில் பிரம்புடன் வரும்போது நமக்கு கை கால் நடுங்கும். திடீரென்று நம்முடைய வகுப்பறையில் வந்து பாடமெடுப்பார். எங்களுக்கு பத்தாம் வகுப்பில் ஒரு நாள் கணித பாடம் நடத்தினார். மேட்ரிக்ஸ் பெருக்கல் பாடத்தை கல்லில் செதுக்குவதுபோல் சொல்லித்தந்தார். பொதுத்தேர்வில் மேட்ரிக்ஸ் வினாவிற்கு அனைவருக்கும் முழுமதிப்பெண்களும் கிடைத்திருப்பதற்கான வாய்ப்புகளே அதிகம்.

எங்கள் பள்ளியில், பத்து மற்றும் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்விற்கு முந்திய காலங்களில்;, இரவுநேரப் படிப்பும் உண்டு. மின்சார வசதியில்லாத என்னைப்போன்ற மாணவர்களுக்கு இது பேருதவியாக இருந்தது. இரவுப்படிப்பு நாட்களில் அதிகாலை நான்கு மணிக்கு அவரது வீட்டிலிருந்து மூன்று நான்கு கிலோமீட்டர்கள் நடந்து எங்களை மேற்பார்வையிட வருவார். அவர் பள்ளியில் இருக்குமிடம் எப்போதும் மயான அமைதியாகதான் இருக்கும். ஒருமுறை பெரிய அண்ணன்மார்கள் பள்ளிக்கு வெளியில் சென்று போராட்டம் நடத்தியபோது, அவர்களை கடலைத்தேடி வெரட்டியட்டித்தார். அதற்கு முன்னும் பின்னும் புனித அலோசியஸ் பள்ளியில் போராட்டமென்பதே இல்லை. பள்ளிக்கு சிறிது தாமதமாக வந்தாலோ, சிறுதவறு செய்தால்கூட தயவு தாட்சண்யம் காட்டமாட்டார். புனித அலோசியஸ் பள்ளியிலிருந்து ஒவ்வொரு வருடமும் மாணவர்களை சுற்றுலாவிற்கு அழைத்துச்செல்வார்கள். நான் ஒருமுறைகூட சென்றதில்லை. நாங்கள் பதினொன்றாம் வகுப்பு படிக்கும்போது, பத்தாம் வகுப்பு மதிப்பெண்களை நாகர்கோவிலில் பதிவு செய்துவிட்டு, எங்களை சுசீந்திரம் கோயிலுக்கும் கன்னியாகுமரிக்கும் அழைத்துச்சென்றார். கிறிக்கெட் போட்டிகளையும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் மகாபாரதம் டீவி தொடரையும் பார்ப்பது வர்க்கீஸ் சாரின் வீட்டிலிருந்துதான். அவரது காலத்தில் புனித அலோசியஸ் பள்ளி கல்வியில் சிறந்து விளங்கியது. திரு. வர்கீஸ் சாருக்கு முன்பு தலைமை ஆசிரியராக இருந்த பாறசாலை திரு. கிறகரி சாரும் ஒரு சிறந்த ஆசிரியரென்று அவரிடம் கல்விபயின்றவர்கள் சொன்னார்கள்.

புனித அலோசியஸ் பள்ளி பல கல்வியாளர்களையும், தலைவர்களையும் தந்திருக்கின்றது. குறிப்பாக,  தற்போதைய திருவனந்தபுரம் பிஷப் டாக்டர். சூசைபாக்கியம் மற்றும் நம்முடைய கடற்கரையின் முதல் ஐஏஎஸ் அதிகாரி திரு. மரிய டெசால்பின் ஆகியோர் புனித அலோசியஸ் பள்ளி மாணவர்கள் என்பதில் நமக்கு பெருமையுண்டு.

மார்த்தாண்டந்துறை புனித அலோசியஸ் மேல்நிலைப்பள்ளி இல்லையென்றால், என்னைப்போன்ற பலரும் கல்லூரிப்படிப்பை எட்டியிருப்போமா என்பது கேள்விக்குறியே. கடல் எங்களை அரவணைக்க எப்போதும் இருகரம் விரித்து காத்துக்கொண்டேயிருக்கும். கடலின் பிடியிலிருந்து எங்களை விடுவித்த எங்கள் நல்லாசிரியர்களுக்கு என் சிரம்தாழ்ந்த வணக்கங்கள். கடலன்னைக்கு மாறாக சரஸ்வதியின் அருள் எங்களுக்குக்கிடைத்தது நாங்கள் பெற்ற பெரும்பேறு. பாரதி சொன்னதுபோல், ஏழைகளுக்கு கல்வி புகட்டிய உங்கள் அனைவருக்கும் ஒரு கோடி புண்ணியங்கள். உங்களையும் உங்கள் சந்ததிகளையும் கடவுள் ஆசீர்வதிக்கட்டும்.

மார்த்தாண்டன்துறை புனித அலோசியஸ் மேல்நிலைப்பள்ளி கடற்கரையிலிருக்கும் ஒரு ஏழையின் இருண்ட வீட்டில் ஏற்றப்பட்டிருந்த ஒரு சிறு மெழுகுவர்த்திரி. கடந்த நூறுவருடங்களாக எந்த புயலிலும் அணையாமல் அது தன் ஒளியைவீசி பலரின் வாழ்வை மேன்மையடையச்செய்திருக்கின்றது. புனித அலோசியஸ் மேல்நிலைப்பள்ளி இன்னும் பல நூற்றாண்டுகள் தன் கல்விச்சேவையை தொடர இறைவன் அருள்புரியட்டும். நன்றி!